Bożena i Waldemar Komorowscy - Nordland. Barwy norweskich nocy
Ze wszystkich atrakcji, które może zaoferować Nordland, jedna jest dla fotografa najważniejsza − światło słoneczne podczas letnich nocy. W czerwcu i lipcu słońce albo w ogóle nie zachodzi, albo chowa się pod horyzontem tylko na dwie, trzy godziny. W obu przypadkach światło, które można obserwować i fotografować jest zupełnie wyjątkowe. Widok słońca poruszającego się przez dwie godziny równolegle do horyzontu i tuż nad nim pozostawia niezatarte wrażenie. Dodatkowo klimat dalekiego od cywilizacji, morskiego wybrzeża sprawia, że powietrze jest niezwykle czyste, a wiatr przegania po niebie chmury wszelkich możliwych typów i kształtów.
Nordland, region leżący w północnej części środkowej Norwegii, rozciąga się wokół koła podbiegunowego − 320 km na północ i 180 km na południe. Należą do niego stosunkowo wąski pas wybrzeża Morza Norweskiego, dwa większe archipelagi − Lofoty i Vesteralen oraz tysiące wysp i wysepek. Kraina ta jest prawdziwą bramą do Dalekiej Północy, krajobraz jest tu dziki i w przeważającej części nie skażony cywilizacją. Na powierzchni 38,3 tys. km2 mieszka zaledwie 240 tys. stałych mieszkańców. Klimat − umiarkowany chłodny, jest jak tę szerokość geograficzną, zaskakująco ciepły, zwłaszcza latem. To zasługa Prądu Zatokowego, przenoszącego masy wód oceanicznych od równika aż do północnych krańców Norwegii. O ile jednak w lipcu temperatura w słoneczny dzień nie odbiega specjalnie od tego, co możemy spotkać w Polsce, to noce bywają chłodne, a często zimne, a ilość opadów znacznie przekracza znane nam standardy. Osią komunikacyjną, pozwalającą na dokładne poznanie Nordlandu, jest droga KV17, zwana Szlakiem Wybrzeża. Przebiega ona urwiskami nad samym morzem i udostępnia najciekawsze krajobrazowo miejsca. Poprowadzona w niezwykle trudnym terenie, aż w sześciu miejscach musiała być uzupełniona przeprawami promowymi. Podróżując nią, warto odwiedzić niektóre z wysp leżących w pobliżu. Wyspa Leka pokryta jest rudo-rdzawymi, silnie zniszczonymi erozją górami, przywodzącymi nieodparcie na myśl skały amerykańskiego Dzikiego Zachodu. Wyspa Donna oferuje kilka kapitalnych punktów widokowych na zadziwiające skały wysp Lovund i Træna oraz archipelag Herøy. Ukoronowaniem podróży przez Nordland jest pobyt na Lofotach. Archipelag ten składa się z 5 dużych i wielu mniejszych wysp. To co tu zastajemy, najlepiej oddaje określenie − Wysokie Tatry zalane morzem do wysokości 1000 m. Sceneria tej wysuniętej daleko w głąb oceanu linii wysp jest niesamowita i zaskakująca. Turkusowe zatoki, białe jak śnieg plaże i strzeliste skały kojarzą się bardziej z wyspami Karaibów niż z Daleką Północą.
Powrót
Nordland, region leżący w północnej części środkowej Norwegii, rozciąga się wokół koła podbiegunowego − 320 km na północ i 180 km na południe. Należą do niego stosunkowo wąski pas wybrzeża Morza Norweskiego, dwa większe archipelagi − Lofoty i Vesteralen oraz tysiące wysp i wysepek. Kraina ta jest prawdziwą bramą do Dalekiej Północy, krajobraz jest tu dziki i w przeważającej części nie skażony cywilizacją. Na powierzchni 38,3 tys. km2 mieszka zaledwie 240 tys. stałych mieszkańców. Klimat − umiarkowany chłodny, jest jak tę szerokość geograficzną, zaskakująco ciepły, zwłaszcza latem. To zasługa Prądu Zatokowego, przenoszącego masy wód oceanicznych od równika aż do północnych krańców Norwegii. O ile jednak w lipcu temperatura w słoneczny dzień nie odbiega specjalnie od tego, co możemy spotkać w Polsce, to noce bywają chłodne, a często zimne, a ilość opadów znacznie przekracza znane nam standardy. Osią komunikacyjną, pozwalającą na dokładne poznanie Nordlandu, jest droga KV17, zwana Szlakiem Wybrzeża. Przebiega ona urwiskami nad samym morzem i udostępnia najciekawsze krajobrazowo miejsca. Poprowadzona w niezwykle trudnym terenie, aż w sześciu miejscach musiała być uzupełniona przeprawami promowymi. Podróżując nią, warto odwiedzić niektóre z wysp leżących w pobliżu. Wyspa Leka pokryta jest rudo-rdzawymi, silnie zniszczonymi erozją górami, przywodzącymi nieodparcie na myśl skały amerykańskiego Dzikiego Zachodu. Wyspa Donna oferuje kilka kapitalnych punktów widokowych na zadziwiające skały wysp Lovund i Træna oraz archipelag Herøy. Ukoronowaniem podróży przez Nordland jest pobyt na Lofotach. Archipelag ten składa się z 5 dużych i wielu mniejszych wysp. To co tu zastajemy, najlepiej oddaje określenie − Wysokie Tatry zalane morzem do wysokości 1000 m. Sceneria tej wysuniętej daleko w głąb oceanu linii wysp jest niesamowita i zaskakująca. Turkusowe zatoki, białe jak śnieg plaże i strzeliste skały kojarzą się bardziej z wyspami Karaibów niż z Daleką Północą.
Powrót
