28 DNI - Projekt Artystyczny...

28 DNI - Projekt Artystyczny w ramach programu Inkubator

Jako kobiety żyjemy w dwudziestoośmiodniowym rytmie. Czy przez to jesteśmy całkowicie uległe własnym ciałom, hormonom i emocjami od nich zależnymi? Niegdyś specyficzne choroby i stany psychiczne przypisywano wyłącznie kobietom tłumacząc je żeńską fizjonomią, np. histerię (z języka łacińskiego: macica). Do dziś pokutuje ten schemat.

W naszej kulturze jednym z najważniejszych czynników branych pod uwagę przy ocenie kobiety jest jej zdolność do prokreacji, czyli „legitymowanie się” zdrowym cyklem. Dlaczego menstruacja lub jej brak ma tak silny wpływ na określenie atrakcyjności i przydatności społecznej kobiet? Czy jesteśmy w stanie odnaleźć się w ramach tego kulturowego stereotypu? Jak daleko odchodzimy od ideału kobiety, jeśli nie odpowiadamy biologicznemu wzorcowi (tj. np. kobiety po menopauzie, osoby po zmianie płci, kobiety w ciąży)?

Powszechny jest swoisty paradoks: z jednej strony menstruacja jest czymś pozytywnym świadczy o przydatności społecznej kobiet, czyli zdolności do rodzenia wyznaczając w ten sposób granice młodości, a z drugiej strony jest wyznacznikiem chwiejności emocjonalnej oraz powodem do traktowania kobiet niepoważnie. A co z umysłem, intelektem, refleksją, samoświadomością i autokontrolą?


W nowym projekcie artystycznym pt: 28 DNI zadajemy pytanie: na ile menstruacja może być znaczącą cechą wpływającą na definicję kobiety i czy jest na tyle uniwersalną by była jedyną właściwością wspólną dla kobiet pochodzących z różnych kultur, religii i społeczności? Na ile i czy w ogóle fakt menstruacji lub jej nieposiadanie wpływa na nasze osobowości, zachowanie, wybory życiowe? Czy same ulegamy wpływom i bezkrytycznie powtarzając z przeszłości definiujemy się jedynie przez własną cielesność, czy jest to kolejny etap w procesie szukania na nowo sposobu określenia własnej odrębności? Na ile fakt bycia kobietą - artystką wpływa na własną twórczość, a w jakim stopniu jest on ważny jedynie dla jej odbiorców?

Sztywny gorset hormonalno–emocjonalny, przez który odbierane były i są kobiety stał się punktem wyjścia projektu.

W projekcie 28 DNI weźmie udział 10 artystek. Każda z nich będzie zapisywała - rejestrowała, w sobie jedynie bliskiej technice emocje (lub ich brak) towarzyszące jej codziennie przez 28 dni przepisowego cyklu miesięcznego. W ten sposób powstanie swoisty intymny emocjonalny zapis – dziennik – kalendarz - pamiętnik - blog – notatnik.

Każda z uczestniczek wykona cykl złożony z 28 prac - obiektów ułożonych w rzędzie o wymiarach 50cm x 1400 cm (tzn. poszczególny element będzie kwadratem o wymiarach 50 x 50 cm lub 50 x 50 x 50 cm w przypadku formy przestrzennej).
Użyte techniki powinny uwzględniać możliwości wystawiennicze oraz narzucony wymiar.

Finalna ekspozycja złożona będzie z dziesięciu 28-elementowych „fryzów” zgrupowanych w formie zwartej kompozycji. Ułożone będą pasmami jeden pod drugim. /Anna Tomaszuk/



Dla kobiet miesiąc jest krótszy, żyjemy nie w trzydziestodniowym ale w dwudziestoośmiodniowym cyklu. Menstruacja, zmiany hormonalne z nią związane, emocje im towarzyszące często uznawane są za istotę kobiecości. Jeszcze do niedawna specyficzne choroby i stany psychiczne przypisywano wyłącznie kobietom tłumacząc je żeńską fizjonomią. W naszej kulturze jednym z najważniejszych czynników branych pod uwagę przy ocenie kobiety jest jej zdolność do prokreacji, czyli „legitymowanie się” zdrowym, „przydatnym” ciałem czyt. zdrowym cyklem.

Kobiecość definiowana przez menstruację kryje w sobie swoisty paradoks. Z jednej strony jest czymś społecznie pozytywnym, akceptowalnym. Świadczy o przydatności społecznej kobiet czyli gotowości do rodzenia. Z drugiej strony jest wyznacznikiem chwiejności emocjonalnej, powodem do traktowania kobiet niepoważnie.

Menstruacja wyznacza granice kobiecej użyteczności, świadczy o jej przedmiotowym traktowaniu. Dlaczego posiadanie jej lub jej brak ma tak silny wpływ na określenie atrakcyjności i pożyteczności społecznej kobiet? Czy przez fakt „bycia kobietą” jesteśmy całkowicie uległe własnym hormonom i emocjom od nich zależnym? Czy jesteśmy w stanie odnaleźć się w ramach tego kulturowego stereotypu, sztywnego gorsetu hormonalno – emocjonalnego? Jak daleko odchodzimy od ideału kobiety, jeśli nie odpowiadamy biologicznemu wzorcowi. Czy kobiety po menopauzie są mniej kobiece? A co z osobami zmieniającymi płeć? Czy tylko cykl decyduje o płciowej tożsamości? Co zatem z umysłem, samoświadomością, kulturą, kulturową autokontrolą?

Projekt „28 dni” to eksperyment, pytanie skierowane do kobiet-artystek na ile z własną twórczością, kobiecością wpisują się w menstruacyjno-emocjonalne ramy. Każda z artystek poproszona została o stworzenie intymnego dziennika, wyrażenia własnej kobiecości w gorsecie 28 dniowego cyklu. Ich prace stały się odpowiedzią ile prawdy tkwi w menstruacyjnej teorii postrzegania kobiecości.

Pytanie postawione na pierwszy rzut oka w niewinnej formie kwadratu o wymiarach 50x50 cm, okazało się dla niektórych z zaproszonych wstępnie artystek zbyt prowokacyjne. Dwie odmówiły stawiając zarzut anty feministycznemu wydźwiękowi projektu. Zszokowała je próba zamknięcia kobiecości w sztywnym emocjonalnym gorsecie. Co zatem powstało z prac tych, które przyjęły zaproszenie? Obraz niewolnicy zakutej w kajdany własnej emocjonalności?

Biologiczny filtr nałożony na życie dziecięciu kobiet dał obraz różnorodny, niejednoznaczny. Niektóre z zaproszonych artystek wyłamały się poza sztywne schematy pokazując, iż współcześnie dzięki antykoncepcji regulować można cykl, decydować o macierzyństwie. Inne skrzętnie podjęły próbę notowania własnych emocji. Projekt „28 dni” wbrew pierwotnemu założeniu ukazał współczesną kobietę jako jednostkę wolną, dokonującą wyborów podyktowanych biologią, fazą Księżyca, intelektem, życiową koniecznością – świadomą społecznych klisz i modeli życia za nim idących, potrafiącą poruszać się między nimi grając opresyjnością obiegowych sloganów. /Agnieszka Kulazińska/


Cykl jest rejestracją jednego miesiąca z życia kobiety - mówi o jej pracy, troskach i przyjemnościach dnia codziennego. Prezentowana praca jest rodzajem intymnego pamiętnika. W całość wpisane zostały kolejne etapy cyklu menstruacyjnego, rozróżnione poprzez barwę i charakter pisma. Zabieg ten ma na celu zobrazowanie stanów emocjonalnych związanych z cyklem menstruacyjnym oraz uświadomieniem odbiorcy, że bez względu na fizjologię człowiek zmuszony jest wywiązywać się z codziennych zadań i obowiązków.Bohaterka moich obrazów pracuje w zawodzie opiekunki osób starszych, cykl będzie zatem częściowo poruszał temat starości i związanej z nią samotności.W pracach wykorzystałam fragmenty tekstów z moich osobistych notatek (pamiętnika) oraz teksty inspirowane codziennymi raportami sporządzanymi w domu opieki.Tematyka prac jest oparta na moim własnym doświadczeniu, nabytym podczas sześciu miesięcy pracy w takiej placówce, na stanowisku młodszego opiekuna. /Jowita Żychniewicz/


Powrót