Andrzej Dudziński - Ślady czegoś
Wernisaż: 29 lipca, godz. 18.00
28 lipca o godz. 16.00 przed Kordegardą, artysta zaprasza na malarską niespodziankę.
„Nazwaliśmy z autorem niniejszą wystawę malarstwa Andrzeja Dudzińskiego Ślady czegoś. Taki też tytuł nosi jeden z prezentowanych na niej obrazów. Wydał się on nam bardzo nośny i dobrze oddający ideę malarstwa artysty. Bowiem, o ile wcześniejsze jego prace niosły pewien ładunek anegdoty, choćby była ona najbardziej pure-nonsensowa i abstrakcyjna, to obrazy z lat 1996-2002 są w coraz większym stopniu pozbawione jakichkolwiek odniesień, czego skrajnym przykładem są prezentowane tu prace z cyklu Koperty.
Malarstwo Andrzeja Dudzińskiego powstawało, bowiem początkowo na marginesie, a potem w cieniu innych zawodowych dokonań. W Polsce jego nazwisko stało się powszechnie znane za przyczyną ptaka Dudi, rysowanego dla czasopisma „Szpilki”, a po wyjeździe do Stanów Zjednoczonych artysta zyskał renomę jako ilustrator i komentator najpierw w „The New York Times”, a później w wielu innych publikacjach. Jednocześnie narastała w nim coraz większa potrzeba wypowiedzi własnej, niezależnej, niepochodzącej z konkretnego zamówienia. Malarstwo stało się dla Andrzeja Dudzińskiego odskocznią od codziennej, jak by nie była błyskotliwą, pracy, polegającej na wykonywaniu określonych zleceń i to odskocznią coraz bardziej oddaloną. W pracach olejnych ślady czegoś to ślady podróży, lektur, wizyt w muzeach, zdarzeń, wspomnień i wyobrażeń. W cyklu Koperty ślady czegoś to ślady pędzla, węgla albo kredki na papierze, który sam jest śladem: śladem wykonanej pracy, która gdzieś posłużyła i następnie została odesłana.
W Kopertach, jak sam powiedział w jednym z wywiadów, była zapisana historia pocztowej wędrówki. Kiedy rozkładałem je na stole, niemal za każdym razem uderzało mnie to, że były już zaczęte.Tak, jakbym brał nowy arkusz papieru czy blejtram, który zawierał już jakieś wskazówki. Czasami wystarczało niewiele ingerencji z mojej strony. I tak zacząłem się zajmować kompozycjami, w których punktem wyjścia jest przypadek.
Nie jest jednak przypadkiem, że prezentowana wystawa odbywa się w ramach festiwalu „Nowi Nowojorczycy i ich przyjaciele”. Ten dość skromny początkowo projekt, na kształt kuli śniegowej zaczął obrastać w coraz to nowe imprezy, pokazy, wystawy, koncerty. Galeria Kordegarda nie mogła sobie odmówić przyjemności wzięcia w nim udziału, tym bardziej, że prezentowanym artystą jest Andrzej Dudziński.
Andrzej Dudziński urodził się w 1945 r. w Sopocie. 1966 - 1968 studiował architekturę na Politechnice Gdańskiej, potem architekturę wnętrz i grafikę w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Następnie przeniósł się do Warszawy, i w Akademii Sztuk Pięknych uczył się na wydziale grafiki w pracowni plakatu Henryka Tomaszewskiego. Jeszcze jako student publikował rysunki w miesięczniku „Polska” i tygodnikach „Szpilki” i „Kultura”. 1970-1972 mieszkał w Londynie i współpracował z pismami undergroundowymi „Oz”, „Ink”, „Frendz” i „Time Out”. Po powrocie do Polski szybko osiągnął wielką popularność za przyczyną ptaka Dudi, którego kontestatorskie przemyślenia publikował, co tydzień w „Szpilkach”. Jego prace ukazywały się w czołowych pismach polskich. Stale współpracował z „Literaturą”, „Kulisami” i „Polityką”. Ponadto Dudziński projektował plakaty teatralne i filmowe, pisał (wspólnie z żoną) i ilustrował książki dla dzieci, projektował scenografie teatralne i czołówki filmowe, współpracował z radiem i telewizją.
W 1977 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w nowym Jorku. Podjął współpracę z czołowymi czasopismami amerykańskimi, najpierw z „The New York Times”, potem z „The Boston Globe”, „The Washington Post”, „The Atlantic Monthly”, „Newsweek”, „Playboy”, „Rolling Stone”, „Vanity Fair”, „Time”. Równocześnie publikował w wielu pismach europejskich. Wykonywał liczne projekty dla takich firm, jak AT&T, Conde Nast, IBM, Deutsche Telecom i Royal Bank of Scotland. 1982 – 1990 wykładał w Parsons School of Design w Nowym Jorku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, grafiką prasową, fotografią i scenografią (ostatnia realizacja to scenografia do Śmierci komiwojażera Arthura Millera w reżyserii Kazimierza Kutza w Teatrze Małym).”
Kurator Teresa Anna Stepnowska
Wystawa pod patronatem Ministra Kultury Pana Waldemara Dąbrowskiego.
Zorganizowana w ramach festiwalu New New Yorkers and Their Friend
Powrót
28 lipca o godz. 16.00 przed Kordegardą, artysta zaprasza na malarską niespodziankę.
„Nazwaliśmy z autorem niniejszą wystawę malarstwa Andrzeja Dudzińskiego Ślady czegoś. Taki też tytuł nosi jeden z prezentowanych na niej obrazów. Wydał się on nam bardzo nośny i dobrze oddający ideę malarstwa artysty. Bowiem, o ile wcześniejsze jego prace niosły pewien ładunek anegdoty, choćby była ona najbardziej pure-nonsensowa i abstrakcyjna, to obrazy z lat 1996-2002 są w coraz większym stopniu pozbawione jakichkolwiek odniesień, czego skrajnym przykładem są prezentowane tu prace z cyklu Koperty.
Malarstwo Andrzeja Dudzińskiego powstawało, bowiem początkowo na marginesie, a potem w cieniu innych zawodowych dokonań. W Polsce jego nazwisko stało się powszechnie znane za przyczyną ptaka Dudi, rysowanego dla czasopisma „Szpilki”, a po wyjeździe do Stanów Zjednoczonych artysta zyskał renomę jako ilustrator i komentator najpierw w „The New York Times”, a później w wielu innych publikacjach. Jednocześnie narastała w nim coraz większa potrzeba wypowiedzi własnej, niezależnej, niepochodzącej z konkretnego zamówienia. Malarstwo stało się dla Andrzeja Dudzińskiego odskocznią od codziennej, jak by nie była błyskotliwą, pracy, polegającej na wykonywaniu określonych zleceń i to odskocznią coraz bardziej oddaloną. W pracach olejnych ślady czegoś to ślady podróży, lektur, wizyt w muzeach, zdarzeń, wspomnień i wyobrażeń. W cyklu Koperty ślady czegoś to ślady pędzla, węgla albo kredki na papierze, który sam jest śladem: śladem wykonanej pracy, która gdzieś posłużyła i następnie została odesłana.
W Kopertach, jak sam powiedział w jednym z wywiadów, była zapisana historia pocztowej wędrówki. Kiedy rozkładałem je na stole, niemal za każdym razem uderzało mnie to, że były już zaczęte.Tak, jakbym brał nowy arkusz papieru czy blejtram, który zawierał już jakieś wskazówki. Czasami wystarczało niewiele ingerencji z mojej strony. I tak zacząłem się zajmować kompozycjami, w których punktem wyjścia jest przypadek.
Nie jest jednak przypadkiem, że prezentowana wystawa odbywa się w ramach festiwalu „Nowi Nowojorczycy i ich przyjaciele”. Ten dość skromny początkowo projekt, na kształt kuli śniegowej zaczął obrastać w coraz to nowe imprezy, pokazy, wystawy, koncerty. Galeria Kordegarda nie mogła sobie odmówić przyjemności wzięcia w nim udziału, tym bardziej, że prezentowanym artystą jest Andrzej Dudziński.
Andrzej Dudziński urodził się w 1945 r. w Sopocie. 1966 - 1968 studiował architekturę na Politechnice Gdańskiej, potem architekturę wnętrz i grafikę w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Następnie przeniósł się do Warszawy, i w Akademii Sztuk Pięknych uczył się na wydziale grafiki w pracowni plakatu Henryka Tomaszewskiego. Jeszcze jako student publikował rysunki w miesięczniku „Polska” i tygodnikach „Szpilki” i „Kultura”. 1970-1972 mieszkał w Londynie i współpracował z pismami undergroundowymi „Oz”, „Ink”, „Frendz” i „Time Out”. Po powrocie do Polski szybko osiągnął wielką popularność za przyczyną ptaka Dudi, którego kontestatorskie przemyślenia publikował, co tydzień w „Szpilkach”. Jego prace ukazywały się w czołowych pismach polskich. Stale współpracował z „Literaturą”, „Kulisami” i „Polityką”. Ponadto Dudziński projektował plakaty teatralne i filmowe, pisał (wspólnie z żoną) i ilustrował książki dla dzieci, projektował scenografie teatralne i czołówki filmowe, współpracował z radiem i telewizją.
W 1977 roku wyjechał do Stanów Zjednoczonych i osiedlił się w nowym Jorku. Podjął współpracę z czołowymi czasopismami amerykańskimi, najpierw z „The New York Times”, potem z „The Boston Globe”, „The Washington Post”, „The Atlantic Monthly”, „Newsweek”, „Playboy”, „Rolling Stone”, „Vanity Fair”, „Time”. Równocześnie publikował w wielu pismach europejskich. Wykonywał liczne projekty dla takich firm, jak AT&T, Conde Nast, IBM, Deutsche Telecom i Royal Bank of Scotland. 1982 – 1990 wykładał w Parsons School of Design w Nowym Jorku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, grafiką prasową, fotografią i scenografią (ostatnia realizacja to scenografia do Śmierci komiwojażera Arthura Millera w reżyserii Kazimierza Kutza w Teatrze Małym).”
Kurator Teresa Anna Stepnowska
Wystawa pod patronatem Ministra Kultury Pana Waldemara Dąbrowskiego.
Zorganizowana w ramach festiwalu New New Yorkers and Their Friend
Powrót
