Azzimithogala alphabetica

Człowiek XXI wieku to jednostka w stanie oblężenia. Atakowana nadmiarem informacji, bombardowana strumieniem bodźców, zmuszana do natychmiastowego reagowania. Nie wolno jej pozostać obojętną na kolejne, natarczywie ponawiane komunikaty: musi wiedzieć, które z nich są godne uwagi, na które natychmiast odpowiedzieć, a które odrzucić, jako bezużyteczne z punktu widzenia wymogu wydajności. Z obowiązku więc reaguje tylko na te sygnały, które zdolna jest szybko dekodować. Pozostałe umykają w szumie informacyjnym uznane za nieważne. Skutek: bolesne zawężenie obrazu rzeczywistości do sfery czysto praktycznej. Jak zauważył kiedyś Jurij Łotman, natłok otaczającej nas informacji wymaga coraz to nowych sposobów jej odszyfrowywania – kolejnych „języków”, które pozwolą szerzej widzieć i więcej słyszeć – objąć swoim zasięgiem inne pola wiedzy i działania. To właśnie sztuka dostarcza nam nie tylko nowych wypowiedzi, ale również nowych „języków”, czy wręcz całych alfabetów. Staje się uniwersalnym sposobem porozumiewania. A, że wiedza przenoszona w ten sposób nie zawsze bywa weryfikowalna, bądź też, na pierwszy rzut oka, nie znajduje zastosowania, wynika jedynie z ograniczonej percepcji współczesnego odbiorcy zorientowanego zazwyczaj na doraźny i wymierny efekt (najlepiej jeśli można go określić jakąś liczbą).

Czy w tej sytuacji można przejść obojętnie wobec podarunku w kwocie 26 nowych obrazów i słów (jedno na każdą literę alfabetu), którymi dwoje artystów: malarka i pisarz postanowiło wspomóc nasz słownik?

Wystawa Azzimithogala alphabetica, to efekt wspólnych działań Ireny Tatiboit oraz Ambroise Perrina. Chociaż każde z nich porusza się w odrębnym systemie znaków, nie zachodzi tu żadna kolizja. Fantazyjne, o zapomnianym pierwowzorze słowa odsyłają do ogólnych właściwości alfabetu, jego niekontrolowanej (nawet przez twórcę) mocy tworzenia znaczeń, odsyłania do niegdyś usłyszanych i zapomnianych cytatów. Na tej samej zasadzie. obrazy prowadzą przez labirynt innych wizji malarskich, aż wreszcie do samego gestu artysty - najbardziej elementarnego składnika sztuki. Gra znaczeń uruchamiana jest za pomocą formy ich zapisu. Pozostawione przez artystkę ślady prowadzą do wizji ruchu. W tym przypadku jest to gest tancerki-choreografki.


Powrót