Sebastian Fus - Teatr, z mojej szafy
Teatr, z mojej szafy
Wystawa fotografii Sebastiana Fusa
Wystawa fotografii Sebastiana Fusa
Wystawa prezentuje fotografie wykonane podczas spektakli i prób Teatru Tańca Navras z Rybnika, Teatru Tańca TeWaS z Raciborza, Studio Teatru Wojeteth z Chorzowa i Teatru TETRAEDR z Raciborza.
…Zacznij od zajrzenia do własnej, sekretnej szafy, z której nic nikomu nie mówiąc korzystasz codziennie.
Wyjmujesz z niej to, co w danej chwili najbardziej potrzebne.
Szafa każdego jest inna, a i rzeczy są tam najrozmaitsze: u niektórych równo poukładane na półkach, u innych w lekkim nieładzie, a są i tacy, którzy mają w swojej szafie najdzikszy rozgardiasz.
Przyjrzyj się swojej szafie dłużej, nikomu nie musisz mówić o tym, co zobaczysz, i sięgnij tam gdzie trzymasz swoje lęki. Obejrzyj te, o których istnieniu już dawno zapomiałeś,
a teraz leżą gdzieś schowane głębiej, lekko zakurzone. Odszukaj wszystkie.
Zobaczenie swoich lęków to ogromne ryzyko pozbawienia się złudzeń, stanięcia ze sobą
twarzą w twarz. Potrzeba do tego odwagi.
Nie znam nikogo, kto mógłby uczciwie o sobie powiedzieć, że nie ma żadnych lęków, więc
jeżeli tak myślisz o sobie, to zastanów się, co naprawdę czujesz, przeżywasz, o czym myślisz… /Artur Stelmaczonek (Teatr Tańca NAVRAS)/
Czy nasze ruchy są miękkie i okrągłe czy raczej sztywne i kanciaste? Czy ruch kieruje się w górę unosząc nas w przestworza, czy może zamykamy przestrzeń między sobą a ścianą? Ten wybrany przez nas układ mówi coś o nas, o naszej osobowości. Ciało nigdy nie milczy.
Nawet bezruch jest czytelnym znakiem. Poprzez ruch i bezruch dajemy świadectwo prawdy o sobie. Ciało nigdy nie kłamie.
Człowiek w ruchu manifestuje się w swej najczystszej postaci. Jego życie wewnętrzne, duchowe i wynikający z tego ruch stanowią o jego pełni.
Człowiek, który jest w ruchu, dąży do czegoś, poszukuje. I właśnie to poszukiwanie jest najpiękniejsze, najbardziej fascynujące.
Rezultat nie jest już taki ważny, bo o tym, że Ikar spadł, wiemy wszyscy.
Ale jak do tego doszło? /Artur Stelmaczonek (Teatr Tańca NAVRAS)/
…Zacznij od zajrzenia do własnej, sekretnej szafy, z której nic nikomu nie mówiąc korzystasz codziennie.
Wyjmujesz z niej to, co w danej chwili najbardziej potrzebne.
Szafa każdego jest inna, a i rzeczy są tam najrozmaitsze: u niektórych równo poukładane na półkach, u innych w lekkim nieładzie, a są i tacy, którzy mają w swojej szafie najdzikszy rozgardiasz.
Przyjrzyj się swojej szafie dłużej, nikomu nie musisz mówić o tym, co zobaczysz, i sięgnij tam gdzie trzymasz swoje lęki. Obejrzyj te, o których istnieniu już dawno zapomiałeś,
a teraz leżą gdzieś schowane głębiej, lekko zakurzone. Odszukaj wszystkie.
Zobaczenie swoich lęków to ogromne ryzyko pozbawienia się złudzeń, stanięcia ze sobą
twarzą w twarz. Potrzeba do tego odwagi.
Nie znam nikogo, kto mógłby uczciwie o sobie powiedzieć, że nie ma żadnych lęków, więc
jeżeli tak myślisz o sobie, to zastanów się, co naprawdę czujesz, przeżywasz, o czym myślisz… /Artur Stelmaczonek (Teatr Tańca NAVRAS)/
Ciało nigdy nie milczy…
Czy nasze ruchy są miękkie i okrągłe czy raczej sztywne i kanciaste? Czy ruch kieruje się w górę unosząc nas w przestworza, czy może zamykamy przestrzeń między sobą a ścianą? Ten wybrany przez nas układ mówi coś o nas, o naszej osobowości. Ciało nigdy nie milczy.
Nawet bezruch jest czytelnym znakiem. Poprzez ruch i bezruch dajemy świadectwo prawdy o sobie. Ciało nigdy nie kłamie.
Człowiek w ruchu manifestuje się w swej najczystszej postaci. Jego życie wewnętrzne, duchowe i wynikający z tego ruch stanowią o jego pełni.
Człowiek, który jest w ruchu, dąży do czegoś, poszukuje. I właśnie to poszukiwanie jest najpiękniejsze, najbardziej fascynujące.
Rezultat nie jest już taki ważny, bo o tym, że Ikar spadł, wiemy wszyscy.
Ale jak do tego doszło? /Artur Stelmaczonek (Teatr Tańca NAVRAS)/
Powrót
