Tyrsus Wenhrynowicz urodził się 21.09.1924 w Drohobyczu w rodzinie greckokatolickiego kapłana i miłośnika sztuki. Lata dziecięce spędził w Sanoku. Rodzina Wenhrynowiczów mieszkała na sanockiej Szklanej Górze. Przyjaźnili się z artystą malarzem Leonem Getzem. Tyrsus Wenhrynowicz ukończył malarstwo i grafikę na krakowskiej ASP. Pracował jako dokumentalista w Zakładzie Archeologii Małopolski Polskiej Akademii Nauk w Krakowie. Czas jakiś mieszkał w Igołomi, następnie w Krakowie, gdzie przy ul. Łobzowskiej miał pracownię. W końcu, wraz żoną, osiadł w Damicach pod Krakowem. Zajmował się głównie grafiką. Dwukrotnie wyjeżdżał do USA, gdzie tworzył i sprzedawał swoje prace. Był autorem ponad 500 ekslibrisów. W jego grafice często pojawiają się odniesienia do sztuki bizantyjskiej oraz elementy architektoniczne związane z Łemkowszczyzną. Drzeworyty artysty cieszyły się uznaniem w kraju i poza jego granicami. W latach 1990 i 2005 w Muzeum Historycznym w Sanoku odbyły się wystawy grafiki i ekslibrisów Tyrsusa Wenhrynowicza.

Stanisław Suska (1959 r.), syn Wacława, z zawodu był murarzem. Po założeniu rodziny przeniósł się do Sztutowa w woj. pomorskim. Jest kontynuatorem rzeźbiarskich tradycji rodzinnych. Zaczął rzeźbić, będąc jeszcze uczniem szkoły podstawowej w latach 1972-1973, mieszkając w Dąbrówce. Początkowo rzeźbienie traktował jako hobby. Dziś rzeźba stała się podstawą jego utrzymania. Rzeźbi postaci świętych, anioły. Jego prace znajdują nabywców również za granicą – w Niemczech, w Stanach Zjednoczonych. Chętnie uczestniczy w kiermaszach i targach sztuki ludowej, m. in. w Kazimierzu, i na innych imprezach promujących ten nurt twórczości. (Muzeum Etnograficzne w Toruniu)

Piotr Grabowski – z wyróżnieniem ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Krakowie w 1957 r. Od tego samego roku jest członkiem ZPAP. W latach 1957–1973 pracował w Państwowym Ognisku Kultury Plastycznej w Opolu jako pedagog, a od 1959 r. współpracował z CEPLiĄ, początkowo w Spółdzielni WANDA w Krakowie a następnie w Spółdzielni w Opolu. Brał udział w wielu wystawach zbiorowych. Jest laureatem wielu nagród i wyróżnień, głównie w dziedzinie tkaniny artystycznej. Wykonał projekty wielu monumentalnych gobelinów na zamówienie instytucji publicznych, zarówno krajowych jak i zagranicznych, które były realizowane w cepeliowskiej spółdzielni. (Irena i Piotr Grabowscy. Malarstwo, tkanina, ceramika. Centralne Muzeum Włókiennictwa)

Halina Fijołek urodziła się w 1936 roku w Grodzisku, obecnie zaś mieszka w Węgrowie. W tej miejscowości ukończyła również szkołę podstawową.

Tkactwa nauczyła się od matki i ciotki. Od dziecka pomagała przy krosnach – przewlekała nitki osnowy przez nicielnice, a pod nieobecność starszych sama zasiadała do krosien i próbowała tkać. W wieku 12 lat zaczęła wykonywać różne robótki ręczne.

W 1953 roku wyjechała z rodzinnej wsi do Szczecina i tam wyszła za mąż, by w roku 1960 zamieszkać w rodzinnych stronach męża, we wsi Wąwał w pobliżu Opoczna. W Opocznie Halina Fiołek pracowała jako chałupniczka w cepeliowskiej spółdzielni „Opocznianka”. W 1973 roku wraz z rodziną przeniosła się do Węgrowa i tam, w Podlaskiej Spółdzielni Rękodzieła Ludowego i Artystycznego, ukończyła kurs tkania na ręcznych krosnach. Początkowo wykonywała sumaki, ale już w 1978 roku podjęła się wykonywania dywanów techniką podwójną. Jej nauczycielką i mistrzynią była artystka plastyk Zofia Rostek, która nauczyła ją, jak komponować tkaninę. Halina Fijołek szybko opanowała techniki tkackie i wkrótce samodzielnie zaczęła komponować dywany, wprowadzając swoje wzory. Wypracowała własny styl charakteryzujący się wypełnianiem całej powierzchni drobnymi elementami, jak np. drzewa o sercowatych listkach, drobne kwiatki, ptaszki, czy wreszcie budowle sakralne i wiejskie chałupy. Stosowała kontrastowe zestawienia barw.

W 1979 roku otrzymała wyróżnienie za dywan „Krajobraz Polski” zgłoszony do konkursu w białostockim muzeum. Umiejętności w zakresie tkactwa dywanów podwójnych potwierdzała później, uzyskując nagrody na różnego rodzaju konkursach i wystawach sztuki ludowej. Zdobyła między innymi nagrodę w konkursie „Ziemia bliska sercu” (Toruń 1988), osiem I nagród w konkursach „Sztuka ludowa południowego Podlasia” organizowanych w latach 1989, 1992, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999 w Siedlcach i Białej Podlaskiej oraz II nagrodę na wystawie „Wojsko Polskie w sztuce ludowej” (Warszawie 1983).

Twórczyni otrzymała stypendium Ministerstwa Kultury i Sztuki w 1982 roku. Jest także członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Współpracuje również z Węgrowskim Ośrodkiem Kultury – swoje umiejętności twórcze przekazuje młodzieży szkolnej w ramach „Programu Ochrony Ginących Zawodów” Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. W 1997 roku otrzymała nagrodę Wojewody Siedleckiego za osiągnięcia artystyczne.

Dywany podwójne wykonane przez Halinę Fijołek posiadają w swych zbiorach muzea w Warszawie, Łodzi, Płocku, Toruniu, Białej Podlaskiej, Białymstoku, Łukowie, Lublinie, Ciechanowie. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

"Żelazne krzyże stanowią zwieńczenie drewnianych krzyży przydrożnych – częstego elementu polskiego krajobrazu. Z reguły były kute przez wiejskich kowali i charakteryzowały się, w zależności od regionu, dość zróżnicowaną formą. Widoczny na zdjęciu krzyż został zaopatrzony w półksiężyc, co w symbolice oznacza zwycięstwo chrześcijaństwa nad pogaństwem. Wychodzące z ramion promienie oznaczają słońce – w dawnej kulturze słowiańskiej krzyże były z nim utożsamiane. Dawniej krzyże stawiano często na rozstajach dróg, które, jako miejsca graniczne, kojarzone z siłami nieczystymi starano się „oswajać”." (Muzeum Regionalne w Krasnymstawie)
por. Zbiory Muzeum Narodowego w Lublinie

Józef Walczak urodził się w 1947 roku, mieszka w Więcborku. Przez większą część życia pracował na kolei, lecz cały swój wolny czas poświęcał rzeźbieniu. Jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie. Za największe osiągnięcie uważa wyrzeźbienie 21 kapliczek przedstawiających tajemnice różańca, które zostały ustawione na Świętej Górze Polanowskiej. Brał udział w przygotowaniu ołtarza papieskiego z okazji wizyty Jana Pawła II na Wybrzeżu. Rzeźby Józefa Walczaka trafiły do kolekcji m.in. w Kanadzie, Watykanie i Australii.

Karol Wójciak zwany Heródkiem (1892–1969)
Urodził się i zmarł w Lipnicy Wielkiej na Orawie. Był pastuchem, żył samotnie, mieszkał w stajni. Heródka poznali Jerzy Darowski i Irena Wrońska podczas etnograficznej wyprawy w teren (1959 r.). Kilka lat później o Heródku napisał w „Przekroju” Jan Bujak. Odtąd ten niepozorny lipniczanin zaczął przyciągać etnografów, kolekcjonerów, krytyków sztuki. Przypuszcza się, że Karol Wójciak stworzył kilkaset rzeźb. W kolekcjach muzealnych i prywatnych odnalazło się ich dotąd 154. (Muzeum Etnograficzna w Krakowie)

Urodził się 6 VII 1904 r. we wsi Zęblewo (d. pow. Wejherowo), mieszkał w Redzie, woj. gdańskie. Uważano go za jednego z najwybitniejszych rzeźbiarzy ludowych z Kaszub, przez ponad 40 lat reprezentował ten region na wystawach sztuki ludowej w kraju i za granicą.

Po ukończeniu szkoły powszechnej pomagał ojcu w warsztacie stolarskim nabywając tam umiejętności w obróbce drewna. Już wówczas przejawia zamiłowanie do snycerstwa zdobiąc płaskorzeźbami meble, wykonując też rzeźby do kościoła w Łebie. W 1939 r. jako żołnierz bierze udział w obronie Helu, wzięty do niewoli, całą wojnę spędza w obozach jenieckich w Niemczech. Po zakończeniu wojny wraca na Pomorze i podejmuje pracę w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Okazjonalnie zajmuje się wówczas rzeźbiarstwem. Pasji poświęca się całkowicie po przejściu na emeryturę. Dorobek rzeźbiarski I. Rzepy jest różnorodny i bogaty. Najchętniej rzeźbił ptaki, rybaków, ludzi wiejskich, ale także postacie świętych. Wielokrotnie rzeźbił postać św. Franciszka z Asyżu, bowiem tu mógł umieszczać ulubione przez siebie ?gurki ptaszków. Dla dzieci i znajomych wykonywał zabawki i rekwizyty obrzędowe. Prace często malował kontrastowymi i soczystymi farbami nie zawsze dbając o naturalne odtworzenie kolorystyki, np. w upierzeniu ptaszków. Rzeźby I. Rzepy odznaczały się masywną, statyczną bryłą, dokładnym rysunkiem i starannym wykonawstwem. Już w 1954 r. jest zauważony jako rzeźbiarz ludowy i bierze udział w pierwszej wystawie „Sztuka ludowa województwa gdańskiego” w Gdańsku. W 1959 r. w konkursie ,,Pamiątkarstwo ludowe” (Gdańsk) zdobywa I nagrodę. Następne lata przynoszą dalsze sukcesy. Jest laureatem pierwszych nagród konkursów: „Rzeźba ludowa Polski północnej” - Sopot 1967, „Sztuka ludowa Ziemi Gdańskiej” - Gdańsk 1973, „Sztuka ludowa Województwa Gdańskiego” - Gdańsk 1976, „Rybak w rzeźbie ludowej” - Gdańsk 1980, „Współczesna sztuka ludowa Kaszub” - Bydgoszcz 1985. Ponadto w kilku innych konkursach regionalnych i ogólnopolskich zdobywa wyróżnienia. Jego prace były często eksponowane na wystawach sztuki ludowej w kraju: Gdańsk 1954, 1959, 1970, 1972, 1982, Wejherowo 1968, Bydgoszcz 1983, Koszalin 1971, Grudziądz 1973, Słupsk 1979, Tczew 1980, Lublin 1984, Toruń 1975, 1976 i za granicą: NRD 1972, Bułgaria 1974, Anglia 1975, Czechosłowacja 1978, Węgry 1979, Finlandia 1983.

I. Rzepę uhonorowano wieloma odznaczeniami i nagrodami państwowymi i regionalnymi zarówno za jego zasługi w obronie Ojczyzny jak również za działalność rzeźbiarską. Wśród odznaczeń znajdują się: Medal za obronę Helu, Brązowy i Złoty Krzyże Zasługi, Medal Zasłużonym Ziemi Gdańskiej, Medal 600-lecia Miasta Helu, Nagrodę im. Gulgowskich, Nagrody Wojewody i Wojewódzkiego Wydziału Kultury i Sztuki. Był członkiem STL, działał w regionalnych Stowarzyszeniach kulturalno-oświatowych, współpracował z CPLiA i ART Region w Sopocie.
Rzeźby I. Rzepy posiadają muzea w Gdańsku, Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Toruniu oraz kolekcje zagraniczne. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Urodził się 6 VII 1904 r. we wsi Zęblewo (d. pow. Wejherowo), mieszkał w Redzie, woj. gdańskie. Uważano go za jednego z najwybitniejszych rzeźbiarzy ludowych z Kaszub, przez ponad 40 lat reprezentował ten region na wystawach sztuki ludowej w kraju i za granicą.

Po ukończeniu szkoły powszechnej pomagał ojcu w warsztacie stolarskim nabywając tam umiejętności w obróbce drewna. Już wówczas przejawia zamiłowanie do snycerstwa zdobiąc płaskorzeźbami meble, wykonując też rzeźby do kościoła w Łebie. W 1939 r. jako żołnierz bierze udział w obronie Helu, wzięty do niewoli, całą wojnę spędza w obozach jenieckich w Niemczech. Po zakończeniu wojny wraca na Pomorze i podejmuje pracę w Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni. Okazjonalnie zajmuje się wówczas rzeźbiarstwem. Pasji poświęca się całkowicie po przejściu na emeryturę. Dorobek rzeźbiarski I. Rzepy jest różnorodny i bogaty. Najchętniej rzeźbił ptaki, rybaków, ludzi wiejskich, ale także postacie świętych. Wielokrotnie rzeźbił postać św. Franciszka z Asyżu, bowiem tu mógł umieszczać ulubione przez siebie ?gurki ptaszków. Dla dzieci i znajomych wykonywał zabawki i rekwizyty obrzędowe. Prace często malował kontrastowymi i soczystymi farbami nie zawsze dbając o naturalne odtworzenie kolorystyki, np. w upierzeniu ptaszków. Rzeźby I. Rzepy odznaczały się masywną, statyczną bryłą, dokładnym rysunkiem i starannym wykonawstwem. Już w 1954 r. jest zauważony jako rzeźbiarz ludowy i bierze udział w pierwszej wystawie „Sztuka ludowa województwa gdańskiego” w Gdańsku. W 1959 r. w konkursie ,,Pamiątkarstwo ludowe” (Gdańsk) zdobywa I nagrodę. Następne lata przynoszą dalsze sukcesy. Jest laureatem pierwszych nagród konkursów: „Rzeźba ludowa Polski północnej” - Sopot 1967, „Sztuka ludowa Ziemi Gdańskiej” - Gdańsk 1973, „Sztuka ludowa Województwa Gdańskiego” - Gdańsk 1976, „Rybak w rzeźbie ludowej” - Gdańsk 1980, „Współczesna sztuka ludowa Kaszub” - Bydgoszcz 1985. Ponadto w kilku innych konkursach regionalnych i ogólnopolskich zdobywa wyróżnienia. Jego prace były często eksponowane na wystawach sztuki ludowej w kraju: Gdańsk 1954, 1959, 1970, 1972, 1982, Wejherowo 1968, Bydgoszcz 1983, Koszalin 1971, Grudziądz 1973, Słupsk 1979, Tczew 1980, Lublin 1984, Toruń 1975, 1976 i za granicą: NRD 1972, Bułgaria 1974, Anglia 1975, Czechosłowacja 1978, Węgry 1979, Finlandia 1983.

I. Rzepę uhonorowano wieloma odznaczeniami i nagrodami państwowymi i regionalnymi zarówno za jego zasługi w obronie Ojczyzny jak również za działalność rzeźbiarską. Wśród odznaczeń znajdują się: Medal za obronę Helu, Brązowy i Złoty Krzyże Zasługi, Medal Zasłużonym Ziemi Gdańskiej, Medal 600-lecia Miasta Helu, Nagrodę im. Gulgowskich, Nagrody Wojewody i Wojewódzkiego Wydziału Kultury i Sztuki. Był członkiem STL, działał w regionalnych Stowarzyszeniach kulturalno-oświatowych, współpracował z CPLiA i ART Region w Sopocie.

Rzeźby I. Rzepy posiadają muzea w Gdańsku, Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu, Toruniu oraz kolekcje zagraniczne. (Nagroda im. Oskara Kolberga)

Tadeusz Adamski był utalentowanym rzeźbiarzem ludowym, którego twórczość związana była z Łukowskim Ośrodkiem Rzeźby Ludowej. Kontynuował tradycje rodzinne, był synem znanego rzeźbiarza Mariana Adamskiego jednego z założycieli wspomnianego Ośrodka i już w dzieciństwie zetknął się z rzeźbą ludową. W wieku 16 lat wziął udział w konkursie organizowanym przez Muzeum Okręgowe w Lublinie (1972 r.) „Sztuka Ludowa Północnej Lubelszczyzny” uzyskując wyróżnienie.

Swoje rzeźby wykonywał z jednego bloku drewna, rzeźbił przeważnie pojedyncze figury, których kształtu doszukiwał się w obłości drewnianego klocka. Posiadają one czysty, klarowny rysunek, rzeźby nawiązują do tradycji regionu i łączy ich wiele z dziełami dawnych rzeźbiarzy ludowych. Są im wspólne zarówno podporządkowanie kompozycji bryły zasadzie symetrii, spokojny monumentalizm postaci, typ dekoracji rozwiązanej na zasadzie gładkich płaszczyzn z rytmicznymi motywami za pomocą których rzeźbiarz zaznacza fałdy szat, czy włosy, swoje rzeźby pokrywa polichromią.

Tematyka jego prac jest różnorodna, przedstawia sceny z codziennego życia wsi, postaci świętych oraz sceny biblijne. Wykonał wiele rzeźb które znalazły się w zbiorach Muzeum Regionalnego w Łukowie, Muzeum Lubelskim, Muzeum Etnograficznym w Warszawie, Toruniu, Łodzi, Krakowie. Doskonaląc swój warsztat twórczy, brał udział w wystawach, targach, kiermaszach, plenerach oraz konkursach uzyskując czołowe nagrody i wyróżnienia. Uczestnicząc w targach i kiermaszach niemal zawsze prowadził pokaz wykonywania tradycyjnej rzeźby ludowej. Przez wiele lat prowadził warsztaty rzeźbiarskie w Domu Pracy Twórczej „Reymontówka” w Chlewiskach oraz w szkołach i placówkach kultury. Swoją wiedzę i doświadczenie przekazał również swojej żonie Elżbiecie, córce Annie i synowi Karolowi.

Może poszczycić się także wykonaną przez siebie szopką bożonarodzeniową, która wystawiana była w 2004 r. w Ratuszu w Essen (Niemcy) przez okres Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku, ponadto jego rzeźby zdobiły Konsulat Polski w Kolonii.

Należał do Stowarzyszenia Twórców Ludowych. Zmarł 30 sierpnia 2023 roku. (Stowarzyszenie Twórców Ludowych)

Nagrody, odznaczenia:
Nagroda Wojewody III stopnia, 1986
Stypendium Twórcze Wojewody Siedleckiego, 1988
Nagroda Wojewody II stopnia, 1989
Nagroda Młodych im. Stanisława Wyspiańskiego, 1990
Półroczne stypendium Ministra Kultury i Sztuki, 1999
Odznaka „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, 2010

Wystawy:
Wystawy zbiorowe pokonkursowe w Lublinie, Łukowie, Garwolinie, Kłoczewie, Siedlcach, Białej Podlaskiej, Kolnie, Woli Gułowskiej, Adamowie, Warszawie, Krakowie, Chlewiskach, Wilkowicach.
Wystawy indywidualne: 1984 r. – w Muzeum w Łukowie, 1999 r. – w Domu Pracy Twórczej w Chlewiskach, 2003 r. – Dresden (Niemcy) – Kraszewski Museum.
Wystawy zagraniczne, zbiorowe w Niemczech, Austrii, Finlandii, Francji.

Konkursy:
Sztuka ludowa dla młodzieży wiejskiej Lubelszczyzny, Lublin, 1971, II nagroda;
Sztuka ludowa północnej Lubelszczyzny, Lublin, 1972, wyróżnienie;
Sztuka ludowa dla młodzieży wiejskiej Lubelszczyzny, Lublin, 1974, II nagroda;
Sztuka ludowa kroniką tradycji polskiej wsi, Łuków, 1978, II nagroda;
Międzynarodowe Targi Poznańskie Konkurs szopek, Poznań, 1983, nagroda specjalna;
Sztuka ludowa Południowego Podlasia, Biała Podlaska, 1983, III nagroda;
Sztuka ludowa w X-leciu województwa siedleckiego, Siedlce, 1985, I nagroda;
Boże Narodzenie w plastyce obrzędowej, 1987, III nagroda;
Sztuka ludowa Południowego Podlasia i wschodniego Mazowsza, Siedlce, 2000, III nagroda;
Konkurs na milenijną Szopkę Bożonarodzeniową, Gdańsk, 2000, wyróżnienie;
Pradzieje zbawienia. Starotestamentowe wizerunki Boga i człowieka, STL, Lublin, 2021, wyróżnienie.

Źródła i bibliografia:
Adamski Tadeusz, Historia rzeźby ludowej w gminie Adamów, czyli jak, gdzie i kiedy powstał Łukowski Ośrodek Rzeźby Ludowej, Wola Gułowska 2018.
Materiały i dokumenty zgromadzone w teczce osobowej twórcy, Archiwum STL w Lublinie.
Ciemiński Łukasz, Widzący spod Lublina, „Pismo Folkowe” 2021, nr 155 (4), s. 32-33.
Pradzieje zbawienia. Starotestamentowe wizerunki Boga i człowieka, red. K. Kraczoń, Lublin 2022.

Studia: SP Kraków, ulk. 1953. Twórczość w zakresie tkaniny, koronkarstwa i haftu.W latach1953 - 1954 kierownik nadzoru artystycznego Spółdzielni "Sztuka i Praca" w Kielcach, 1954-1969 pracuje w Regionalnym Biurze Sprzedaży Cepelia w Krakowie, 1960-1964 konsultant Spółdzilni "Koronka" w Bobowej oraz w latach 1964-1968 Spółdzielni im. St. Wyspiańskiego w Krakowie, od 1970 projektant w/w/Spółdzielni oraz Spółdzilni "Wanda" w Krakowie. Udział w wystawach w kraju, m.in. wystawa 2 razy 5, Wrocław 1966, Kraków, 1967, Nowy Sącz, 1967; Wystawa pokonkursowa "Jeździec i koń", Warszawa, 1968 - 2 wyróżnienia; Wystawa tkaniny eksperymentalnej, Krakó, 1968; Wystawa tkaniny z okazji 25-lecia PRL, Krakó, 1969; Poplenerowa wystawa plastyków Cepelii, Warszawa, 1968, Wystawa tkaniny artystycznej, Szczecin, 1970; Wystawa tkaniny artystycznej, Zielona Góra, 1970; Wystawa tkaniny artystycznej Krakowskiego Okręgu ZPAP, Nowa Huta, 1972. Udział w wystawach sztuki polskiej za granicą, m.in. Sofia, 1963.