Anita Oborska-Oracz - Drzwi

W przestrzeni się przechadzamy, przestrzeń przemierzamy, wreszcie przestrzeń przekraczamy – a nie są to poruszenia i przeniesienia jedynie naszych stóp.
Sytuacja, jaką proponuję, kryje w sobie ambiwalentność skupioną w wąskiej, ale intensywnej znaczeniowo strefie przejścia. Strefa ta spina i rozdziela; stanowi myślnik, oddech, zawieszenie. Ma po jednej stronie przestrzeń już zapoznaną, z drugiej zaś niewiadomą; tę, w którą można dopiero wkroczyć. Drzwi są zamknięte, wręcz niemożliwe do otworzenia, ale przecież...fizycznie ich nie ma! Czy zamykają cokolwiek? Czym są w niewielkiej, zwartej architektonicznie i wizualnie przestrzeni? Co pozwalają przekroczyć i ku czemu? Czy ich przekorna nieobecność będzie ośmielać do doświadczania sytuacji granicznej, do haptycznego testowania niepewnej, transparentnej płaszczyzny? Przekraczanie niesie w sobie wewnętrzną zgodę na jego podjęcie. Można przejść nie przekraczając, pozostając mentalnie przed drzwiami...Świadomie zrobiony krok obarczony jest z jednej strony wagą decyzji, z drugiej otwarciem na jej konsekwencje. Balansujemy ważąc te ciężary. Wychylamy się w przyszłość siłą woli akceptującej pustkę w obszarze wiedzy.



Powrót