Barbara Tytko - Malarstwo i grafika
Czarne obrazy – chwile morderczo–erotycznych konsumpcji – tyleż podniecający, co odpychający obraz sprawcy i ofiary – partnerów splecionych w miłosnym akcie. Pochłoniętych sobą, a zarazem pochłaniających się nawzajem. Tworzących również – na swój sposób odpychający i podniecający twór – arachnoidalną formę o wyraźnych cechach żeńskich – mroczny obiekt pożądania.
Homoarachnida – widziana jakby okiem noktowizora, zanurza się – czy jak kto woli – wyłania, z przepastnej, anonimowej czerni, oddając się bez reszty aktowi erotycznej autodestrukcji.
Ograniczony do korpusu i kończyn zmutowany twór stanowi kwintesencję wszystkiego tego, co cielesne, a zarazem do ciała wyłącznie ograniczone.
Ciało kobiety – poddane mutacjom kulturowych czynników – staje się tworem groźnym i agresywnym, po omacku (bez głowy) szukającym swojego miejsca i roli, paradoksalnie to właśnie swą płciowość bierze za oręż walki z narzuconą mu historycznie i kulturowo funkcją. Uwodzi i pochłania uzyskując w ten sposób pełnię swej suwerenności.
Wynaturzona cielesność – w zmodyfikowany sposób uwodzicielska, wciąż jednak panująca niepodzielnie nad sferą rzeczywistości symbolicznej (Baudrillard), która ma stać się nie tyle rodzajem pancerza odpornego na ciosy, ile potężnym atrybutem w przejściu od postawy pasywnej w dynamiczną walkę o swoje. Ta transgresja związana ze zbliżeniem się do zwierzęcia, każe ujrzeć to, co nie podlega regule zakazu, co pozostaje otwarte na gwałt, który rządzi światem śmierci i erotyki. Wszak choć erotyzm kończy się tam, gdzie zaczyna się zwierzęcość, to przecież ze zwierzęcości wyrasta (Bataille).
Mnie czarne obrazy Basi odpychają i przyciągają zarazem. Trochę boję się tego, co w nich widzę, ale patrzę, ponieważ jest w nich coś takiego, co wciąż każe mi patrzeć, co nie pozwala oderwać wzroku od tego dramatu sięgajcego sfer w najgłębszym stopniu intymnych. Poprzez metaforę autorka nadaje temu dramatowi wymiar ponadindywidualny. W tym ich wielka siła. /Grzegorz Hańderek/
BARBARA TYTKO - MALARSTWO I GRAFIKA
Wystawa indywidualna laureatki nagrody Artinfo.pl na 38. Biennale Malarstwa "Bielska Jesień 2007"
Barbara Tytko (ur. 1980 r.) w 2007 r. uzyskała dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Malarstwa prof. Jacka Rykały na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Jej prezentacją dodatkową była grafika warsztatowa w technice wklęsłodruku, wykonana w pracowni profesora Jana Szmatlocha. Była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach 2006/2007. Jest laureatką programu Młoda Polska za rok 2008.
Ważniejsze wystawy zbiorowe: 2005 - Obraz roku 2004, Królikarnia, Warszawa; IV Ogólnopolskie Biennale Grafiki Studenckiej, Poznań; XIII Międzynarodowego Biennale Grafiki „Warna 2005" (Bułgaria); VIII Międzynarodowe Biennale Grafiki im. Josepa Ribery (Hiszpania, Xativa); Międzynarodowe Biennale Małych Form Graficznych (Rumunia, Cluj). 2006 - V Triennale Grafiki (Egipt, Kair); „Obraz roku 2005”, Hotel Europejski, Warszawa; Eurographic Kraków - St. Petersburg 2006. MOST, Integracja Kultury Europejskiej. (Rosja); Międzynarodowe Triennale Grafiki w Krakowie (nagroda regulaminowa, udział w wystawach we Wiedeniu i Oldenburgu towarzyszących Triennale w Krakowie); Grand Prix Młodej Grafiki Polskiej, Kraków. 2007 - V Biennale Grafiki Studenckiej, Poznań (nagroda Rektora ASP w Warszawie); Prints Tokyo (Japonia); Międzynarodowe Biennale Grafiki (Chiny, Guanlan, zakup grafiki przez Guanlan Art Muzeum); IV Międzynarodowe Biennale Grafiki (Portugalia, Douro); „Jesienne Konfrontacje” Triennale Malarstwa Współczesnego, BWA Rzeszów; III Konkurs na Obraz dla Młodych Malarzy im. Mariana Michalika, Częstochowa; VII Konkurs o Nagrodę im. Daniela Chodowieckiego, Sopot; 38. Bennale Malarstwa Bielska Jesień, Bielsko-Biała; IX Międzynarodowe Biennale Grafiki im. "Josepa Ribery" (Hiszpania, Xativa, wyróżnienie honorowe); Konkurs o Nagrodę im. Franciszki Eibish.
Czarne obrazy – chwile morderczo–erotycznych konsumpcji – tyleż podniecający, co odpychający obraz sprawcy i ofiary – partnerów splecionych w miłosnym akcie. Pochłoniętych sobą, a zarazem pochłaniających się nawzajem. Tworzących również – na swój sposób odpychający i podniecający twór – arachnoidalną formę o wyraźnych cechach żeńskich – mroczny obiekt pożądania.
Homoarachnida – widziana jakby okiem noktowizora, zanurza się – czy jak kto woli – wyłania, z przepastnej, anonimowej czerni, oddając się bez reszty aktowi erotycznej autodestrukcji.
Ograniczony do korpusu i kończyn zmutowany twór stanowi kwintesencję wszystkiego tego, co cielesne, a zarazem do ciała wyłącznie ograniczone.
Ciało kobiety – poddane mutacjom kulturowych czynników – staje się tworem groźnym i agresywnym, po omacku (bez głowy) szukającym swojego miejsca i roli, paradoksalnie to właśnie swą płciowość bierze za oręż walki z narzuconą mu historycznie i kulturowo funkcją. Uwodzi i pochłania uzyskując w ten sposób pełnię swej suwerenności.
Wynaturzona cielesność – w zmodyfikowany sposób uwodzicielska, wciąż jednak panująca niepodzielnie nad sferą rzeczywistości symbolicznej (Baudrillard), która ma stać się nie tyle rodzajem pancerza odpornego na ciosy, ile potężnym atrybutem w przejściu od postawy pasywnej w dynamiczną walkę o swoje. Ta transgresja związana ze zbliżeniem się do zwierzęcia, każe ujrzeć to, co nie podlega regule zakazu, co pozostaje otwarte na gwałt, który rządzi światem śmierci i erotyki. Wszak choć erotyzm kończy się tam, gdzie zaczyna się zwierzęcość, to przecież ze zwierzęcości wyrasta (Bataille).
Mnie czarne obrazy Basi odpychają i przyciągają zarazem. Trochę boję się tego, co w nich widzę, ale patrzę, ponieważ jest w nich coś takiego, co wciąż każe mi patrzeć, co nie pozwala oderwać wzroku od tego dramatu sięgajcego sfer w najgłębszym stopniu intymnych. Poprzez metaforę autorka nadaje temu dramatowi wymiar ponadindywidualny. W tym ich wielka siła.
Grzegorz Hańderek
Powrót
Homoarachnida – widziana jakby okiem noktowizora, zanurza się – czy jak kto woli – wyłania, z przepastnej, anonimowej czerni, oddając się bez reszty aktowi erotycznej autodestrukcji.
Ograniczony do korpusu i kończyn zmutowany twór stanowi kwintesencję wszystkiego tego, co cielesne, a zarazem do ciała wyłącznie ograniczone.
Ciało kobiety – poddane mutacjom kulturowych czynników – staje się tworem groźnym i agresywnym, po omacku (bez głowy) szukającym swojego miejsca i roli, paradoksalnie to właśnie swą płciowość bierze za oręż walki z narzuconą mu historycznie i kulturowo funkcją. Uwodzi i pochłania uzyskując w ten sposób pełnię swej suwerenności.
Wynaturzona cielesność – w zmodyfikowany sposób uwodzicielska, wciąż jednak panująca niepodzielnie nad sferą rzeczywistości symbolicznej (Baudrillard), która ma stać się nie tyle rodzajem pancerza odpornego na ciosy, ile potężnym atrybutem w przejściu od postawy pasywnej w dynamiczną walkę o swoje. Ta transgresja związana ze zbliżeniem się do zwierzęcia, każe ujrzeć to, co nie podlega regule zakazu, co pozostaje otwarte na gwałt, który rządzi światem śmierci i erotyki. Wszak choć erotyzm kończy się tam, gdzie zaczyna się zwierzęcość, to przecież ze zwierzęcości wyrasta (Bataille).
Mnie czarne obrazy Basi odpychają i przyciągają zarazem. Trochę boję się tego, co w nich widzę, ale patrzę, ponieważ jest w nich coś takiego, co wciąż każe mi patrzeć, co nie pozwala oderwać wzroku od tego dramatu sięgajcego sfer w najgłębszym stopniu intymnych. Poprzez metaforę autorka nadaje temu dramatowi wymiar ponadindywidualny. W tym ich wielka siła. /Grzegorz Hańderek/
BARBARA TYTKO - MALARSTWO I GRAFIKA
Wystawa indywidualna laureatki nagrody Artinfo.pl na 38. Biennale Malarstwa "Bielska Jesień 2007"
Barbara Tytko (ur. 1980 r.) w 2007 r. uzyskała dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Malarstwa prof. Jacka Rykały na Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Jej prezentacją dodatkową była grafika warsztatowa w technice wklęsłodruku, wykonana w pracowni profesora Jana Szmatlocha. Była stypendystką Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w latach 2006/2007. Jest laureatką programu Młoda Polska za rok 2008.
Ważniejsze wystawy zbiorowe: 2005 - Obraz roku 2004, Królikarnia, Warszawa; IV Ogólnopolskie Biennale Grafiki Studenckiej, Poznań; XIII Międzynarodowego Biennale Grafiki „Warna 2005" (Bułgaria); VIII Międzynarodowe Biennale Grafiki im. Josepa Ribery (Hiszpania, Xativa); Międzynarodowe Biennale Małych Form Graficznych (Rumunia, Cluj). 2006 - V Triennale Grafiki (Egipt, Kair); „Obraz roku 2005”, Hotel Europejski, Warszawa; Eurographic Kraków - St. Petersburg 2006. MOST, Integracja Kultury Europejskiej. (Rosja); Międzynarodowe Triennale Grafiki w Krakowie (nagroda regulaminowa, udział w wystawach we Wiedeniu i Oldenburgu towarzyszących Triennale w Krakowie); Grand Prix Młodej Grafiki Polskiej, Kraków. 2007 - V Biennale Grafiki Studenckiej, Poznań (nagroda Rektora ASP w Warszawie); Prints Tokyo (Japonia); Międzynarodowe Biennale Grafiki (Chiny, Guanlan, zakup grafiki przez Guanlan Art Muzeum); IV Międzynarodowe Biennale Grafiki (Portugalia, Douro); „Jesienne Konfrontacje” Triennale Malarstwa Współczesnego, BWA Rzeszów; III Konkurs na Obraz dla Młodych Malarzy im. Mariana Michalika, Częstochowa; VII Konkurs o Nagrodę im. Daniela Chodowieckiego, Sopot; 38. Bennale Malarstwa Bielska Jesień, Bielsko-Biała; IX Międzynarodowe Biennale Grafiki im. "Josepa Ribery" (Hiszpania, Xativa, wyróżnienie honorowe); Konkurs o Nagrodę im. Franciszki Eibish.
Czarne obrazy – chwile morderczo–erotycznych konsumpcji – tyleż podniecający, co odpychający obraz sprawcy i ofiary – partnerów splecionych w miłosnym akcie. Pochłoniętych sobą, a zarazem pochłaniających się nawzajem. Tworzących również – na swój sposób odpychający i podniecający twór – arachnoidalną formę o wyraźnych cechach żeńskich – mroczny obiekt pożądania.
Homoarachnida – widziana jakby okiem noktowizora, zanurza się – czy jak kto woli – wyłania, z przepastnej, anonimowej czerni, oddając się bez reszty aktowi erotycznej autodestrukcji.
Ograniczony do korpusu i kończyn zmutowany twór stanowi kwintesencję wszystkiego tego, co cielesne, a zarazem do ciała wyłącznie ograniczone.
Ciało kobiety – poddane mutacjom kulturowych czynników – staje się tworem groźnym i agresywnym, po omacku (bez głowy) szukającym swojego miejsca i roli, paradoksalnie to właśnie swą płciowość bierze za oręż walki z narzuconą mu historycznie i kulturowo funkcją. Uwodzi i pochłania uzyskując w ten sposób pełnię swej suwerenności.
Wynaturzona cielesność – w zmodyfikowany sposób uwodzicielska, wciąż jednak panująca niepodzielnie nad sferą rzeczywistości symbolicznej (Baudrillard), która ma stać się nie tyle rodzajem pancerza odpornego na ciosy, ile potężnym atrybutem w przejściu od postawy pasywnej w dynamiczną walkę o swoje. Ta transgresja związana ze zbliżeniem się do zwierzęcia, każe ujrzeć to, co nie podlega regule zakazu, co pozostaje otwarte na gwałt, który rządzi światem śmierci i erotyki. Wszak choć erotyzm kończy się tam, gdzie zaczyna się zwierzęcość, to przecież ze zwierzęcości wyrasta (Bataille).
Mnie czarne obrazy Basi odpychają i przyciągają zarazem. Trochę boję się tego, co w nich widzę, ale patrzę, ponieważ jest w nich coś takiego, co wciąż każe mi patrzeć, co nie pozwala oderwać wzroku od tego dramatu sięgajcego sfer w najgłębszym stopniu intymnych. Poprzez metaforę autorka nadaje temu dramatowi wymiar ponadindywidualny. W tym ich wielka siła.
Grzegorz Hańderek
Galeria prac
Powrót
