Bez tytułu

Urodziła się w 1976 r.  Absolwentka wydziału rzeźby gdańskiej ASP w pracowni prof. S. Ostrowskiego (dyplom w 2003 r.). Zdobywczyni Grand Prix w konkursie prezydenta RP na najlepszy dyplom  w zakresie Sztuk Pięknych. Wystawiała w CSW Zamek Ujazdowski, Modelarni (Stocznia Gdańska), WRO’03, supermarket sztuki 4 – DAP Warszawa

W latach 1963-69 studiował malarstwo w PWSSP w Poznaniu. Dyplom otrzymał w 1969r. Od roku 1967 uczył rysunku i malarstwa. Obecnie jest profesorem w Poznaniu oraz Rijksakademie van Beeldende Kusten w Amsterdamie. W latach 1981-87 był rektorem PWSSP w Poznaniu. Profesor zwyczajny Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu oraz Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu (Wydział Artystyczno-Pedagogiczny w Kaliszu). Wykładał na Statens Kunstakademii w Oslo (1993-1997) oraz Rijksakademie van Beeldende Kunsten w Amsterdamie (1996–2004). Mieszka i pracuje w Poznaniu.Założyciel i kierownik Galerii Akumulatory 2 (1972-89), a w latach 1991-93 kurator programu Galerii i Kolekcji Centrum Sztuki Współczesnej, Zamek Ujazdowski w Warszawie.

Jest jednym z najwybitniejszych przedstawicieli nurtu konceptualnego w sztuce polskiej. Tworzy ilustracje, rysunki, obiekty oraz wykonuje performance. Traktuje sztukę jako obszar krytycznej i samokrytycznej analizy. W serii realizacji z lat 80-tych pt. "Mitologie Sztuki" zajmował się dekonstrukcją mitów narosłych wokół pojęcia sztuki, statusu artysty i ilustracji artystycznych. Na początku lat 90-tych powstały prace, które artysta sytuuje w alternatywnym terytorium sztuki, zwanym przez niego "trzecim kręgiem". We wszystkich pracach tej serii stosował jako materiał artystyczny przedmioty gotowe, rzeczy codziennego użytku, funkcjonalne. Artysta buduje swoje wypowiedzi za pomocą przedmiotów gotowych, które zostają wyjęte zarówno z kontekstu "rzeczywistości realnej" i pozbawione zarazem interpretacji, jakimi obdarzyła ich znaczeniowość sztuki. Ulegają transformacji, zmieniają się w wyrażenia, słowa tworzące nowy, absolutnie nieznany język.

Należy do czołowych twórców sztuki konceptualnej i autorów książek artystycznych. Inicjator międzynarodowej sieci artystycznej NET (1971) zaangażowany w ruch artystyczny Fluxus. W latach 60. i 70. zaliczany do najbardziej konsekwentnych konceptualistów. Zajmował się analityczną refleksją i badaniami lingwistycznymi oraz sztuką performance. W latach 80. zaczął realizować wielkie instalacje, w których podejmował wątki krytyczne wobec sposobów funkcjonowania kultury, m.in. serie prac poświęconych demitologizacjom sztuki. W latach 90. i w obecnej dekadzie autor szeregu spektakularnych instalacji, w których podejmuje problematykę obecności modernistycznych tradycji, społecznego i politycznego kontekstu sztuki.

Twórca instalacji i performances. Jeden z najbardziej znanych na świecie polskich artystów. Studiował w ASP w Warszawie. Od 1977r. wykładał na kilku uczelniach artystycznych w USA (Boston, Nowy Jork). Zrealizował ponad 60 projekcji publicznych (rzutowanie obrazów na obiekty architektoniczne, czemu towarzyszą różne efekty dodatkowe) o treściach społecznych, utrzymanych w tonie oskarżycielsko-interwencyjnym. Tworzy też rozmaite "utopijne" pojazdy, stanowiące schronienie człowieka (bezdomnego imigranta). Ważniejsze projekcje m.in.: na Kolumnie Nelsona w Londynie (1985), na wieży Ratuszowej w Krakowie (1996).

Urodził się w 1959 roku w Pabianicach. Należy do najciekawszych artystów pokolenia, które pojawiło się na krajowej scenie artystycznej w latach osiemdziesiątych (w okresie tym nie uczestniczył w oficjalnym obiegu artystycznym, działał m.in. alternatywnym kręgu łódzkiego strychu i „Kultury Zrzuty”, współpracował także z Zofią Kulik jako jej model), tworzy obiekty, instalacje, realizacje wideo, posługuje się fotografią, malarstwem, jest autorem działań multimedialnych. Przedstawione na początku lat dziewięćdziesiątych prace o charakterze kontemplacyjno-medytacyjnym – jak np. realizacja wideo „Perseweracja mistyczna” (pokazana m.in. na głośnej wystawie „Perseweracja mistyczna i róża” w 1992 r. w PGS w Sopocie) wywołały wokół jego twórczości spore zanteresowanie. Kolejne wystawy na których przedstawił takie realizacje jak „Urządzenia korekcyjne” (wystawa indywidualna w CSW w Warszawie), czy też model obozu koncentracyjnego zbudowany z klocków lego, przyniosły mu miano artysty kontrowersyjnego i międzynarodowy rozgłos. W 2004 w łódzkim Atlasie Sztuki,PGS Sopot, poznańskim Arsenale pokazał wystawę swoich prac wykorzystujących przekaz fotograficzny "Mistrzowie i pozytywy".

Do najgłośniejszych jego realizacji z tamtego okresu należą wstrząsające „Obrzędy intymne” i „Perseweracja mistyczna”, filmy dokumentujące opiekę nad umierającą babką. W 1987r. stworzył „Jak tresuje się dziewczynki”, zapis wideo narzucania i przyswajania wzorców zachowań, tytułowej „tresury”, ćwiczenia ról związanych z wizerunkiem płci. W latach 90-tych Libera projektował „Urządzenia korekcyjne”, zestawy do poprawiania wyobrażonych niedostatków ciała, tworzył również fikcyjne, przetworzone zabawki, „protezy dorosłości w świecie dziecka”(Ronduda), których zadaniem było „tresowanie”, poddawanie dzieci „procesowi socjalizacji”. Najsłynniejszą z serii owych ”zabawek” jest zestaw klocków „Lego. Obóz koncentracyjny” (1994). Libera zerwał w tym dziele z podniosłym tonem w opowiadaniu o Holocauście, skoncentrował się na zagadnieniach związanych z pamięcią wizualną. Ukazał niemożność zbliżenia się do prawdy historycznej, która ulega zafałszowaniom niezależnie od budulca/języka, w jakim stworzony został zapis. Obóz koncentracyjny wykonany z powszechnie dostępnych klocków dla dzieci jest równie niedoskonałym świadectwem o Holocauście jak kino, literatura, czy malarstwo. Libera stawia w swojej twórczości pytanie: czy Holocaust i Druga Wojna są traumą, żałobą, którą należy oswoić i przepracować? Pytanie szczególnie aktualne w dobie przewartościowań i reinterpretacji (Shoah wkracza do komedii filmowych, humorystycznych kreskówek, od lat obecne jest w komiksach fantastycznych i grach komputerowych). Próbą odpowiedzi jest cykl fotografii „Pozytywy” (lata 2002 – 2003) oraz książka „Co robi łączniczka” (stworzona wspólnie z prozaikiem Darkiem Foksem w roku 2005). Libera wskazuje na to, że trauma została już przepracowana, a proces ten jest nadzwyczaj krótki, co więcej – skraca się w miarę rozwoju kultury multimedialnej w dobie przesytu obrazem.

Artystka sztuk wizualnych. W swoich pracach wykorzystuje wideo, animację komputerową i fotografię, zajmuje się malarstwem. Mieszka i pracuje w Warszawie.
W 2001 roku obroniła dyplom w Instytucie Sztuki Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie.
W roku 2002 otrzymała Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Dyplom Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu w 2009 r.