Alicja Halicka (1894-1975) – Retrospektywa

Wystawa poświęcona czołowej polskiej kubistce Alicji Halickiej (1894-1975) ma charakter retrospektywny.

Wydarzenia towarzyszące:
Międzynarodowa sesja naukowa:
Artystki polskie w środowisku paryskim: wokół Alicji Halickiej
Villa la Fleur, piątek 23 września 2011, godz. 10.00


Alicja Halicka (aka Alicja Rosenblatt) była artystką awangardową i wszechstronną. W rodzimym Krakowie studiowała malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet prowadzonej przez Marię Niedzielską. Przez krótki okres czasu studiowała również w Monachium, by w 1913 r. osiedlić się w Paryżu. W tym samym roku Halicka wyszła za mąż za malarza Ludwika Markusa (Marcoussisa). Jej prace były eksponowane na paryskich Salonach: Niezależnych, Jesiennym i Tuileryjskim. We wczesnym okresie twórczości, artystka inspirowała się malarstwem Paula Cézanne’a.

Podczas I Wojny Światowej, Alicja Halicka malowała kompozycje kubistyczne. Obrazy te zachowały się do naszych czasów w niewielkiej ilości. Część z nich zostało zniszczonych, najprawdopodobniej przez samą artystkę, pozostałe obrazy przebywały w Normandii, skąd wróciły do Paryża po kilkudziesięciu latach.
Wśród paryskich znajomych Halickiej znaleźli się m.in.: Guillaume Apollinaire, Georges Braque, André Breton, Max Ernst oraz Jean Arp.
W połowie lat 20-tych Alicja Halicka tworzyła cykl oryginalnych kolaży, które przyjęło się określać mianem „Wytłaczanych romansów”. Halicka tak o nich pisała: „W tych maleńkich obrazkach, które miały zarazem coś z szopki, zabawki i kolorowej pocztówki w stylu roku 1900, starałam się bez fałszywego wstydu i bez skrępowania wyrazić czasem sentymentalne, czasem poetyckie, a czasem nieco szalone pomysły, jakie przychodziły mi do głowy” (Alicja Halicka, „Wczoraj”, s. 90).

W latach 1935-1938 Halicka pracuje w Stanach Zjednoczonych. Projektuje wówczas inscenizacje i kostiumy do baletów, współpracując z Igorem Strawińskim i George Balachine.
Halicka pracuje również dla Heleny Rubinstain - twórczyni imperium kosmetyków oraz jednej z najbardziej bogatych i wpływowych kobiet tamtego czasu.
Po II Wojnie Światowej w 1946 r. Halicka wydaje wspomnienia zatytułowane „Hier (Souvenirs)”. Polska edycja, zatytułowana „Wczoraj”, ukazała się nakładem Wydawnictwa Literackiego w 1971 r.
W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych Halicka maluje m.in. cykle związane z podróżami do Polski oraz Indii.

Wystawie towarzyszy monografia "Alicja Halicka", z tekstem Krzystofa Zagrodzkiego, wydana przez Villa la fleur i Muza SA.


Międzynarodowa sesja naukowa
Artystki polskie w środowisku paryskim: wokół Alicji Halickiej
Villa La Fleur, ul. Szpitalna 14, Konstancin-Jeziorna
piątek, 23 września 2011

Organizatorzy:
Archiwum Emigracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu i kolekcja Marka Roeflera w Konstancinie
Autorzy projektu:
dr Mirosław Supruniuk, Toruń i dr Ewa Bobrowska, Paryż, przy współpracy Artura Winiarskiego, Konstancin


Zwiększający się udział kobiet w życiu społecznym na przełomie XIX i XX wieku znalazł swoje odbicie w roli, jaką zaczęły one odgrywać w sztuce tego okresu. Trudna sytuacja na scenie artystycznej rozbiorowej Polski, szczególnie dla kobiet, a zwłaszcza ograniczony dla nich dostęp do wyższych uczelni artystycznych zachęcał je do wyjazdów na studia zagranicę. Paryż i jego tętniące życie artystyczne, oferujący szerokie możliwości kształcenia i działalności zawodowej, przyciągnął, począwszy od końca XIX wieku wiele set polskich twórców, wśród których jedną czwartą stanowiły kobiety. Pobyt w Paryżu stanowił dla nich sposobność nie tylko rozwinięcia własnego talentu, ale także skorzystania z nowych możliwości, jakie internacjonalizacja środowiska artystycznego w światowej stolicy sztuki otwierała przed kobietami, dzięki mnożącym się kobiecym stowarzyszeniom twórczym i wystawom sztuki kobiet.
Wystawa twórczości Alicji Halickiej, jednej z najwybitniejszych polskich Paryżanek, jest okazja do przypomnienia innych polskich artystek, czynnych w tym mieście, ich usytuowania zarówno w środowisku polskim, jak i międzynarodowym. Kim były Polki artystki w Paryżu? Jaka była ich percepcja artystycznej sceny tego miasta? Jak wpisuje sie ich twórczość w historie polskiej sztuki? Czy ich szeroki udział w życiu artystycznym znajduje dziś odbicie w badaniach? Czy dzieła ich spotkać można w salach muzealnych na równi z dziełami mężczyzn? Czy kondycja artystki emigracyjnej różniła się zasadniczo od kondycji artysty emigracyjnego? To tylko niektóre pytania, na które spróbują odpowiedzieć prelegenci.

Dalsze informacje i rezerwacje: (+48) 22 578 41 22; e-mail: [email protected]

Program:
10:00 Powitanie: Marek Roefler (Konstancin).
10:15 Dr Ewa Bobrowska (Paryż),
Emancypantki? Artystki polskie na scenie artystycznej Paryża w XX wieku.
10:45 Dr Agnieszka Kluczewska-Wójcik (Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń),
Feliks Jasieński - mecenas polskich artystek.
11:15 Przerwa
11:30 Joanna Tomalska (Białystok)
Anna Bilińska w świetle wspomnień swojego męża.
12:00 Krzysztof Zagrodzki (Paryż)
Alicja Halicka wśród malarek paryskich.
12:30 Artur Winiarski (Konstancin)
Alicji Halickiej poetycka utopia pejzażu.
13:00 Katarzyna Cybulska (Toruń)
Wybrane zagadnienia warsztatu malarskiego Meli Muter - komunikat.
13:15 Dyskusja
15:00 Dr Małgorzata Dąbrowska (Kraków)
Bourdelle – mistrz i inspirator. Polskie rzeźbiarki w Paryżu.
15:30 Ewa Ziembińska (Warszawa)
Sara Lipska - artystka wszechstronna. Wierna uczennica swojego mistrza Dunikowskiego.
16:00 Przerwa
16:15 Dr Mirosław Supruniuk (Toruń)
Nowe rozdanie. Kobiety artystki w Galerii Lambert Zofii i Kazimierza Romanowiczów.
16:45 Joanna Krasnodębska (Toruń)
"Angielka" w Paryżu. Listy Haliny Korn-Żuławskiej do męża (maj-czerwiec 1950).
17:15 Dyskusja


Powrót