Anna Bodnar - Raj prawdziwy - to raj utracony

Gdy patrzę na zdjęcia prezentowane w Galerii nasuwa mi się automatycznie skojarzenie z okresem Młodej Polski, a nawet z okresem jeszcze bardziej odległym sięgającym czasów twórczości Hieronima Boscha, czy Hansa Memlinga.
Oniria, senność, tajemniczość, destrukcja, śmierć, to słowa klucze, które według mnie są sednem tego projektu. I coś w tym musi być, bo rozmawiając z autorką o tytule do wystawy, Ania zaproponowała parafrazę fragmentu cytatu Marcela Prousta nawiązujący do jego myśli iż,"jedynym rajem jest raj utracony". Cóż może oznaczać to sformułowanie? To niewątpliwie wyraz marzenia o doskonałych czasach, doskonałych miejscach i doskonałym życiu. Cóż innego, jeśli nie te właśnie odwieczne ideały wyrażają mity o raju, o wyspach szczęśliwych, o baśniowych krainach bogactwa, spokoju i radości, o czasach, gdy byliśmy wolni, odarci z masek i zachowań, które narzuca nam współczesna cywilizacja. Autorka za pomocą sztuki, odwołując się do archetypicznej iluminacji próbuje odnaleźć siebie, odszukać to ukryte w głębi prawdziwe "ja". Używając jako materiał do kreacji własne ciało, prowadzi grę z seksualnością, tworząc symboliczne i surrealistyczne przedstawienia. Jak sama mówi - "w tym projekcie staram się zmierzyć z tematami, które mnie przerażają, poszukuje siebie w świecie nietolerancji i obłudy, wyrażam swój lęk przed przemijaniem i brakiem akceptacji. Pojawiająca się na fotografiach nagość jest według niej jak najbardziej uzasadniona, Anna uważa ją za wyraz "pierwotnej bezbronności, czystości i idylli" jaka miała mieć miejsce u zarania stworzenia człowieka. Nagość jest również według autorki nie umiejscowiona w czasie, co daje odniesienie do ogółu ludzkości (każda forma ubrania jest charakterystyczna dla danej epoki kultury , nagość jest jedna i wspólna dla nas wszystkich).
Tak jak napisałam we wstępie, nastrój wystawy jest raczej dość mroczny. Nie dziwi mnie to jednak, bo jeśli ktoś jak Ania lubuje się w malarstwie Beksińskiego, graficznych realizacjach Wojtka Siudmaka słucha muzyki Portishead, Massive Atac, jako ulubione filmy podaje tytuły jak: Requiem dla snu, czy Godziny, to musi mieć tą dekadencko-neoromantyczną duszę. Niewątpliwie na kształt wystawy prezentowanej przez autorkę ma również jej wykształcenie graficzne. Ania używa fotografii w sposób twórczy, dzięki czemu fotografie są niezwykle bogate zarówno w warstwie wizualnej jak i fabularnej pozostawiając nam widzom, własną drogę do interpretacji poszczególnych obrazów.


Powrót