Antoni Kowalski - Amen

Duchowe doznanie Amen jest nieprzedstawialne*, ale właśnie dlatego otwiera źródła twórczości, artyści odsłaniają jego notacjami i wymiary. W zmysłowej materii sztuki otwierają dla nas drogę do wzniosłości, dają dostęp do intensywności istnienia, zostawiając na boku pocieszenie płynące z przedstawiania.

W zmaganiu tym poświadczają, iż w sztuce chodzi o niewyrażalne. Wydaje się, iż każdy ma swoje Amen, które powtarzane, w
brzmieniu przecież podobne, co raz to inne strony życia potwierdza: ból rozstania, niemoc, zarys nadziei, zachwyt. Amen Antoniego
Kowalskiego posiada mocne, statyczne formy, nabrzmiałe ciężkim kolorem, jest intensywne i niepodważalne. W każdym dziele sztuki najciekawsze jest to co stawia opór, w malarstwie Kowalskiego jest to aporia dwóch porządków. Bezsilność wobec niemożności przedstawienia, ponawiany wysiłek mówienie o tym, że nie można zbudować jasnego komunikatu o niewyrażalnym, a taki pochwala szeroka publiczność. Ale jest w tych obrazach równocześnie nasycenie formą i kolorem, jest tu otucha, osłoda owej bezsilności.
I można zostać więźniem teatralności, przepychu opowieści rozgrywającej się nigdzie, narracji o przekraczaniu materialności
i wznoszeniu. Ale bardziej ciekawe jest śledzenie, jak malarstwo wprowadza zdarzeniowość, śledzić wydarzanie się, nie istnieje
tu bowiem pojednanie zmysłowości i niewyrażalnego. Sztuka już dawno porzuciła uniwersalne reguły oceny dzieła, raczej je ciągle
wynajduje, nie chcąc ukazywać rzeczywistości psychizmu czy ducha, jak to przecież dawniej czyniła, odrzuciła iluzję ich obiektywizacji, problematyzuje przekład, przekonuje o niewspółmierności doznań i przedstawień. /Maria Popczyk- kurator wystawy/



Powrót