Anna Maria Kram - Serenissima
Anna Maria Kram ma doskonałe wyczucie barw, nie boi się odważnych zestawień kolorystycznych i umiejętnie wprowadza gradację tonów. Ciągle eksperymentuje z technikami malarskimi. W weneckich obrazach płaskie struktury, nakładanej laserunkowo materii pozwalają trafnie oddać faktury malowanych obiektów: ceglanych ścian domów, kamiennych murów, starej architektury, wody czy powietrza. Wyszukane czerwienie, szarości, biele i błękity Wenecji skąpane w promieniach słońcach nabierają głębi i intensywności. To właśnie światło zdaje się najbardziej interesować Anię Kram. Ono sprawia, że miasto pięknieje i ożywa. Zauroczona tym światłem artystka malowała weneckie obrazy, jakby pisała malarski dziennik. Ciche uliczki, gondole, kamienice, bezkresne morze widziane z ostatnich pięter domów ... każdy kolejny dzień przynosił nowe inspiracje. Wrażliwa dusza Ani nie mogła oprzeć się temu pięknu. Chciała pędzlem opisać co czuje. Konsekwentnie odrzucała zbędny detal, a uproszczonymi bryłami przedmiotów porządkowała przestrzeń malarską. Formę obrazów starała się zbudować w oparciu o kolor i światło. Prostymi środkami i odważnymi decyzjami udało się artystce wspaniale oddać ducha miasta istniejącego w przestrzeni jak mawia „gdzieś pomiędzy teraz i do nigdzie”. Udało się zamknąć w obrazie opowieść o mieście, historii i ...ciszy wczesnych poranków.
Ania miała już wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Od 1999 roku trwa jej współpraca z Galerią Sztuk Pięknych vV. Coroczne wystawy to efekt tej współpracy i jednocześnie wyraźny wyznacznik kolejnych etapów artystycznych poszukiwań Anny Marii Kram. To właśnie pomysłem Galerii vV były europejskie plenery: Catalonia Barcelona, Paryż, Rzym , Amsterdam, Toskania, Florencja. Ania przywoziła z nich zawsze obrazy trafnie chwytające ducha odwiedzanych miejsc.
Tym razem malarka pojechała do Wenecji i namalowała jej wewnętrzny portret, swój malarski dziennik wenecki. Wenecja na płótnach Ani jawi się jako zwarty organizm – bryła, której jedność podkreśla otaczająca miasto woda. Horyzont zanika, niebo stapia się z morzem. Rozmyte światło sprawia, że kontury obiektów zacierają się, Ania doświadczyła i zrozumiała, czym jest światło malarskie. Odkryła tajemnicę koloru w weneckim malarstwie, którą wielcy mistrzowie: Giorgione i Tycjan przed wiekami zapisali w swych płótnach. Uświadomiła sobie, że to właśnie specyficznie, rozproszone światło sprawia, że cień staje się barwą a głębokie kontrasty nigdy nie zaistnieją. Niezwykła wrażliwość Ani pozwoliła stworzyć bardzo sugestywny portret Wenecji. Prostymi środkami i odważnymi decyzjami udało się malarce wspaniale oddać ducha miasta istniejącego w przestrzeni jak mawia „gdzieś pomiędzy teraz i do nigdzie”. Udało się zamknąć w obrazie opowieść o mieście, historii i ciszy wczesnych poranków.
Powrót
Ania miała już wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Od 1999 roku trwa jej współpraca z Galerią Sztuk Pięknych vV. Coroczne wystawy to efekt tej współpracy i jednocześnie wyraźny wyznacznik kolejnych etapów artystycznych poszukiwań Anny Marii Kram. To właśnie pomysłem Galerii vV były europejskie plenery: Catalonia Barcelona, Paryż, Rzym , Amsterdam, Toskania, Florencja. Ania przywoziła z nich zawsze obrazy trafnie chwytające ducha odwiedzanych miejsc.
Tym razem malarka pojechała do Wenecji i namalowała jej wewnętrzny portret, swój malarski dziennik wenecki. Wenecja na płótnach Ani jawi się jako zwarty organizm – bryła, której jedność podkreśla otaczająca miasto woda. Horyzont zanika, niebo stapia się z morzem. Rozmyte światło sprawia, że kontury obiektów zacierają się, Ania doświadczyła i zrozumiała, czym jest światło malarskie. Odkryła tajemnicę koloru w weneckim malarstwie, którą wielcy mistrzowie: Giorgione i Tycjan przed wiekami zapisali w swych płótnach. Uświadomiła sobie, że to właśnie specyficznie, rozproszone światło sprawia, że cień staje się barwą a głębokie kontrasty nigdy nie zaistnieją. Niezwykła wrażliwość Ani pozwoliła stworzyć bardzo sugestywny portret Wenecji. Prostymi środkami i odważnymi decyzjami udało się malarce wspaniale oddać ducha miasta istniejącego w przestrzeni jak mawia „gdzieś pomiędzy teraz i do nigdzie”. Udało się zamknąć w obrazie opowieść o mieście, historii i ciszy wczesnych poranków.
Galeria prac
Powrót
