Andrzej Zygmuntowicz - Szumy, zlepy, ciągi
To tytuł zaczerpnięty od Mirona Białoszewskiego. Jego książka opowiada o szybkim przepływaniu nieuporządkowanych wspomnień, o sprawach zaczętych a nieskończonych, o przewartościowaniach po czasie. Zaczął ją pisać leżąc na szpitalnym łóżku. Takich momentów zadumy, prowadzących do spojrzenia wstecz, by spróbować nazwać na nowo to co minione jest więcej. Ale patrząc wstecz zauważamy że wiele obrazów „rozjeżdża się”, tracą wyrazistość i jednoznaczność. Nagle ważne są nie te chwile niegdyś najmocniejsze lecz te obok nich. Gdy działy się wydawały się nieistotnymi. To spojrzenie za siebie rzadko kiedy układa się w logiczny ciąg. Obrazy pojawiają się i znikają, nakładają się na siebie, przeplatają, nic w nich nie jest oczywiste i klarowne. W ciągłym biegu po nowe doświadczenia i nowe wrażenia porzucamy te wcześniejsze, toną one przytłoczone następnymi a te kolejnymi. Z czasem wiele z tych wrażeń zlewa się tworząc szum, ale są i takie, te naprawdę ważne, które wypływają na wierzch. Napór nowych doświadczeń ciągle je weryfikuje, czasem wprowadzając coś nowego do zbioru podstawowego.
O tym pojawianiu się nowych doświadczeń, nakładaniu ich na wcześniejsze i ich wspólnym wartościowaniu postanowiłem opowiedzieć używając, jako wzoru wizualnego, elementów zaczerpniętych ze świata natury a czasem elementów pozostawionych przez człowieka. Oba te światy ciągle ścierają się. Przyroda wykorzystuje każdą sytuację by wrócić na swoje miejsce, z którego została wyparta przez człowieka. A człowiek, przez lenistwo lub nowe pomysły, porzuca swoje miejsca i przedmioty. Tak dochodzi do nieustannego przenikania się tworów naturalnych i sztucznych, jedne i drugie muszą bronić się nie tylko przed tym zewnętrznym dla nich światem ale także przed siłami z własnego obszaru. Na wierzchu pozostają elementy najsilniejsze, najbardziej żywotne. To samo dzieje się z naszymi wspomnieniami o ile tylko mamy czas i chęć na tego typu refleksję.
Andrzej Zygmuntowicz - urodzony w 1951 w Poznaniu, mieszka w Warszawie. Absolwent Wydziału Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Fotograf niezależny, uprawia różne gatunki, nie zamyka się w jednej stylistyce czy tematyce. Zrealizował kilkanaście wystaw indywidualnych, m.in.: dokumenty (Plaża 1976, Miejsca 1979, Miasteczko 1985, Teraz Polska 2003), akt (Piękne ukrzywdzone 1986, Ciało 1988, Smakując 1997). Ostatnio przygotował kilka wystaw opowiadających o przemijaniu (Kwiat paproci, Podróże i prezentowane Szumy, zlepy, ciągi). Członek grupy „Zwyczajna 44”, uczestniczył w stu kilkudziesięciu wystawach zbiorowych. Wykonuje także zdjęcia reklamowe i ilustracyjne, głównie o tematyce kulinarnej. Zilustrował kilkadziesiąt książek i kampanii reklamowych oraz kilkaset artykułów prasowych. Zajmuje się także nauczaniem fotografii i organizowaniem imprez fotograficznych, był prezesem ZPAF a obecnie szefuje Konkursowi Polskiej Fotografii Prasowej. Kocha życie i osoby mu bliskie, odpoczywa spacerując, słuchając jazzu, czytając książki i rozmawiając z ludźmi.
Powrót
O tym pojawianiu się nowych doświadczeń, nakładaniu ich na wcześniejsze i ich wspólnym wartościowaniu postanowiłem opowiedzieć używając, jako wzoru wizualnego, elementów zaczerpniętych ze świata natury a czasem elementów pozostawionych przez człowieka. Oba te światy ciągle ścierają się. Przyroda wykorzystuje każdą sytuację by wrócić na swoje miejsce, z którego została wyparta przez człowieka. A człowiek, przez lenistwo lub nowe pomysły, porzuca swoje miejsca i przedmioty. Tak dochodzi do nieustannego przenikania się tworów naturalnych i sztucznych, jedne i drugie muszą bronić się nie tylko przed tym zewnętrznym dla nich światem ale także przed siłami z własnego obszaru. Na wierzchu pozostają elementy najsilniejsze, najbardziej żywotne. To samo dzieje się z naszymi wspomnieniami o ile tylko mamy czas i chęć na tego typu refleksję.
Andrzej Zygmuntowicz - urodzony w 1951 w Poznaniu, mieszka w Warszawie. Absolwent Wydziału Mechaniki Precyzyjnej Politechniki Warszawskiej. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików. Fotograf niezależny, uprawia różne gatunki, nie zamyka się w jednej stylistyce czy tematyce. Zrealizował kilkanaście wystaw indywidualnych, m.in.: dokumenty (Plaża 1976, Miejsca 1979, Miasteczko 1985, Teraz Polska 2003), akt (Piękne ukrzywdzone 1986, Ciało 1988, Smakując 1997). Ostatnio przygotował kilka wystaw opowiadających o przemijaniu (Kwiat paproci, Podróże i prezentowane Szumy, zlepy, ciągi). Członek grupy „Zwyczajna 44”, uczestniczył w stu kilkudziesięciu wystawach zbiorowych. Wykonuje także zdjęcia reklamowe i ilustracyjne, głównie o tematyce kulinarnej. Zilustrował kilkadziesiąt książek i kampanii reklamowych oraz kilkaset artykułów prasowych. Zajmuje się także nauczaniem fotografii i organizowaniem imprez fotograficznych, był prezesem ZPAF a obecnie szefuje Konkursowi Polskiej Fotografii Prasowej. Kocha życie i osoby mu bliskie, odpoczywa spacerując, słuchając jazzu, czytając książki i rozmawiając z ludźmi.
Powrót
