Agnieszka Bartak-Lisikiewicz - Malarstwo
Bandaże, Utrata i Całuny to prace o pamięci, znikaniu i kruchości ludzkiego istnienia. O cenności istnienia drugiej osoby i niemożności zaakceptowania jej odejścia. Autorka stosuje wąską gamę kolorystyczną, gdyż kolor traktuje jako środek wyrażający, symboliczny, a nie przedstawiający czy imitacyjny. I tak, złoto, podobnie jak biel, jest synonimem światła, drogocenności, świętości. Czerń – niebytu, nieistnienia, pierwotnej pramaterii, chaosu. Kwadrat, to zamknięty świat, prostokąt – jego wycinek. W każdym z obrazów, pojawia się element odbicia ciała ludzkiego. Nie są to ciała przypadkowe, lecz ciała bliskich autorce osób. Ta autentyczność, „identyfikowalność”, to, że jest to ślad pozostawiony przez konkretną osobę, jest bardzo ważny. Obraz nabiera wymiaru wizerunku, „staje się jakby skórą którą dzielę z portretowanym” jak pisał Barthes. Ciało jest tutaj wyrazem i znakiem osoby, jako jej część, a nie ciałem samym w sobie.
Powrót
Bandaże, Utrata i Całuny to prace o pamięci, znikaniu i kruchości ludzkiego istnienia. O cenności istnienia drugiej osoby i niemożności zaakceptowania jej odejścia. Autorka stosuje wąską gamę kolorystyczną, gdyż kolor traktuje jako środek wyrażający, symboliczny, a nie przedstawiający czy imitacyjny. I tak, złoto, podobnie jak biel, jest synonimem światła, drogocenności, świętości. Czerń – niebytu, nieistnienia, pierwotnej pramaterii, chaosu. Kwadrat, to zamknięty świat, prostokąt – jego wycinek. W każdym z obrazów, pojawia się element odbicia ciała ludzkiego. Nie są to ciała przypadkowe, lecz ciała bliskich autorce osób. Ta autentyczność, „identyfikowalność”, to, że jest to ślad pozostawiony przez konkretną osobę, jest bardzo ważny. Obraz nabiera wymiaru wizerunku, „staje się jakby skórą którą dzielę z portretowanym” jak pisał Barthes. Ciało jest tutaj wyrazem i znakiem osoby, jako jej część, a nie ciałem samym w sobie.
Powrót
