Angelika Markul - Nów/New moon
Angelika Markul jest jedną z najciekawszych artystek młodego pokolenia, która debiutowała w Polsce wystawą Sen Muchy w Galerii Foksal (2006). W Toruniu, z okazji otwarcia CSW (2008), prezentowała swoją spektakularną rzeźbę z piany Iceberg.
Markul korzysta z niezwykle charakterystycznego repertuaru form: łączy obrazy wideo z instalacjami, do których budowy używa szkła, drewna, czarnej folii, lamp o drażniącym oczy świetle, czy przemysłowych wentylatorów. Poszczególne elementy, tworząc nowe konfiguracje, wciąż powracają w jej pracach, na odmiennych zasadach organizując przestrzeń. Wystawa w toruńskim CSW będzie szeroką prezentacją prac Angeliki Markul. Przestrzeń Centrum stanie się gigantyczną instalacją, na którą składać się będą starsze prace wideo, rzeźby oraz praca site specific, zaprojektowana do największej sali ekspozycyjnej.
Tytuł wystawy Angeliki Markul pochodzi od fazy księżyca. W nowiu księżyc niewidoczny jest z ziemi. Okres ten opisywany jest we wszystkich kulturach jako wyjątkowo szczęśliwy – to czas oczyszczenia, równowagi, przemiany, czas „zasiewu ziarna”. W pracach Angeliki Markul paradoksalnie nie znajdziemy ani równowagi, ani ukojenia. Ten niezwykle sensualny świat, jaki kreuje artystka, jest niepokojący, momentami odpychający; to świat na granicy rozpadu, od którego odwracamy wzrok. Artystkę fascynują miejsca lepkie od brudu i pokryte warstwami śniegu. Oko kamery prowadzi nas w zakamarki „uśpione” przez czas, przez pozornie opuszczone przestrzenie strychu, gdzie stajemy się świadkami mikro katastrof… Poruszając się w tym świecie, widz zmuszony jest oprzeć się na zmysłach i intuicji. To, co realne, miesza się z irracjonalnymi, przeskalowanymi i często spreparowanymi przez Markul krajobrazami, które zamieszkują zamknięte w pułapce miejsca egzotyczne rośliny i zwierzęta. Filmowe zdarzenia osadzone zostają w radykalnie zakomponowanej, wręcz teatralnej przestrzeni - oświetlonej bladym migotliwym światłem, otoczonej przez „lateksowe” formy i dyszące wentylatory.
Powrót
