Canova
Wystawa prezentuje 20 dzieł Antonio Canovy (1757-1822). Jej celem jest przybliżenie polskiej publiczności twórczości jednego z najwybitniejszych przedstawicieli klasycyzmu, a zarazem nawiązanie na jego przykładzie do olbrzymiego wkładu sztuki włoskiej w rozwój kultury europejskiej. Osią wystawy będzie marmurowa rzeźba wyobrażająca Księcia Henryka Lubomirskiego jako Amora ze zbiorów Muzeum Zamku w Łańcucie. W zdecydowanej większości obiekty pokazane na wystawie pochodzić będą ze zbiorów Museo Gipsoteca Canoviana w Passagno. Zaprezentowane zostaną gipsy, terakoty, przykłady malarstwa i grafiki. Większość z prezentowanych dzieł nawiązuje do tematyki mitologicznej. Na wystawie znajdą się jednak również autoportrety artysty i dzieła portretowe (Głowa Paoliny Borghese Bonaparte i Książę Henryk Lubomirski jako Amor).
Antonio Canova (1757-1822), urodzony w Passagno włoski rzeźbiarz, najwybitniejszy reprezentant przedstawiciel klasycyzmu. Działał w Wenecji, Rzymie, Wiedniu i Paryżu. Inspiracją była dla niego rzeźba hellenistyczna. Najważniejsze dzieła Canovy to m.in. nagrobki papieży Klemensa XIV (1783-1787) i Klemensa XIII (1787-1792), nawiązujące do tematyki mitologicznej Amor i Psyche (1792), Perseusz z głową Meduzy (1801), grupa Trzech Gracji (1813-1816) oraz portrety H. Lubomirski jako Amor (1786), P. Borghese jako Wenus (1805-1807) czy Napoleon jako Apollo Belwederski (1811).
Powrót
Antonio Canova (1757-1822), urodzony w Passagno włoski rzeźbiarz, najwybitniejszy reprezentant przedstawiciel klasycyzmu. Działał w Wenecji, Rzymie, Wiedniu i Paryżu. Inspiracją była dla niego rzeźba hellenistyczna. Najważniejsze dzieła Canovy to m.in. nagrobki papieży Klemensa XIV (1783-1787) i Klemensa XIII (1787-1792), nawiązujące do tematyki mitologicznej Amor i Psyche (1792), Perseusz z głową Meduzy (1801), grupa Trzech Gracji (1813-1816) oraz portrety H. Lubomirski jako Amor (1786), P. Borghese jako Wenus (1805-1807) czy Napoleon jako Apollo Belwederski (1811).
Powrót
