Agata Michowska - Execution
wernisaż: 9 lutego 2007, godz. 18.00
Twórczość Agaty Michowskiej charakteryzuje się zdecydowanym wydobywaniem tego, co potencjalne, i nasycaniem go nowym, właściwym dla siebie znaczeniem. Kondycja człowieka postrzegana jako przemiana duchowa i fizyczna nieodłącznie zawiera się w myśleniu o sztuce Michowskiej, które zostało wyraźnie ukształtowane przez rzeźbę. Charakterystyczna dla artystki koncentracja objawiły się już w pracy dyplomowej, która składała się z pajęczyny kruchych, niewielkich ceramicznych elementów ustawionych w skomplikowaną, karkołomną budowlę. To wyraźnie wskazało istotną w jej twórczości drogę poetyckiego rozumienia procesów trwania, tworzenia i ulotności relacji. W kolejnych realizacjach Michowskiej rzeźby wkraczają w naturalny pejzaż: zawłaszczają biurowce, zrujnowane fabryki, wszędzie wnosząc poezję wytworzoną poprzez znoszenie napięć oraz niezwykłą harmonię i symbiozę. W dalszych realizacjach następuje łagodne uwalnianie się od zawiązków i znaczeń miejsc. Jej przekaz zostaje w sposób pełny zawarty w realizacjach wideo, których podstawowym budulcem stają się czas i forma. Obrazowi towarzyszy dźwięk, czasami także tekst – często skomponowane i napisane przez autorkę. Agata Michowska wypracowuje wysublimowany język minimalizmu. Swobodnie odwołuje się do historii i mitologii. Stosując drobne zabiegi – czasem tylko jednym słowem zawartym w tytule lub krótkim napisem na ścianie – naprowadza nas na trop i ukazuje możliwość odczuwania prostych relacji. Agata zaczynając pracę nad nowym projektem, zawsze pisze. Jej wiersze schowane głęboko w pracowni są szkicami do powstających realizacji. Zafascynowana od początku poezją ukrytą w procesie powstawania rzeźby, rozwinęła prosty, bardzo indywidualny język. Mówi nim do nas, wskazując na ukrytą w splotach zdarzeń poezję, która nas otacza i wynika z prostego warunku, jakim jest życie. Życie pojmowane jako dar natury, której należy się szacunek, zrozumienie, a przede wszystkim uszanowanie jej procesów. Prace Agaty Michowskiej zawsze poddają się otoczeniu, wpisując się w określone przez miejsce warunki. W formie stanowią wtrącenia – łagodne niczym pajęczyna czy plama wyschniętej wody lub nieskazitelnie biała ściana. Agata nie wchodzi w przestrzeń, ale ją przenika, budując nowe przejścia, przesmyki, granice. Otwiera komnaty pełne tajemnic, odkrywa ciche, głębokie tunele znaczeń. Nie pozwala nawet na chwilę stracić czujności. Rozciąga napięcie, subtelnie wnikając pod skórę przyzwyczajeń. Kawałek, fragment, drobina znanej rzeczy, sprawdzonego przejścia czy wiadomego zachowania buduje świat pozornie rozpoznanych relacji. Chwilę potem przenosi nas w przestrzeń snu, dziwnego surrealnego świata, gdzie wszystko może się przytrafić, w którym wszystko może się skończyć, ale też z którego wszystko bierze swój początek.
Powrót
Twórczość Agaty Michowskiej charakteryzuje się zdecydowanym wydobywaniem tego, co potencjalne, i nasycaniem go nowym, właściwym dla siebie znaczeniem. Kondycja człowieka postrzegana jako przemiana duchowa i fizyczna nieodłącznie zawiera się w myśleniu o sztuce Michowskiej, które zostało wyraźnie ukształtowane przez rzeźbę. Charakterystyczna dla artystki koncentracja objawiły się już w pracy dyplomowej, która składała się z pajęczyny kruchych, niewielkich ceramicznych elementów ustawionych w skomplikowaną, karkołomną budowlę. To wyraźnie wskazało istotną w jej twórczości drogę poetyckiego rozumienia procesów trwania, tworzenia i ulotności relacji. W kolejnych realizacjach Michowskiej rzeźby wkraczają w naturalny pejzaż: zawłaszczają biurowce, zrujnowane fabryki, wszędzie wnosząc poezję wytworzoną poprzez znoszenie napięć oraz niezwykłą harmonię i symbiozę. W dalszych realizacjach następuje łagodne uwalnianie się od zawiązków i znaczeń miejsc. Jej przekaz zostaje w sposób pełny zawarty w realizacjach wideo, których podstawowym budulcem stają się czas i forma. Obrazowi towarzyszy dźwięk, czasami także tekst – często skomponowane i napisane przez autorkę. Agata Michowska wypracowuje wysublimowany język minimalizmu. Swobodnie odwołuje się do historii i mitologii. Stosując drobne zabiegi – czasem tylko jednym słowem zawartym w tytule lub krótkim napisem na ścianie – naprowadza nas na trop i ukazuje możliwość odczuwania prostych relacji. Agata zaczynając pracę nad nowym projektem, zawsze pisze. Jej wiersze schowane głęboko w pracowni są szkicami do powstających realizacji. Zafascynowana od początku poezją ukrytą w procesie powstawania rzeźby, rozwinęła prosty, bardzo indywidualny język. Mówi nim do nas, wskazując na ukrytą w splotach zdarzeń poezję, która nas otacza i wynika z prostego warunku, jakim jest życie. Życie pojmowane jako dar natury, której należy się szacunek, zrozumienie, a przede wszystkim uszanowanie jej procesów. Prace Agaty Michowskiej zawsze poddają się otoczeniu, wpisując się w określone przez miejsce warunki. W formie stanowią wtrącenia – łagodne niczym pajęczyna czy plama wyschniętej wody lub nieskazitelnie biała ściana. Agata nie wchodzi w przestrzeń, ale ją przenika, budując nowe przejścia, przesmyki, granice. Otwiera komnaty pełne tajemnic, odkrywa ciche, głębokie tunele znaczeń. Nie pozwala nawet na chwilę stracić czujności. Rozciąga napięcie, subtelnie wnikając pod skórę przyzwyczajeń. Kawałek, fragment, drobina znanej rzeczy, sprawdzonego przejścia czy wiadomego zachowania buduje świat pozornie rozpoznanych relacji. Chwilę potem przenosi nas w przestrzeń snu, dziwnego surrealnego świata, gdzie wszystko może się przytrafić, w którym wszystko może się skończyć, ale też z którego wszystko bierze swój początek.
Powrót
