Alicja Bielawska, Morten Ernlund, Ulla Eriksen - Situation no. 2 (8 + 2 days)

W centrum zainteresowań tej trójki artystów jest pojęcie rekonstrukcji. Lokalny kontekst, a zwłaszcza powojenna historia odbudowy Warszawy, stał się punktem wyjścia do improwizacji, z której wyłania się refleksja nad pojęciem autentyczności i sztuczności oraz związków pomiędzy nimi, a emocjami i sentymentem. Rekonstrukcja w ich rozumieniu oznacza przede wszystkim permanentną zmianę, dokonującą się w określonej przestrzeni oraz w obrębie skończonego zbioru modułowych elementów, których formalnym synonimem będą betonowe walce przemieszczane w trakcie trwania wystawy w przestrzeni galerii. Zmiana w ujęciu Bielawskiej, Ernlunda, Eriksen ma również właściwości performatywne.
Metaforą rekonstrukcji staje się nos. Inspiracją dla tego symbolu jest historia kolekcji antycznych rzeźb z muzeum Ny Carlsberg Glyptotek w Kopenhadze - greckich i rzymskich marmurowych popiersi i głów, którym w ramach konserwatorskiej opieki (i ówczesnej XIX. tendencji) dosztukowano utrącone nosy, następnie wraz ze zmianą metodologii (XX w.) nosy odjęto i są eksponowane osobno w kolekcji zwanej Nasothecą (z łac. Nasus - nos)*, tworząc niezwykły zbiór - ani modeli anatomicznych, ani fragmentów dzieł sztuki. Co więcej same nosy są już stare. Starzenie się rekonstrukcji (widoczne w warszawskiej przestrzeni głównie na Starym Mieście), upływ czasu, który dodaje jej autentyzmu oraz lokowanie w niej wspomnień i emocji to kolejne zagadnienie, któremu przyglądają się artyści.