Agata Pankiewicz - Dom i charakter
Na projekt Agaty Pankiewicz składają się trzy zestawy prac: widoki domów o zaskakujących elewacjach otoczonych nierzadko ogrodzeniami; sterylne kadry minimalistycznych wnętrz oraz zdjęcia destruktów industrialnych stanowiących pozostałości czegoś nie powstałego, bądź już minionego. W efekcie powstaje przestrzeń nasycona wrażeniem izolacji, pustką i niepewnością towarzyszącą współczesnemu człowiekowi. Jednocześnie, zaskakujące swą dziwacznością elewacje domów stają się figurami wyrażającymi ignorancję i osamotnienie codziennej egzystencji. Ich deformacje, przywodząc na myśl kalectwo budzące litościwe współczucie, czasem nawet sympatię – zdają się stanowić zaprzeczenie idei piękna wyrażanego poprzez dążenie do harmonii pomiędzy wykreowanym a naturalnym – jak gdyby przepowiadając kres cywilizacji. W serii widoków fragmentów wnętrz, o prostej do identyfikacji funkcji, spotykamy innego rodzaju napięcie wynikające z wyizolowania detalu i całkowitej redukcji intymności.
[…] Celem Agaty Pankiewicz jest raczej stawianie pytań i mnożenie wątpliwości niż udzielanie prostych odpowiedzi. Pewne wydaje się jednak iż, przemawiając językiem współczesnej alegorii udaje się artystce dotrzeć poprzez rzeczy znajome i swojskie do znaczeń ukrytych w otaczającej nas rzeczywistości, by dokonać ich identyfikacji, wypełniając jedno z naczelnych założeń sztuki współczesnej. Jednocześnie, podjęta przez autorkę decyzja o rezygnacji z zastosowania estetyzujących czy wprost narracyjnych strategii, prowadzi do realizacji postulatu J. Baudrillarda – uprawiania sztuki poza estetykami, nadawania fotografii – sztuce obok znaczeń artystycznych, także kulturowe i społeczne, a w dalszej konsekwencji do przekraczania jej granic.
Powrót
Powrót
