Ane Lan - Są we mnie wszystkie kobiety świata!

Są we mnie wszystkie kobiety świata! to wystawa feministyczna w wydaniu męskim. Ukazuje obecność kobiety w świecie, jej wszechstronność, wrażliwość, umiejętność dostosowania się do okoliczności. Jest szerokim komentarzem do przemian funkcjonowania płci w czasach „poszerzonej demokracji”, która wymaga zrozumienia drugiej strony, wczucia się w sytuację, stania się – przynajmniej na moment – tym innym.
Ane Lan aranżuje sytuacje, które wymuszają na nim stanie się kobietą, a co za tym idzie spojrzenie na świat jej oczyma. Ponieważ nie ma jednej kobiety, tylko jest ich tyle, ile zawodów, okoliczności, losów, więc artysta wciela się w bardzo różne postaci. Robi to zawsze z wielką przychylnością. W jego pracach nie ma ironii – chyba że za ironię uznamy jego uległość wobec podejmowanych ról – nie ma bawienia się w przebieranie. Jest autentyczna potrzeba wczucia, jest gest, którego kobiety nie doświadczyły wcześniej.
Wystawa po raz pierwszy została zaprezentowana podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego Nowe Horyzonty w Galerii BWA we Wrocławiu.

Jednym z artystów wyraźnie i z rozkoszą uwikłanych w problemy dyskursu postfeministycznego jest Ane Lan. Świat, w który wszedł – podobnie jak sam termin – nie jest łatwy do uchwycenia, dlatego trzeba umieć na niego zastawić pułapkę. Ane w swojej sztuce perfekcyjnie wykorzystuje w tym celu możliwości i uprawnienia przekazu artystycznego. Najważniejsze z nich to: dowolna fragmentaryczność, pokazywanie przeczuć w formie stwierdzeń, swobodne dobieranie argumentów, kłamanie na wierzchu i mówienie prawdy pod spodem, mieszanie słowa z obrazem, akcją i dźwiękiem oraz mnóstwo pomniejszych preparacji, które gdzie indziej bywają dyskwalifikujące. Sztuka – podobnie jak inne dziedziny twórcze – ma rozległe uprawnienia do miętoszenia i deformowania realizmu, aby w ten sposób osiągnąć ważne dla siebie treści. Ane Lan, wchodząc w dyskurs postfeministyczny, doskonale się tym wszystkim posługuje. Ma jednak świadomość stąpania po grząskim gruncie. Rozdrażnienie feministyczne zostawiło po sobie rozległą nadwrażliwość na pewne komentarze, zwłaszcza w wydaniu męskim. Ewentualne obawy Ane Lana nie wynikają jednak
ze strachu przed atakiem kobiet, tylko z troski o klarowność przekazu. Szuka sformułowań, które w zderzeniu z takim czy innym correctness nie zostaną sfałszowane, a on posądzony o prześmiewczość czy ironię. Aby temu zapobiec, Ane Lan decyduje się na dość szczególną strategię, mianowicie teksty wszystkich komentarzy śpiewa. Czasem jako mężczyzna, najczęściej jako kobieta. Dzięki temu może pozwolić sobie na pewien patos. Jego głos jest wzruszająco nieprofesjonalny i kojarzy się z modlitwą. Aby to wszystko było szczere ibrzmiało autentycznie, artysta stał się „tym” człowiekiem, odkrył w sobie kobiecą wrażliwość i wielkie pokłady empatii. Widać, że jego dzieła poprzedziło głębokie zastanowienie się nad samym sobą*.

* Maria Anna Potocka, Postfeminizm, fragment tekstu kuratora z katalogu towarzyszącego wystawie.


Powrót