Beata Ewa Białecka - Malarstwo
Beata Ewa Białecka jest jedną z najbardziej oryginalnych malarek młodego pokolenia, mimo że z twórczości wielkich poprzedników czerpie pełnymi garściami. Beata Ewa Białecka przyznaje się do inspiracji światem reklamy, choć w jej pracach widać przede wszystkim twórczy dialog z Velásquezem, Martinim i Fouqetem. Proponuje malarstwo nierealistyczne, choć figuralne.
Beata Ewa Białecka jest jedną z najbardziej oryginalnych malarek młodego pokolenia, mimo że z twórczości wielkich poprzedników czerpie pełnymi garściami. Beata Ewa Białecka przyznaje się do inspiracji światem reklamy, choć w jej pracach widać przede wszystkim twórczy dialog z Velásquezem, Martinim i Fouqetem. Proponuje malarstwo nierealistyczne, choć figuralne.
Jej aniołowie uciekli z desek Simone Martiniego i jego kolegów: małych mistrzów sieneńskiego średniowiecza. Madonny i Marie są bliskimi kuzynkami Agnieszki Sorel, kochanki króla Karola VIII, którą uwiecznił Jean Fouqet w Madonnie z dzieciątkiem. XV-wieczni Francuzi uważali, że miała najpiękniejszy biust, artysta to wykorzystał prezentując obnażoną, idealnie krągłą pierś modelki. Białecka pożycza od francuskiego kolegi nie tylko urodę i geometryczną wyniosłość głównej bohaterki, ale i zastępy błękitnych oraz purpurowych aniołów otaczających jej tron.
Prace Białeckiej, podobnie jak malarstwo sieneńskie tchną zmysłowością i elegancją. Hieratyzm jej płócien ma korzenie w bizantynizmie, stąd być może skojarzenie z tablicowymi obrazami Sieneńczyków, którzy powoli i mało zdecydowanie odchodzili od tradycji bizantyjskich. Skąd takie powinowactwa u młodej malarki? Z pracowni Jerzego Nowosielskiego w krakowskiej ASP, którą ukończyła. Na pierwszy rzut oka nie ma związków między jej twórczością i pracami profesora. Przy bliższym oglądzie jednak widać wspólne inspiracje. Jej prace są powściągliwe, a rysowane postacie kruche i zwiewne. Mają lekko skośne oczy i wygięte w łuk usta - jakby kapryśne, nieco senne. Delikatne linie zaznaczają draperie szat, dodając im wyjątkowego wdzięku. Białecka ze Sieny wywiodła także dekoracyjność i dbałość o szczegóły. Każdy rekwizyt jest tu nieomal realny. Podobnie jak w malarstwie tablicowym mało interesuje ją przestrzeń. Nie maluje co prawda złotych teł, ale zakłada je jednolitym kolorem, w bardzo podobny sposób jak w malarstwie ołtarzowym, osiągając identyczny efekt – podkreślenie wagi bohaterów jej płócien. Z malarskiego punktu widzenia także kolor, opisując formę, spełnia w pracach Białeckiej rolę podrzędną, choć jednocześnie jest bardzo istotnym nośnikiem znaczeń symbolicznych. Jej paleta jest chłodna, ascetyczna, często niemal monochromatyczna.
Białecka z wielowiekowej spuścizny kultury i malarstwa czerpie nie tylko w kwestach formalnych. Także w warstwie tematycznej mierzy się z symbolami kształtującymi naszą śródziemnomorską świadomość kulturową. Mit Ikara czy porwanie Europy to częste odwalania w twórczości artystów – wdzięczne, ale i wymagające pole interpretacji. Podobnie jak Infantka Velásqueza, na którą patrząc w wydaniu Białeckiej, konotujemy nie tylko oryginał, ale zmagania z tym tematem innych wielkich twórców m.in. Tadeusza Kantora.
Malarstwo Białeckiej poraża siłą wyrazu. Artystka podkreśla, że najważniejsze są dla niej emocje, szuka formy adekwatnej dla ich wyrażenia. W najnowszym cyklu Poparty wydobywa je używając multiplikacji, która organizuje precyzyjnie formę, geometryzując przestrzeń i nadając płótnom specyficzny rytm, nie pozbawionego aspektu dekoracyjnego.
Postacie w obrazach Białeckiej posiadają „komiksowe” dymki. Artystka wiąże je ze światem reklamy i mediów, nieustannie wsączających się w nasze życie. Prace TOP SECRET i re-RESERVED traktuje jako autorski komentarz do skomercjalizowanej rzeczywistości. Przyznaje, że kolejne reklamy implikują powstanie nowych prac. Jednocześnie mówiąc o „dymkach” używa słowa „banderole”, nierozerwalnie związanego ze światem średniowiecznej sztuki, pozostającej we władaniu świętych, męczenników i proroków, którzy komunikowali się ze sferą profanum za pomocą tekstów wypisanych na banderolach. Nawet przetwarzając coś tak współczesnego jak reklama Białecka podświadomie sięga do zestawu form, motywów i odniesień wyjętych z repertuaru historii sztuki.
Powrót
Beata Ewa Białecka jest jedną z najbardziej oryginalnych malarek młodego pokolenia, mimo że z twórczości wielkich poprzedników czerpie pełnymi garściami. Beata Ewa Białecka przyznaje się do inspiracji światem reklamy, choć w jej pracach widać przede wszystkim twórczy dialog z Velásquezem, Martinim i Fouqetem. Proponuje malarstwo nierealistyczne, choć figuralne.
Jej aniołowie uciekli z desek Simone Martiniego i jego kolegów: małych mistrzów sieneńskiego średniowiecza. Madonny i Marie są bliskimi kuzynkami Agnieszki Sorel, kochanki króla Karola VIII, którą uwiecznił Jean Fouqet w Madonnie z dzieciątkiem. XV-wieczni Francuzi uważali, że miała najpiękniejszy biust, artysta to wykorzystał prezentując obnażoną, idealnie krągłą pierś modelki. Białecka pożycza od francuskiego kolegi nie tylko urodę i geometryczną wyniosłość głównej bohaterki, ale i zastępy błękitnych oraz purpurowych aniołów otaczających jej tron.
Prace Białeckiej, podobnie jak malarstwo sieneńskie tchną zmysłowością i elegancją. Hieratyzm jej płócien ma korzenie w bizantynizmie, stąd być może skojarzenie z tablicowymi obrazami Sieneńczyków, którzy powoli i mało zdecydowanie odchodzili od tradycji bizantyjskich. Skąd takie powinowactwa u młodej malarki? Z pracowni Jerzego Nowosielskiego w krakowskiej ASP, którą ukończyła. Na pierwszy rzut oka nie ma związków między jej twórczością i pracami profesora. Przy bliższym oglądzie jednak widać wspólne inspiracje. Jej prace są powściągliwe, a rysowane postacie kruche i zwiewne. Mają lekko skośne oczy i wygięte w łuk usta - jakby kapryśne, nieco senne. Delikatne linie zaznaczają draperie szat, dodając im wyjątkowego wdzięku. Białecka ze Sieny wywiodła także dekoracyjność i dbałość o szczegóły. Każdy rekwizyt jest tu nieomal realny. Podobnie jak w malarstwie tablicowym mało interesuje ją przestrzeń. Nie maluje co prawda złotych teł, ale zakłada je jednolitym kolorem, w bardzo podobny sposób jak w malarstwie ołtarzowym, osiągając identyczny efekt – podkreślenie wagi bohaterów jej płócien. Z malarskiego punktu widzenia także kolor, opisując formę, spełnia w pracach Białeckiej rolę podrzędną, choć jednocześnie jest bardzo istotnym nośnikiem znaczeń symbolicznych. Jej paleta jest chłodna, ascetyczna, często niemal monochromatyczna.
Białecka z wielowiekowej spuścizny kultury i malarstwa czerpie nie tylko w kwestach formalnych. Także w warstwie tematycznej mierzy się z symbolami kształtującymi naszą śródziemnomorską świadomość kulturową. Mit Ikara czy porwanie Europy to częste odwalania w twórczości artystów – wdzięczne, ale i wymagające pole interpretacji. Podobnie jak Infantka Velásqueza, na którą patrząc w wydaniu Białeckiej, konotujemy nie tylko oryginał, ale zmagania z tym tematem innych wielkich twórców m.in. Tadeusza Kantora.
Malarstwo Białeckiej poraża siłą wyrazu. Artystka podkreśla, że najważniejsze są dla niej emocje, szuka formy adekwatnej dla ich wyrażenia. W najnowszym cyklu Poparty wydobywa je używając multiplikacji, która organizuje precyzyjnie formę, geometryzując przestrzeń i nadając płótnom specyficzny rytm, nie pozbawionego aspektu dekoracyjnego.
Postacie w obrazach Białeckiej posiadają „komiksowe” dymki. Artystka wiąże je ze światem reklamy i mediów, nieustannie wsączających się w nasze życie. Prace TOP SECRET i re-RESERVED traktuje jako autorski komentarz do skomercjalizowanej rzeczywistości. Przyznaje, że kolejne reklamy implikują powstanie nowych prac. Jednocześnie mówiąc o „dymkach” używa słowa „banderole”, nierozerwalnie związanego ze światem średniowiecznej sztuki, pozostającej we władaniu świętych, męczenników i proroków, którzy komunikowali się ze sferą profanum za pomocą tekstów wypisanych na banderolach. Nawet przetwarzając coś tak współczesnego jak reklama Białecka podświadomie sięga do zestawu form, motywów i odniesień wyjętych z repertuaru historii sztuki.
Galeria prac
Powrót
