Bianka Rolando - Zachody
„Zachody” Bianki Rolando to postawienie widza w sytuacji "tuż przed po", gdzie zamiast opowieści stajemy pośrodku wielowarstwowego środowiska, w które widz zatapia się odkrywając kolejne poziomy tajemniczej historii. Zachody są momentem, w którym słowa przestają być możliwe, gdy znika to, co miałyby denotować lub konotować, a doświadczenie
znikania i niemożliwości wypowiedzi wychodzi na pierwszy plan. Seria fotografii poddanych alchemicznym transformacjom i obiekty, z których aromatyczna kalafonia wylewa się na podłogę galerii odtwarzają półmrok zmierzchu, ze złotą poświatą ciepłego blasku zachodzącego słońca ścierającą się z nadchodzącym mrokiem. Być może bohaterem zachodów jest czas, który się naprawdę nie odbył i miejsce, którego nigdy nie było, a za którymi tęsknimy tak jakby były naszym doświadczeniem. Możliwe, że siłą wystawy jest jej radykalna nostalgiczność, każąca wyobraźni wydobywać spod rys i zniekształceń świat dziecięcych wspomnień migoczący pod destrukcyjnymi interwencjami artystki. Być
może jednak najważniejsze są ślady rozpuszczalnika, zakreślacza i transparentnych farb naniesione na fotografie pochodzące z przedstawień cyrkowych, rodzinnego archiwum artystki i muzeów makiet w Putbus, Straslundzie i Albehecku. „Zachody” to propozycja kilku
przestrzeni wieloznaczności, gra o niezliczonej ilości rozwiązań, w której władza sądzenia ustępuje pod naporem emocji, gdzie na fantastycznej, ciepłej i hipnotycznej powierzchni naniesiono subtelny ale agresywnie nieodwołalny zapis.
Powrót
