Artyści polecają się na wzajem

Urodził się w 1945 r. w Krakowie. Ukończył studia na ASP w Warszawie, której potem był wykładowcą. W 1981 i 1983 r. przebywał jako stypendysta w Stedelijk museum w Amsterdamie, w latach 1985-86 wyjechał na pobyt studyjny do Atelierhaus. Lata 1990-91 spędził w Musée d’Art Contemporain w Nîmes. Jego prace wystawiane były wielokrotnie w kraju i za granicą, brały udział w prestiżowych międzynarodowych pokazach sztuki: Festiwale Malarstwa w Cagnes-sur-Mer (1982, 1984), Biennale w Sao Paulo (1987, 1994) oraz Documenta w Kassel (1992). Jego prace znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeum Narodowego (Łódź, Kraków, Poznań, Warszawa, Wrocław) i Stedelijk museum (Amsterdam).

Urodzony w Krakowie - absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1973-1978, pracownia prof. Jerzego Jarnuszkiewicza i prof. Oskara Hansena).
W roku 1996/97 w zastępstwie prof. Grzegorza Kowalskiego prowadził zajęcia dydaktyczne na macierzystym wydziale.
Aktywnie uprawia różne dyscypliny twórcze, projektował także plakaty (1976-1981) dla teatru Jerzego Grotowskiego.
Od 1986 roku mieszka w Rzymie, ale jest intensywnie obecny również na polskiej scenie artystycznej.
We wczesnych pracach odnosił się do propagandy komunistycznej (Portret totalny Karola Marksa, 1978), oraz sytuacji społeczno-politycznej Polski w stanie wojennym (Victoria-Victoria, 1983, obecnie w Muzeum Narodowym w Krakowie). Najbardziej znaną jego realizacją jest instalacja rzeźbiarska Moby Dick, 1987 (obecnie w kolekcji ms², Muzeum Sztuki w Łodzi) - swoista ikona sztuki rzeźbiarskiej ostatnich dwóch dekad XX wieku w Polsce.
Autor m.in. pomnika nagrobnego Krzysztofa Kieślowskiego (Warszawa, 1997), pomnika Incontro con Federico Fellini (Rimini, 1994), pomnika Fryderyka Chopina La note bleue (Wiedeń, 2010).
Kilkakrotnie wyróżniony stypendium MKiDN, oraz w latach 1988/1989 stypendium Rządu Włoskiego. Laureat nagrody im. Katarzyny Kobro, 2004 oraz Złotej Sowy Polonii, Wiedeń 2012. Odznaczony Złotym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis, 2011.
Eksponował swoje dzieła na ponad stu wystawach indywidualnych, ostatnio m.in.: Moby Dick - Opera Aperta, Państwowa Galeia Sztuki w Sopocie (2012), Egzorcyzmy, BWA Opole (2013), Moby Dick - Rzeźba, Galeria Atak, Warszawa 2012/2013, I coraz więcej bieli, Galeria Foksal w Warszawie (2012); Prace z lat 1978-2008, Muzeum Narodowe we Wrocławiu; Thanatos polacco. Omaggio a Jerzy Grotowski, Museo Laboratorio d’Arte Contemporanea MLAC, Rzym (2009); Ku Górze - hommage à Jerzy Grotowski, Atlas Sztuki, Łódź (2009); Portret Totalny Karola Marksa (1977-2009), Muzeum Górnośląskie, Bytom; Moby Dick - Anima Mundi, Muzeum Narodowe w Szczecinie (2008), oraz na ponad pięciuset wystawach zbiorowych.
Prace Krzysztofa M. Bednarskiego znajdują się w kolekcjach najważniejszych muzeów polskich, jak Muzeum Narodowe w Krakowie, Poznaniu, Szczecinie, Warszawie, Wrocławiu, Muzeum Sztuki w Łodzi, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy, kolekcje Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych w Katowicach, Lublinie, Łodzi i Wrocławiu, kolekcja Galerii Foksal, w Warszawie, w Muzeum Plakatu w Wilanowie, a także w kolekcjach zagranicznych, m. in. Collezione Giorgio Franchetti w Rzymie, Fondazione Federico Fellini w Rimini, Fondazione Morra w Neapolu, Fondazione Orestiadi w Gibellinie na Sycylii, Fondazione Mario Schifano w Rzymie, Targetti Light Art Collection we Florencji, Muzeum Sztuki w Raumie, Finlandia oraz w licznych kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą.

Urodził się w Poznaniu. Studiował na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu na kierunku historii sztuki i muzealnictwa oraz na Wydziale Operatorskim PWSFT w Łodzi. W latach 1970-1981 był wykładowcą i kierownikiem Zakładu Fotografii i Reklamy Wizualnej. Od 1995 ponownie pracuje na tej uczelni. Współzałożyciel eksperymentalnych grup artystycznych, m.in.: OKO (1960), STKF PĘTLA (1960 - 1966), ZERO-61 (1961-1969), KRĄG (1965-1967) oraz powołanego w 1970 roku w Łodzi zespołu Warsztat Formy Filmowej i Telewizyjnej Grupy Twórczej Stacja Ł (1991-1992). Autor filmów, cykli fotograficznych, zapisów wideo, rysunków, instalacji, obiektów, projektów konceptualnych oraz animator wielu akcji artystycznych. Eksperymentator w dziedzinie fotografii, twórca techniki termogramów - gorących obrazów. Laureat wielu nagród - w tym nagrody EXIT za rok 2002.

Od 1994r. do chwili obecnej ponad 40 performances w kraju i za granicą m.in.: 1994 - Galeria S w Toruniu, 1995 - Zakłady Norblina, Warszawa; 1995 - Fort Sztuki, Kraków; 1996 - Muzeum Artystów, Łódź; 1996 - WRO`96, Wrocław; 1996 - Galeria Kont, Lublin; 1996 - "Polish Video", Bunkier Sztuki, Kraków, 1996 - Galeria Dziekanka, Warszawa; 1996 - Galeria Mózg, Bydgoszcz; 1996 - Galeria Działań, Warszawa; 1997 - Królikarnia, Warszawa; 1997 - Galeria QQ, Kraków; 1997 - Galeria Gazownia, Sopot; 1998 - Galeria Entropia, Wrocław; 1998 - Fort sztuki, Kraków; 1999 - "dasein-off", Galeria Zderzak, Kraków; 1999 - Bergen, Norwegia; 1999 - "Wo ist Kunst", Labolatory`99, Frauenfeld, Szwajcaria; 1999 - "The most important things", Festival de performance, Timiszoara, Rumunia.
Mieszka i pracuje w Krakowie.

Urodzony w Biłgoraju, studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu (1994-1996), a następnie w Warszawie, gdzie w roku 1999 uzyskał dyplom z malarstwa (aneks z fotografii). Mieszka i pracuje w Warszawie i w Nowym Jorku.
Jest malarzem, fotografem, autorem instalacji i filmów wideo. W swoich pracach, które sytuują się zazwyczaj na styku wszystkich tych dyscyplin, Gilewicz podejmuje problem zacierania się granic między rzeczywistością a jej przedstawieniem w sztuce. Częstym motywem w jego twórczości jest zastępowanie elementów otaczającego świata ich malarskimi replikami. Obrazy Gilewicza podszywają się pod fragmenty ścian budynków, parapety, płyty chodnikowe i dla widza nieuprzedzonego o ich obecności są całkowicie niezauważalne. Czasem artysta „naprawia rzeczywistość”, umieszczając w miejscu ubytków np. w ścianach „łatające” je obrazy. Widz może odnaleźć ukryte w tkance miejskiej prace Gilewicza dopiero dzięki specjalnie przez artystę przygotowanej mapce lub też dzięki filmom, będącym zapisami akcji malarskich artysty. Gilewicz pozostawia swoje obrazy w przestrzeni publicznej zazwyczaj na dłuższy czas, świadomie wystawiając je na działanie słońca, deszczu, wiatru lub ingerencję innych osób. W swojej twórczości Gilewicz pokazuje ogromną siłę medium malarskiego, które jest w stanie perfekcyjnie naśladować rzeczywistość, a jednocześnie niejako zaprzecza sensowi malarstwa, gdyż jego obrazy pozostają niewidoczne. Obrazy Gilewicza są zarazem hiperrealistyczne i nieprzedstawiające – dokładnie odwzorowują fragmenty otoczenia, ale wyjęte z kontekstu rzeczywistości i przeniesione do galerii stają się obrazami całkowicie abstrakcyjnymi.
Wojciech Gilewicz jest także autorem fotograficznego cyklu Oni powstającego od 2002 roku. Cykl ten oparty jest na iluzji – za pomocą podwójnej ekspozycji i filtra połówkowego artysta stwarza swojego sobowtóra, brata bliźniaka, swoje alter ego i przygląda się sobie samemu ich oczami kreując na fotografiach sytuacje, które – pozornie zwykłe, codzienne – w rzeczywistości jednak nigdy nie miały miejsca. Zastosowane tu tradycyjne techniki fotograficzne nie pozwalają bowiem na zbliżenie czy dotknięcie się obu postaci, które wspólnie pracują, podróżują, odpoczywają, są zawsze razem, a jednocześnie osobno – jest między nimi dystans niemożliwy do przełamania. Powstają sytuacje pełne napięcia psychologicznego, odnoszące się do poszukiwania tożsamości oraz samotności, poczucia wyobcowania i niespełnienia. Fotografie z cyklu Oni można czytać na wielu różnych płaszczyznach interpretacyjnych – jako współczesną historię o Narcyzie, opowieść o melancholii czy miłości homoerotycznej.
Za motyw przewodni całej twórczości Wojciecha Gilewicza uznać można chęć pokazania, jak względny i zmienny jest nasz odbiór otaczającego świata oraz jak płynne mogą być granice między rzeczywistością a jej odbiciem w sztuce. Twórczość Gilewicza prowokuje do refleksji nad mechanizmami rządzącymi naszą percepcją i nad kulturowymi uwarunkowaniami naszego widzenia.

Urodził się w 1959 roku w Pabianicach. Należy do najciekawszych artystów pokolenia, które pojawiło się na krajowej scenie artystycznej w latach osiemdziesiątych (w okresie tym nie uczestniczył w oficjalnym obiegu artystycznym, działał m.in. alternatywnym kręgu łódzkiego strychu i „Kultury Zrzuty”, współpracował także z Zofią Kulik jako jej model), tworzy obiekty, instalacje, realizacje wideo, posługuje się fotografią, malarstwem, jest autorem działań multimedialnych. Przedstawione na początku lat dziewięćdziesiątych prace o charakterze kontemplacyjno-medytacyjnym – jak np. realizacja wideo „Perseweracja mistyczna” (pokazana m.in. na głośnej wystawie „Perseweracja mistyczna i róża” w 1992 r. w PGS w Sopocie) wywołały wokół jego twórczości spore zanteresowanie. Kolejne wystawy na których przedstawił takie realizacje jak „Urządzenia korekcyjne” (wystawa indywidualna w CSW w Warszawie), czy też model obozu koncentracyjnego zbudowany z klocków lego, przyniosły mu miano artysty kontrowersyjnego i międzynarodowy rozgłos. W 2004 w łódzkim Atlasie Sztuki,PGS Sopot, poznańskim Arsenale pokazał wystawę swoich prac wykorzystujących przekaz fotograficzny "Mistrzowie i pozytywy".

Do najgłośniejszych jego realizacji z tamtego okresu należą wstrząsające „Obrzędy intymne” i „Perseweracja mistyczna”, filmy dokumentujące opiekę nad umierającą babką. W 1987r. stworzył „Jak tresuje się dziewczynki”, zapis wideo narzucania i przyswajania wzorców zachowań, tytułowej „tresury”, ćwiczenia ról związanych z wizerunkiem płci. W latach 90-tych Libera projektował „Urządzenia korekcyjne”, zestawy do poprawiania wyobrażonych niedostatków ciała, tworzył również fikcyjne, przetworzone zabawki, „protezy dorosłości w świecie dziecka”(Ronduda), których zadaniem było „tresowanie”, poddawanie dzieci „procesowi socjalizacji”. Najsłynniejszą z serii owych ”zabawek” jest zestaw klocków „Lego. Obóz koncentracyjny” (1994). Libera zerwał w tym dziele z podniosłym tonem w opowiadaniu o Holocauście, skoncentrował się na zagadnieniach związanych z pamięcią wizualną. Ukazał niemożność zbliżenia się do prawdy historycznej, która ulega zafałszowaniom niezależnie od budulca/języka, w jakim stworzony został zapis. Obóz koncentracyjny wykonany z powszechnie dostępnych klocków dla dzieci jest równie niedoskonałym świadectwem o Holocauście jak kino, literatura, czy malarstwo. Libera stawia w swojej twórczości pytanie: czy Holocaust i Druga Wojna są traumą, żałobą, którą należy oswoić i przepracować? Pytanie szczególnie aktualne w dobie przewartościowań i reinterpretacji (Shoah wkracza do komedii filmowych, humorystycznych kreskówek, od lat obecne jest w komiksach fantastycznych i grach komputerowych). Próbą odpowiedzi jest cykl fotografii „Pozytywy” (lata 2002 – 2003) oraz książka „Co robi łączniczka” (stworzona wspólnie z prozaikiem Darkiem Foksem w roku 2005). Libera wskazuje na to, że trauma została już przepracowana, a proces ten jest nadzwyczaj krótki, co więcej – skraca się w miarę rozwoju kultury multimedialnej w dobie przesytu obrazem.

Studiowała na warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowniach Krzysztofa M. Bednarskiego i prof. Grzegorza Kowalskiego, u którego w 2000 roku obroniła pracę dyplomową. W latach 1999-2001 pracowała jako asystentka prof. Zofii Glazer w Katedrze Rysunku Wydziału Rzeźby warszawskiej ASP. W latach 1999–2004 współpracowała z Teatrem Academia, grupą teatralną Opera Buffa i formacją Teatr BezNazwy. Tworzy wideo instalacje, obiekty, uprawia wideo, fotografię, rysunek. Mieszka i pracuje w Berlinie oraz Warszawie.
W roku 2009 nominowana do nagrody Deutsche Banku Spojrzenia 2009 oraz do Paszportu Polityki. W 2009 r. zaproszona jako Rudolf Arnheim Profesor w Katedrze Obrazu i Historii Sztuki na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie, a w latach 2008/2009 prowadziła wykłady z Nowych Mediów na International Sommeracademy w Salzburgu. Laureatka wielu prestiżowych stypendiów, w tym m.in.: Akademie Schloss Solitude (2003/2004); Stypendium Ministra Kultury i Sztuki (2005); SPACES World Artists Program, Cleveland, USA (2005); Młoda Polska (2007); Zuger Kulturstiftung Landis & Gyr, Zug (2007); Wissenschaftskolleg zu Berlin (2008/2009).

Malarka, autorka filmów, instalacji i fotografii. Ukończyła warszawską ASP (2001).