C.K. Dizajnerzy
W ramach współpracy między Uniwersytetami Śląskim, (Instytut Sztuki - Cieszyn) i Ostrawskim zorganizowany został cykl warsztatów plakatowych pod hasłem CK Dizajnerzy. Warsztaty odbywały się na Zamku Sztuki i Przedsiębiorczości w Cieszynie oraz na Uniwersytecie Ostrawskim. Głównym medium warsztatów był zawsze plakat, choć pojawiały się też multimedia. Już w trakcie wstępnych rozmów uzgodniono, że najlepszym tematem warsztatów będą stosunki polsko-czeskie ze szczególnym uwzględnieniem specyficznej atmosfery naszego Zaolzia. (Naszego, czyli polskiego i czeskiego). Okazało się, że żyjąc na przestrzeni zaledwie kilkudziesięciu kilometrów opisujemy się wzajemnie za pomocą kilku stereotypów. Okazało się po prostu, że wiemy o sobie bardzo mało.
Wystawa plakatu z Czech "CK Dizajnerzy" towarzyszy 21. Międzynarodowemu Biennale Plakatu organizowanemu przez Muzeum Plakatu w Wilanowie.
Projekt C. K. Dizajnerzy
W ramach współpracy między Uniwersytetami Śląskim, (Instytut Sztuki - Cieszyn) i Ostrawskim zorganizowany został cykl warsztatów plakatowych pod hasłem CK Dizajnerzy. Warsztaty odbywały się na Zamku Sztuki i Przedsiębiorczości w Cieszynie oraz na Uniwersytecie Ostrawskim. Głównym medium warsztatów był zawsze plakat, choć pojawiały się też multimedia. Już w trakcie wstępnych rozmów uzgodniono, że najlepszym tematem warsztatów będą stosunki polsko-czeskie ze szczególnym uwzględnieniem specyficznej atmosfery naszego Zaolzia. (Naszego, czyli polskiego i czeskiego). Okazało się, że żyjąc na przestrzeni zaledwie kilkudziesięciu kilometrów opisujemy się wzajemnie za pomocą kilku stereotypów. Okazało się po prostu, że wiemy o sobie bardzo mało.
Plakat i szerzej - język komunikacji wizualnej stał się pomostem, na którym doszło do spotkania i dialogu, operując językiem plakatu. Ogromne wrażenie wywarła na czeskich artystach prezentacja dorobku Polskiej Szkoły Plakatu. Wywołało to ożywioną dyskusję i sprowokowało Czechów do przygotowania i pokazania dorobku czeskich projektantów. Znowu okazało się, że wiemy o sobie niewiele, ale co ważniejsze, szybko rozpoczęto uzupełnianie braków. Autorzy Projektu C.K. Dizajnerzy tak mówią o swojej pracy: "Warto podkreślić wagę dialogu, który rozpoczął się między nami na różnych płaszczyznach i trwa nadal. Szybko można było dojść do wniosku, że więcej nas łączy niż dzieli, a właściwie nie tyle dzieli, co różni. Po grudniu 2007 nie ma już granicy na Olzie, ale ważniejsze jest, że owa granica znika powoli z naszej mentalności. Studenci, mimo młodego wieku i właściwej mu otwartości początkowo podchodzili do siebie z rezerwą. Chcąc pozbyć się tej rezerwy i dystansu podzieliliśmy ich na polsko-czesko-słowackie pary (podczas jednych z warsztatów gościliśmy grupę studentów z Bratysławy). Praca w parach okazała się niezwykle owocna.
Podczas rozmów z czeskimi kolegami wyczuliśmy ogromny sentyment dla starego cesarsko-królewskiego porządku. Nie chodzi tu oczywiście o pozytywny stosunek do kwestii zaborczego zniewolenia. Sentyment do C. K. czasów odwołuje się nie do zaborów, co pewnego, wielce przyjemnego stylu życia. Monarchia Franciszka Józefa zgromadziła w jednym państwie różne nacje, które żyły ze sobą we względnej zgodzie. Czas płynął wolniej, słowo "stres" nie istniało, ludzie lubili się spotykać, czynili to regularnie i hucznie. Większości problemów rozwiązywano tocząc bezkrwawe spory.
Być może dokonujemy tu ogromnej mitologizacji przeszłości, ale mamy do tego prawo. Może nawet jest to nasz obowiązek!"
Powrót
Wystawa plakatu z Czech "CK Dizajnerzy" towarzyszy 21. Międzynarodowemu Biennale Plakatu organizowanemu przez Muzeum Plakatu w Wilanowie.
Projekt C. K. Dizajnerzy
W ramach współpracy między Uniwersytetami Śląskim, (Instytut Sztuki - Cieszyn) i Ostrawskim zorganizowany został cykl warsztatów plakatowych pod hasłem CK Dizajnerzy. Warsztaty odbywały się na Zamku Sztuki i Przedsiębiorczości w Cieszynie oraz na Uniwersytecie Ostrawskim. Głównym medium warsztatów był zawsze plakat, choć pojawiały się też multimedia. Już w trakcie wstępnych rozmów uzgodniono, że najlepszym tematem warsztatów będą stosunki polsko-czeskie ze szczególnym uwzględnieniem specyficznej atmosfery naszego Zaolzia. (Naszego, czyli polskiego i czeskiego). Okazało się, że żyjąc na przestrzeni zaledwie kilkudziesięciu kilometrów opisujemy się wzajemnie za pomocą kilku stereotypów. Okazało się po prostu, że wiemy o sobie bardzo mało.
Plakat i szerzej - język komunikacji wizualnej stał się pomostem, na którym doszło do spotkania i dialogu, operując językiem plakatu. Ogromne wrażenie wywarła na czeskich artystach prezentacja dorobku Polskiej Szkoły Plakatu. Wywołało to ożywioną dyskusję i sprowokowało Czechów do przygotowania i pokazania dorobku czeskich projektantów. Znowu okazało się, że wiemy o sobie niewiele, ale co ważniejsze, szybko rozpoczęto uzupełnianie braków. Autorzy Projektu C.K. Dizajnerzy tak mówią o swojej pracy: "Warto podkreślić wagę dialogu, który rozpoczął się między nami na różnych płaszczyznach i trwa nadal. Szybko można było dojść do wniosku, że więcej nas łączy niż dzieli, a właściwie nie tyle dzieli, co różni. Po grudniu 2007 nie ma już granicy na Olzie, ale ważniejsze jest, że owa granica znika powoli z naszej mentalności. Studenci, mimo młodego wieku i właściwej mu otwartości początkowo podchodzili do siebie z rezerwą. Chcąc pozbyć się tej rezerwy i dystansu podzieliliśmy ich na polsko-czesko-słowackie pary (podczas jednych z warsztatów gościliśmy grupę studentów z Bratysławy). Praca w parach okazała się niezwykle owocna.
Podczas rozmów z czeskimi kolegami wyczuliśmy ogromny sentyment dla starego cesarsko-królewskiego porządku. Nie chodzi tu oczywiście o pozytywny stosunek do kwestii zaborczego zniewolenia. Sentyment do C. K. czasów odwołuje się nie do zaborów, co pewnego, wielce przyjemnego stylu życia. Monarchia Franciszka Józefa zgromadziła w jednym państwie różne nacje, które żyły ze sobą we względnej zgodzie. Czas płynął wolniej, słowo "stres" nie istniało, ludzie lubili się spotykać, czynili to regularnie i hucznie. Większości problemów rozwiązywano tocząc bezkrwawe spory.
Być może dokonujemy tu ogromnej mitologizacji przeszłości, ale mamy do tego prawo. Może nawet jest to nasz obowiązek!"
Powrót
