Bartek Otocki - portrety pamięciowe (malarstwo)

"Bartek Otocki wydobywa na jaw to (a przez ujawnienie tego, co powinno zostać zachowane w ukryciu, powstaje efekt niesamowitego), czego nie odkryła sztuka optyczna w momencie swojego szczytowego rozwoju. Można powiedzieć, zatem, że przekracza on próg, na którym zatrzymali się artyści badający percepcję. Nawet, jeśli dokonali oni daleko idącej dekompozycji widzenia, a zatem tej instancji, która percypowanym bodźcom nadaje formę,  a także kształt masie optycznych wrażeń, umożliwia rozpoznanie i przekształcenie percepcji w treści świadomości, ciągle nie odsłonili tego, co warunkuje widzenie i jednocześnie warunkuje malarstwo, gdyż jest ono chwytane w potrzask przez każdy obraz, mający dzięki temu możliwość wyłonienia się.
Tym czymś jest spojrzenie. To ono przeziera przez obrazy Otockiego i to ono było wypierane w tradycyjnym malarstwie, mimo że zawsze było w nim skryte. Op-art przygotował oczywiście dobry grunt, rozwijając cały repertuar środków zakłócania świadomości wzrokowej. Otocki wykorzystuje ten repertuar do tego, aby samo spojrzenie objawiło się oczom widzów." /Jarosław Lubiak/


Powrót