Antoni Rząsa - rzeźba
Antoni Rząsa urodzony 26 lutego 1919 r. w Futomie koło Rzeszowa, w miejscu mieszających się wpływów prawosławia i katolicyzmu, na granicy kultur Wschodu i Zachodu, zmarł 26 stycznia 1980r. w Zakopanem, rzeźbiarz, pedagog. W 1938 r. otrzymał z powiatu i gminy jednorazowe stypendium, osiadł w Zakopanem i podjął naukę w Szkole Przemysłu Drzewnego, przerwaną przez Drugą Wojnę Światową. Po wojnie, namówiony przez Antoniego Kenara powrócił do Zakopanego, ukończył naukę w 1952 r. w Liceum Plastycznym i zaraz potem został tamże zatrudniony jako nauczyciel. W Liceum pracował do 1973 r. Był uczniem, potem współpracownikiem i przyjacielem A. Kenara. Od 1954 r. prezentował swoje prace na różnych wystawach krajowych i zagranicą. Rząsa w latach 60-tych XX w. stał się jednym z najbardziej znanych polskich rzeźbiarzy. Główną tematyką jego rzeźb było męczeństwo Chrystusa i człowieka. Antoni Rząsa był „pierwszym artystą w powojennej Polsce, który odważył się naruszyć i przełamać tradycyjną kościelną ikonografię, bo w zastygły w słodkawej konwencji XIX wieku i tylko już umowny znak- wlał własne przeżycie dojmującego, ludzkiego bólu” (Halina Kenarowa). Wypracował unikalną metodę rzeźby w drewnie pokrywanym naturalnymi farbami własnej produkcji nadającymi jego pracom charakterystyczną wielobarwną fakturą. Rzeźbił także sprzęty użytkowe. W 1976 r. w jego domu przy ul. Bogdańskiego 16a otwarto galerię (obecnie prowadzoną przez jego syna, Marcina).
Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie i Poznaniu, w Muzeum Wojska Polskiego oraz w zbiorach prywatnych w USA, Belgii, Danii, Francji, Włoszech i Watykanie.
Pochowany na Starym Cmentarzu w Zakopanem.
Powrót
Jego prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie, Krakowie i Poznaniu, w Muzeum Wojska Polskiego oraz w zbiorach prywatnych w USA, Belgii, Danii, Francji, Włoszech i Watykanie.
Pochowany na Starym Cmentarzu w Zakopanem.
Powrót
