Aneta Grzeszykowska, Zofia Rydet - Głowa, skóra, twarz

Absolwentka Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego w Snopkowie pod Lwowem. Fotografią zainteresowała się w połowie lat 50. Pierwsze zdjęcia wykonała prawdopodobnie pod wpływem starszego brata, Tadeusza. Była związana z Gliwickim Towarzystwem Fotograficznym. Czerpała inspiracje z reportażu i fotografii nowoczesnej [m.in. Jerzego Lewczyńskiego i Zdzisława Beksińskiego], portretowej, makrofotografii. Próbowała przy pomocy fotografii stworzyć obraz społeczeństwa, przede wszystkim wiejskiego. Z codzienności wydobywała dostojeństwo, bohater prac - zwykły człowiek urastał do rangi centralnej postaci, kreatora własnego świata.
Za swą mistrzynię w twórczości uważa ją fotograf Wojciech Prażmowski.

W latach 1993-1994 studiowała na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
1994-1999 Studia na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie
W 1999 dyplom z wyróżnieniem na Wydziale Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie.
W 1999 laureatka konkursu "Images of Europe" organizowanego przez Fundację Kultury Europejskiej w Amsterdamie (z Janem Smagą),
od 1999 współpraca artystyczna z Janem Smagą
W 2003 stypendium Ministra Kultury (z Janem Smagą).
Mieszka w Warszawie

Głównym medium działania Anety Grzeszykowskiej jest fotografia, ale traktowana instrumentalnie jako narzędzie do realizacji zaawansowanych artystyczno-ontologicznych ćwiczeń. Artystkę interesuje rola fotografii w dokumentowaniu i kreowaniu tożsamości człowieka, zarazem, w jej projektach filmowych czy rzeźbach-lalkach, figura ludzka przybiera kukiełkowaty, marionetkowy wymiar. Jednym z głównych tematów swych prac Grzeszykowska czyni swoją własną tożsamość, z którą gra na różnych płaszczyznach: wymazując własną postać z rodzinnego zbioru fotografii ("Album", 2005) czy wcielając się w postać Cindy Shermann z jej klasycznego cyklu "Untitled Film Stills" (2006). Niektóre z projektów Grzeszykowskiej - jak cykl iluzjonistycznych portretów nieistniejących ludzi ("Untitled", 2006) - wykorzystują możliwości cyfrowej manipulacji obrazem, inne zaś korzystają z fotografii i filmu w klasyczny sposób, kładąc nacisk na performatywny wymiar działania artystki. Motywem obsesyjnie powracającym w jej pracach jest nieobecność, niewidzialność, znikanie, konfrontacja - ciała i myśli - z niebytem.