Andrzej Urbanowicz - obrazy i dokumenty w 70-lecie urodzin
Wystawa organizowana jest z okazji 70-tych urodzin Andrzeja Urbanowicza, jednego z najbardziej wybitnych śląskich artystów. Na wystawie prezentowane będą obrazy z cyklu "Struktury symboliczne" i "Ryby" oraz dokumenty z działań happeningowych, pokazów misteryjnych, translatorskich oraz wydawniczych. Artysta zainicjował powstanie Galerii Śląskiej, zorganizował cykl corocznych ogólnopolskich sympozjów "Katowickie Spotkania Twórców i Teoretyków Sztuki". Debiutował na wystawie "Konfrontacje 63" w Galerii Krzywe Koło w Warszawie w 1963 roku. Wraz z Urszulą Broll, Antonim Halorem, Zygmuntem Stuchlikiem i Henrykiem Wańkiem zakłada grupę artystyczną ONEIRON zwaną inaczej Ligą Spostrzeżeń Duchowych. W latach 90-tych zakłada Teatr Oneiron 2 i Oneiron 3.
Podczas gdy większość współczesnych artystów stara się przybliżyć sztukę życiu, ułatwić jej odbiór i pozbawić ją tajemnej otoczki, śląski malarz Andrzej Urbanowicz brnie coraz bardziej w mistyczne uniesienia, traktując swoją twórczość jako swego rodzaju duchową podróż. Ścieżki jego poszukiwań prowadziły już przez buddyzm, zen, okultyzm, modyfikowanie świadomości za pomocą halucynogenów, alchemię, starożytną filozofię, psychologię jungowską czy też europejskie wierzenia przedchrześcijańskie. Mimo pozornego chaosu, ekspresji naturalnie formujących się materii, obrazy budowane są według precyzyjne przygotowanego planu, symetrycznie, na osi podkreślającej wzajemne relacje dopełniających się czynników, składających się na całość kompozycji. Logikę konstrukcji podkreśla struktura wewnętrzna, rozmieszczenie cząstek. Artysta tworzy rytmicznie ułożony zbiór współzależnych elementów. Najczęściej podstawą dzieła jest monochromatyczny kwadrat lub prostokąt o nieregularnej powierzchni, na nim kształtowane są dominanty barwne, również podkreślone fakturą. Surowa pierwotność kryształów formy, zagłębień lub rytów skierowanych do wnętrza, nawiązuje do nieustannego burzenia i kreacji. Niekiedy w centrum kompozycji umieszczony jest, odbijający światło dysk słoneczny, czasem zatarty piktogram lub rozprysk nieokreślonej materii, odzwierciedlający gwałtowną reakcję skorupy ziemskiej. Dopiero wówczas gdy zostaje zakończony proces powstawania malowanych pędzlem i ogniem obrazów, artysta dokonuje aktu nominacji dzieła, poprzez nadanie tytułu. Najczęściej wykorzystuje określenia zaczerpnięte z łaciny, greki, języka francuskiego, rzadziej używa słów śląskich i języka polskiego. Niektóre przywołane pojęcia dotyczą etapu przemian jaki towarzyszył realizacji, przykładowo: "Eksfoliacja" (łuszczenie się skał pod wpływem skoków temperatury); "Autointoksykacja" (samozatrucie); inne wynikają z konstrukcji i podobieństw: ,,Afty" (pęcherzyki na błonie śluzowej); "Skrzydła" (obraz, w którym autor do części środkowej dodał dwa boczne elementy); "Afonia" (z częścią dołączoną w środku).
Powrót
Podczas gdy większość współczesnych artystów stara się przybliżyć sztukę życiu, ułatwić jej odbiór i pozbawić ją tajemnej otoczki, śląski malarz Andrzej Urbanowicz brnie coraz bardziej w mistyczne uniesienia, traktując swoją twórczość jako swego rodzaju duchową podróż. Ścieżki jego poszukiwań prowadziły już przez buddyzm, zen, okultyzm, modyfikowanie świadomości za pomocą halucynogenów, alchemię, starożytną filozofię, psychologię jungowską czy też europejskie wierzenia przedchrześcijańskie. Mimo pozornego chaosu, ekspresji naturalnie formujących się materii, obrazy budowane są według precyzyjne przygotowanego planu, symetrycznie, na osi podkreślającej wzajemne relacje dopełniających się czynników, składających się na całość kompozycji. Logikę konstrukcji podkreśla struktura wewnętrzna, rozmieszczenie cząstek. Artysta tworzy rytmicznie ułożony zbiór współzależnych elementów. Najczęściej podstawą dzieła jest monochromatyczny kwadrat lub prostokąt o nieregularnej powierzchni, na nim kształtowane są dominanty barwne, również podkreślone fakturą. Surowa pierwotność kryształów formy, zagłębień lub rytów skierowanych do wnętrza, nawiązuje do nieustannego burzenia i kreacji. Niekiedy w centrum kompozycji umieszczony jest, odbijający światło dysk słoneczny, czasem zatarty piktogram lub rozprysk nieokreślonej materii, odzwierciedlający gwałtowną reakcję skorupy ziemskiej. Dopiero wówczas gdy zostaje zakończony proces powstawania malowanych pędzlem i ogniem obrazów, artysta dokonuje aktu nominacji dzieła, poprzez nadanie tytułu. Najczęściej wykorzystuje określenia zaczerpnięte z łaciny, greki, języka francuskiego, rzadziej używa słów śląskich i języka polskiego. Niektóre przywołane pojęcia dotyczą etapu przemian jaki towarzyszył realizacji, przykładowo: "Eksfoliacja" (łuszczenie się skał pod wpływem skoków temperatury); "Autointoksykacja" (samozatrucie); inne wynikają z konstrukcji i podobieństw: ,,Afty" (pęcherzyki na błonie śluzowej); "Skrzydła" (obraz, w którym autor do części środkowej dodał dwa boczne elementy); "Afonia" (z częścią dołączoną w środku).
Powrót
