Aleksandra Mańczak - Raj – cztery pory roku.
Aleksandra Mańczak - Raj – cztery pory roku. Fotografie i obiekty.
wernisaż: 17 czerwca, godz. 17.00
Ekspozycja obejmie premierowy pokaz 2 serii prac wykonanych w latach 2001-2004.
Prace z cyklu Cywilizacja x,y,z -kamień z... (2003-2004) to 5 grafik (druk cyfrowy), odwołujące się do zapamiętanych obrazów z przeszłości, własnego dzieciństwa oraz dni najnowszych, bieżących. Praca ta, jak pisze w katalogu Marzena Szymańska „ jest ucieleśnieniem klimatu wspomnień, kiedy to odgrzebujemy w naszej pamięci zamierzchłe wydarzenia i z niewyraźnych fragmentów próbujemy odtworzyć jakąś całość”. Grafiki te są notatką, zatrzymaniem czegoś, co może ulec zatarciu, ocalenie tego przywraca równowagę i może jawić się jako odsłona raju. Autorka zatrzymuje coś, co jest kompensacją wobec pogoni współczesnego świata. Te ślady, pozostałości, drobne elementy budujące wyobrażenia nazywane są przez artystkę relikwiami. Jako odbiorcy odczytujemy misternie układane przez artystkę obrazy, jako kruchą i delikatną tkankę pamięci. Uparcie poszukując w niej konkretu napotykamy ciągle barierę, pewien nalot, uniemożliwiający jasne widzenie kształtów i zdarzeń. Tylko niekiedy, z trudem, docierają do nas jaśniejsze pasma i odsłony przeszłości, pomiędzy nimi pozostają zetlone kolory i szum, w którym nieubłagalnie pogrąża się część naszych wspomnień.
Druga seria, pt. Raj - 4 pory roku (2001-2004) to panoramiczne odsłony czterech pór roku. Materiał do tego fotograficznego cyklu został zrealizowany w samej Łodzi (głównie Łódzkim Ogrodzie Botanicznym) i najbliższych
okolicach. Prace te przywodzą na myśl idealny pejzaż biblijny, brak w nim jednak postaci ludzkich i zwierzęcych. Jest to raj złożony z setek uchwyconych fragmentów pejzażu, z ogromnej ilości zjawiskowych, barwnych widoków, które komponują się w idealny obraz poszczególnych pór roku. Każda z nich jest jak gdyby szufladą, w której mieści się cała seria możliwości kolorystycznych i kompozycyjnych. Widoki te zostały zebrane w konkretnym miejscu, nie są ułudą, choć wpisane w ramy obrazu takimi mogłyby się wydawać. Tym bardziej, że autorka łamie niejako nasze przyzwyczajenia, pokazuje inne barwy jesieni, drugą stronę miejsc, które wydają nam się oswojone.
Fotografia pełni w twórczości Aleksandry Mańczak bardzo ważną rolę, może być samodzielną wypowiedzią artystyczną, elementem instalacji, bądź też projektem realizowanym w tkaninie. Ich tematyka rozpięta jest pomiędzy pięknem zniszczonej działaniem czasu rzeczywistości, a przemijaniem życia ludzkiego, pomiędzy bujnością rozwijającej się natury i zagrożeniem jej istnienia. Niektóre prace fotograficzne ujmowane były w tryptyki, w ten sposób, nawiązując do średniowiecznych i renesansowych form ołtarzowych, artystka dokonywała sakralizacji natury. Tak, jak i w tych religijnych cyklach ikonograficznych, opowieściach pokazanych w kolejnych sekwencjach, ukazywała poszczególne fragmenty pejzażu, tyle że tutaj forma tryptyku nakładana była na widok, bez dokonywania cięć i skrótów. Symetryczne, geometryczne podziały idealnie wpisywały się w zastany widok. Często też prace fotograficzne pokazywały bardziej bezpośrednio ekologiczne zagrożenia, np. cykl Peryferia przedstawiający porzucone, gdzieś w lesie, czy na łące odpady, już prawie zarastające trawą, ukryte w liściach, jednak wciąż stanowiące dla niej zagrożenie.
Powrót
wernisaż: 17 czerwca, godz. 17.00
Ekspozycja obejmie premierowy pokaz 2 serii prac wykonanych w latach 2001-2004.
Prace z cyklu Cywilizacja x,y,z -kamień z... (2003-2004) to 5 grafik (druk cyfrowy), odwołujące się do zapamiętanych obrazów z przeszłości, własnego dzieciństwa oraz dni najnowszych, bieżących. Praca ta, jak pisze w katalogu Marzena Szymańska „ jest ucieleśnieniem klimatu wspomnień, kiedy to odgrzebujemy w naszej pamięci zamierzchłe wydarzenia i z niewyraźnych fragmentów próbujemy odtworzyć jakąś całość”. Grafiki te są notatką, zatrzymaniem czegoś, co może ulec zatarciu, ocalenie tego przywraca równowagę i może jawić się jako odsłona raju. Autorka zatrzymuje coś, co jest kompensacją wobec pogoni współczesnego świata. Te ślady, pozostałości, drobne elementy budujące wyobrażenia nazywane są przez artystkę relikwiami. Jako odbiorcy odczytujemy misternie układane przez artystkę obrazy, jako kruchą i delikatną tkankę pamięci. Uparcie poszukując w niej konkretu napotykamy ciągle barierę, pewien nalot, uniemożliwiający jasne widzenie kształtów i zdarzeń. Tylko niekiedy, z trudem, docierają do nas jaśniejsze pasma i odsłony przeszłości, pomiędzy nimi pozostają zetlone kolory i szum, w którym nieubłagalnie pogrąża się część naszych wspomnień.
Druga seria, pt. Raj - 4 pory roku (2001-2004) to panoramiczne odsłony czterech pór roku. Materiał do tego fotograficznego cyklu został zrealizowany w samej Łodzi (głównie Łódzkim Ogrodzie Botanicznym) i najbliższych
okolicach. Prace te przywodzą na myśl idealny pejzaż biblijny, brak w nim jednak postaci ludzkich i zwierzęcych. Jest to raj złożony z setek uchwyconych fragmentów pejzażu, z ogromnej ilości zjawiskowych, barwnych widoków, które komponują się w idealny obraz poszczególnych pór roku. Każda z nich jest jak gdyby szufladą, w której mieści się cała seria możliwości kolorystycznych i kompozycyjnych. Widoki te zostały zebrane w konkretnym miejscu, nie są ułudą, choć wpisane w ramy obrazu takimi mogłyby się wydawać. Tym bardziej, że autorka łamie niejako nasze przyzwyczajenia, pokazuje inne barwy jesieni, drugą stronę miejsc, które wydają nam się oswojone.
Fotografia pełni w twórczości Aleksandry Mańczak bardzo ważną rolę, może być samodzielną wypowiedzią artystyczną, elementem instalacji, bądź też projektem realizowanym w tkaninie. Ich tematyka rozpięta jest pomiędzy pięknem zniszczonej działaniem czasu rzeczywistości, a przemijaniem życia ludzkiego, pomiędzy bujnością rozwijającej się natury i zagrożeniem jej istnienia. Niektóre prace fotograficzne ujmowane były w tryptyki, w ten sposób, nawiązując do średniowiecznych i renesansowych form ołtarzowych, artystka dokonywała sakralizacji natury. Tak, jak i w tych religijnych cyklach ikonograficznych, opowieściach pokazanych w kolejnych sekwencjach, ukazywała poszczególne fragmenty pejzażu, tyle że tutaj forma tryptyku nakładana była na widok, bez dokonywania cięć i skrótów. Symetryczne, geometryczne podziały idealnie wpisywały się w zastany widok. Często też prace fotograficzne pokazywały bardziej bezpośrednio ekologiczne zagrożenia, np. cykl Peryferia przedstawiający porzucone, gdzieś w lesie, czy na łące odpady, już prawie zarastające trawą, ukryte w liściach, jednak wciąż stanowiące dla niej zagrożenie.
Powrót
