Była to pierwsza po wyjeździe za granicę wystawa retrospektywna Wojciecha Fangora w Polsce. Do oznaczenia prac użyto starych nalepek wystawowych z nazwą Centralne Biuro Wystaw Artystycznych – Zachęta.

Certyfikat autentyczności

Janusz Kulikowski (ur. 1964) jest polskim malarzem współczesnym, tworzącym przede wszystkim w technice olejnej i akwarelowej. Zainteresowanie sztuką wyniósł z rodzinnego domu — pierwsze doświadczenia zdobywał, obserwując pracę swojego ojca. Już jako młody człowiek malował własne obrazy, jednak początkowo wybrał inną drogę zawodową. Po latach powrócił do swojej największej pasji i na stałe związał życie ze sztuką.

Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują przedstawienia klasycznej motoryzacji, historycznego lotnictwa, architektury, portów, stoczni oraz pejzaży miejskich i przemysłowych. Artysta chętnie sięga po motywy niosące pamięć minionych epok — dawne samochody, samoloty, monumentalne okręty oraz konstrukcje techniczne. W jego obrazach nie są one jedynie przedmiotami, lecz pełnoprawnymi bohaterami kompozycji, przywołującymi atmosferę dawnych podróży, osiągnięć inżynierii i zmieniającej się cywilizacji.

Akwarele Janusza Kulikowskiego wyróżniają się ponadprzeciętną szczegółowością oraz niezwykłą precyzją opracowania nawet najmniejszych elementów. Jest to tym bardziej godne uznania, że artysta pracuje na papierze — podłożu wyjątkowo wymagającym, niemal niepozwalającym na późniejsze poprawki. Sama akwarela należy do najtrudniejszych technik malarskich: wymaga pewności gestu, doskonałego wyczucia proporcji oraz pełnej kontroli nad wodą i transparentnym pigmentem.

Pomimo naturalnej lekkości akwareli Kulikowski osiąga stopień detaliczności kojarzony z misternie opracowanym malarstwem realistycznym. Z niezwykłą dokładnością oddaje konstrukcję pojazdów i maszyn, ich elementy mechaniczne, załamania karoserii, połysk metalu oraz odbicia światła. Każdy szczegół pozostaje czytelny, a jednocześnie podporządkowany harmonii całej kompozycji.

Artysta umiejętnie łączy precyzyjny rysunek pierwszoplanowego motywu z bardziej swobodnym, rozświetlonym i miejscami niemal rozpływającym się otoczeniem. Dzięki temu przedstawiane obiekty sprawiają wrażenie niemal trójwymiarowych, podczas gdy obraz zachowuje świeżość, transparentność i szlachetną lekkość właściwą technice akwarelowej.

Prace Janusza Kulikowskiego znajdują się w kolekcjach prywatnych w Polsce i za granicą. Są także prezentowane w galeriach oraz regularnie pojawiają się na polskim rynku aukcyjnym. W archiwach DESA Unicum i Artinfo odnotowano liczne realizacje artysty, zarówno olejne, jak i akwarelowe, poświęcone między innymi motoryzacji i lotnictwu.

„Ave Caesar” to monumentalna, niezwykle efektowna akwarela i jedna z największych prac wykonanych dotychczas przez Janusza Kulikowskiego w tej technice. Można ją uznać za jedną z najważniejszych realizacji w jego dorobku — dzieło, które w pełni prezentuje wyjątkowe umiejętności, precyzję oraz dojrzałość warsztatu artysty.

Centralną postacią kompozycji jest triumfujący Cezar, ukazany na bogato zdobionym rydwanie zaprzężonym w dwa białe konie. Wzniesiona dłoń władcy, wieniec laurowy, purpurowy płaszcz i kunsztownie odtworzona zbroja nadają mu majestatyczny charakter. Wokół rozgrywa się pełna życia scena triumfalnego wjazdu: rzymscy żołnierze, sztandary, wiwatujący tłum, monumentalna architektura oraz unoszące się w powietrzu płatki kwiatów tworzą atmosferę wielkiego historycznego widowiska.

Kompozycja zachwyca rozmachem, ale jej największą siłą są detale. Artysta z niezwykłą dokładnością odtworzył twarze uczestników pochodu, elementy uzbrojenia, zdobienia rydwanu, końskie uprzęże, fałdy tkanin oraz fragmenty antycznej architektury. Szczególną uwagę zwracają białe konie — ich spojrzenia, muskulatura, sierść i dekoracyjne ogłowia zostały przedstawione z niemal portretową precyzją.

Praca stanowi doskonały przykład tego, co najmocniej wyróżnia Janusza Kulikowskiego na tle innych akwarelistów: zamiłowania do realistycznego, niezwykle szczegółowego przedstawiania rzeczywistości. Artysta wykorzystuje doświadczenie zdobyte w malarstwie olejnym, przenosząc jego głębię, precyzję i bogactwo tonalne do wymagającej techniki akwarelowej. Pomimo dużego formatu zachowuje pełną kontrolę nad transparentnym pigmentem, światłem i wodą. Łączy precyzyjnie opracowane pierwszoplanowe postacie z bardziej swobodnymi, świetlistymi partiami nieba, architektury i rozedrganego tłumu.

Wykonanie tak dużej i rozbudowanej akwareli jest ogromnym wyzwaniem technicznym. Papier nie pozwala na łatwe poprawki, dlatego każdy fragment kompozycji wymagał pewności ręki, doskonałego planowania i pełnego panowania nad warsztatem. „Ave Caesar” jest nie tylko widowiskową sceną historyczną, lecz także pokazem najwyższych możliwości artystycznych Janusza Kulikowskiego.

Tak wyjątkowego dzieła nie można było oprawić w sposób przypadkowy. Akwarelę umieszczono w monumentalnej, wykonanej na indywidualne zamówienie oprawie. Głęboką czerń podwójnego passe-partout przełamują dwa subtelne, złociste paski, które prowadzą wzrok bezpośrednio ku kompozycji i doskonale współgrają z kolorystyką obrazu. Całość zamyka szeroka, bogato ornamentowana rama w złotym kolorze, nawiązująca charakterem do przepychu starożytnego Rzymu.

Oprawa nie dominuje nad dziełem — podkreśla jego rangę, monumentalność i cesarski charakter. Całość osiąga imponujące wymiary 133 × 97 cm i waży około 25–30 kilogramów. To prawdziwy „ciężki kaliber” kolekcjonerski: zarówno dosłownie, jak i artystycznie.

W przypadku tej pracy obowiązuje jedna zasada: to, co najlepsze, należy oddać Cezarowi.

Joanna Mieszko (ur. 1969) jest malarką, rzeźbiarką, performerką i kuratorką sztuki. Zajmuje się również fotografią i rysunkiem. Ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu, gdzie studiowała w pracowniach rzeźby prof. Józefa Petruka, prof. Macieja Szańkowskiego i prof. Józefa Kopczyńskiego, oraz rysunku u prof. Józefa Drążkiewicza i prof. Bogdana Wegnera. Uczyła się także animacji u prof. Kazimierza Urbańskiego i prof. Jacka Adamczaka oraz uczestniczyła w zajęciach u profesorów Jana Berdyszaka i Leszka Mądzika w Skokach. Jej praca dyplomowa z 1996 roku, zespół rzeźb w piaskowcu pt. „Zmagania”, została umieszczona w parku poznańskiego zoo.

Od 2014 roku aż do śmierci Edwarda Dwurnika w 2018 roku, Mieszko współpracowała z artystą, tworząc w tym czasie obszerną dokumentację fotograficzną o charakterze faktograficznym i artystycznym tej współpracy. W tym czasie intensywnie pracowała również nad cyklem wielkich akryli i setkami mniejszych prac w tuszu. Jej dorobek obejmuje autorski performans „Akt tworzenia”, prezentacje rzeźb, wielkoformatowych rysunków i prac malarskich na wystawach indywidualnych i zbiorowych. Wspólnie z Edwardem Dwurnikiem zorganizowała wystawę czarno-białych prac w Galerii Stalowa w Warszawie. Kuratorowała również wystawy Dwurnika w Szczecinie, w Galerii ZPAP „Kierat” (2014), oraz w Książnicy Pomorskiej (2014 i 2018).

Joanna Mieszko jest członkinią Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz Związku Polskich Artystów Plastyków.

Szczecińska publiczność może pamiętać Joannę Mieszko z performansu „Akt tworzenia”, który odbył się w czerwcu 2012 roku w Galerii ZPAP „Kierat”. Wtedy artystka tworzyła imponujące rysunki węglem na dużych tablicach w zawrotnym tempie. Tym razem przedstawia serię wielkich płócien malowanych akrylami i olejem, które ukazują jej artystyczną drogę. Zaczyna się ona od przedstawień ludzkiego ciała - nagiego i odsłoniętego w sensie metafizycznym, poprzez wzajemne relacje między postaciami. Kolejne prace inspirowane są techniką malarską Nikifora, dominują w nich odcienie szarości, czerni i bieli. Przechodzą one płynnie do wedut miejskich, gdzie formy i kolory malarskie nabierają organicznych relacji, oddając ich celowość i dysfunkcjonalność w sposób symboliczny.

Prace te ukazują miasta takie jak Nowy Jork, Paryż, Lizbona czy Szczecin, symbolizując nieograniczoną ekspansję ego, które czerpie moc z miejskiego środowiska. Mimo to, pozostają one na uboczu współczesnych trendów artystycznych, czerpiąc ducha i lekcje mistrzów takich jak Nikifor i Dwurnik. W szczególności Edward Dwurnik, któremu Joanna zadedykowała swoją wystawę, przypadającą na miesiąc jego urodzin – 19 kwietnia skończyłby 77 lat.

W swoich pracach Mieszko zatrzymuje narracje miejskich krajobrazów i quasi-organicznych struktur, wprowadzając do nich współzależne postacie i ożywiając czas. Opowieści te, rozsnuwające się z praźródła, jakim jest człowiek, są pełne energii, emocji i dyscypliny, otwierając nowe drzwi w jej artystycznym projekcie.

Wystawy indywidualne i zbiorowe:
1991-96 – studenckie wystawy zbiorowe (rysunek, rzeźba, animacja)
1993 – wystawa grafiki ,,Czatownia'', Chojna
2004 – instalacja rzeźbiarska ,,Przemijanie'', Centrum Kultury w Chojnie; instalacja rzeźbiarska ,,Gieronimo'', Centrum Kultury w Chojnie
2007 – wystawa grafiki i rysunku ,,Wszyscy cierpią'', Galeria Współczesności i Historii Ziemi Chojeńskiej w Chojnie; wystawa rzeźby wielkoformatowej, Galeria E w Zachodniopomorskim Centrum Doradztwa i Doskonalenia Zawodowego Nauczycieli w Szczecinie
2010 – wystawa zbiorowa ,,Współczesne medalierstwo na Pomorzu Zachodnim'', Muzeum Narodowe w Szczecinie
2011 – wystawa zbiorowa ,,Obecność'', Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinie; wystawa zbiorowa Okręgu Szczecińskiego ZPAP w ramach obchodów 100-lecia ZPAP; happening połączony z wystawą rysunku ,,Akt tworzenia'', Centrum Kultury w Chojnie
2012 – wystawa zbiorowa ,,Nowe otwarcie'', Galeria Zarządu Głównego ZPAP w Warszawie; wystawa indywidualna rysunku ,,Akt tworzenia II'' połączona z happeningiem, Galeria ,,Kierat'' w Szczecinie; wystawa indywidualna rysunku wielkoformatowego ,,Koniec ludzkości'', Kościół Mariacki w Chojnie; realizacja rzeźby wielkoformatowej ,,Stos pogrzebowy'' – rekonstrukcja stosu pogrzebowego wojownika I w. n.e. Czelin
2013 – wystawa zbiorowa ,,1991 do i od'', Galeria Winda, BWA w Kielcach
2014 – wystawa indywidualna rysunku ,,Krajobrazy ciała'' galeria Caffe 22, hotel Radisson Blu w Szczecinie
2014 – ,,Dwurnik w Kieracie''- Galeria ZPAP ''Kierat''
2014 – ,,Sportowcy''- Książnica Pomorska, Sala pod Piramidą
2015 – wystawa indywidualna rysunku ,,Akt tworzenia III'' połączona z happeningiem, Galeria Sztuki Zamek w Szczecinku
2016 – wystawa zbiorowa ,,Zoom na Szczecin'', Filharmonia im. Mieczysława Karłowicza w Szczecinie
2017 – wystawa malarstwa wielkoformatowego i grafiki ,,O Szczecinie'', Książnica Pomorska, Szczecin
2018 – wystawa malarstwa wspólnie z EDWARDEM DWURNIKIEM w galerii „STALOWA"" pn. ,,Czarno-biali"", Warszawa
2024 – ""Igrzyska"" wystawa malarstwa Joanny Mieszko, Art in House, Centrum Olimpijskie, Warszawa

Kuratorka wystaw Edwarda Dwurnika w Szczecinie:
2018 – ,,Księgozbiór Dwurnika'' – nobliści i romantycy, Książnica Pomorska, Sala pod Piramidą
2020 – ,,Organizmy'', malarstwo wielkoformatowe. Galeria ZPAP ,,Kierat'', Szczecin
2020 – ,,Dwurnik. Radość i ból''. Ekspozycja zdjęć wielkoformatowych połączona z promocją albumu ,,Edward Dwurnik w moim obiektywie'' aut. Joanny Mieszko
2021 – „8 KOBIET”. Malarstwo wielkoformatowe. Konduktorownia, Częstochowa.

Osiągnięcia pracy:
2026 - udział w targach sztuki World Art Marbella, Palacio de Congresos, Marbella, Hiszpania
2025 - udział w wystawie zbiorowej „Wibracje", galeria Monat, Madryt, Hiszpania
2024 - udział w wystawie zbiorowej "Dom Sztuki", galeria The Fusion Art, Villa El Martinete, Marbella, Hiszpania
2024 - udział w wystawie indywidualnej "Dualizm", galeria Jatki, Ostrów Mazowiecka, Polska
2024 - publikacja w czasopiśmie "Presto", Polska

Subtelna, symboliczna kompozycja inspirowana estetyką współczesnej ikony. Uproszczone sylwetki anielskie o wyraźnie zaznaczonych, złoconych nimbach wyłaniają się z wielowarstwowej materii malarskiej, budując nastrój skupienia i duchowej kontemplacji. Praca reprezentuje nurt nowoczesnej ikony typu „cienie” – formy niezwykle rzadkiej i wyjątkowej na rynku sztuki sakralnej.

Ikona powstaje na płótnie, w które wklejane są autentyczne fragmenty dawnych płócien pochodzących z renowacji historycznych kościołów i cerkwi. Autorka, będąca doktorem konserwacji zabytków, pozyskuje je za zgodą i z błogosławieństwem osób duchownych, z poszanowaniem ich pierwotnego, sakralnego przeznaczenia. Nadaje to dziełu szczególny duchowy wymiar „obrazu z duszą” – już wcześniej obecnego w przestrzeni modlitwy i liturgii, a więc symbolicznie „obmodlonego”.

Całość została oprawiona w unikatowe, welurowe, pozłacane passe-partout oraz klasyczną złotą ramę, które harmonijnie podkreślają sakralny charakter kompozycji oraz jej trójwymiarową, reliefową strukturę.

Dochód z zakupu obrazu przeznaczony jest na renowację cerkwi w Baligrodzie – artystka aktywnie wspiera prace konserwatorskie, przekazując środki ze sprzedaży swoich dzieł na ten cel.


Małgorzata Dawidiuk (ur. 1967)

Obraz / Art Print – ikona współczesna

Prezentowane dzieło autorstwa Małgorzaty Dawidiuk – jednej z najbardziej cenionych współczesnych ikonopisarek w Polsce – stanowi wyjątkowe połączenie tradycji ikony bizantyjskiej z autorską, nowoczesną interpretacją malarską.

Artystka urodziła się w 1967 roku w Wisznicach na Podlasiu. W 1994 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. I. E. Repina w Petersburgu, na Wydziale Malarstwa i Konserwacji, w specjalizacji ikona – jednej z najbardziej wymagających i prestiżowych ścieżek artystycznych. Jest założycielką i prowadzącą pracownię konserwatorsko-artystyczną „IKOS”.

Małgorzata Dawidiuk jest autorką licznych realizacji sakralnych: ikon, ikonostasów i polichromii, m.in. w Chołowicach k. Krasiczyna, Koszalinie, Krynicy, Olsztynie, Zamienicach k. Legnicy oraz w Niagou na Słowacji. Jest także współautorką malowideł ściennych w Kaplicy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce oraz za granicą.

Twórczość artystki wyrasta z dwóch źródeł:
– wieloletniej praktyki konserwatora dzieł sztuki sakralnej,
– głębokiego zakorzenienia w kanonie ikony.

Początkowo artystka tworzyła wierne kopie i trawestacje dawnych ikon, zachowując ścisłe zasady „pisania” świętych wizerunków – wraz z duchowym przygotowaniem i poszanowaniem tradycji teologicznej. Z czasem kanon stał się dla niej punktem wyjścia, a nie ograniczeniem – ustępując miejsca autorskiej inwencji i współczesnej formie wyrazu.

Szczególne miejsce w jej dorobku zajmują ikony-cienie oraz późniejsze realizacje na płótnie, w których fragmenty oryginalnych, starych płócien – odnajdywane podczas prac konserwatorskich w cerkwiach – zostają naklejone na nowy blejtram. Są to autentyczne relikty dawnych świątyń, niosące w sobie pamięć miejsca, modlitwy i historii. Z pojedynczych postaci wyłaniają się tu wielowątkowe sceny figuralne, budujące narrację na pograniczu sacrum i współczesnej wrażliwości.

Artystka łączy mistrzostwo warsztatowe, doświadczenie konserwatorskie i zaplecze akademickie – po studiach w Petersburgu uzyskała stopień doktora sztuki na Uniwersytecie Technologiczno-Humanistycznym w Radomiu, co potwierdza jej wysoką pozycję zarówno jako twórcy, jak i badacza ikonografii.


Wartość kolekcjonerska i społeczna

Zakup prezentowanego obrazu lub certyfikowanego Art Printu to nie tylko inwestycja w dzieło uznanej artystki, ale również realne wsparcie dla dziedzictwa kulturowego.

Subtelna, symboliczna kompozycja inspirowana estetyką współczesnej ikony. Uproszczone sylwetki anielskie o wyraźnie zaznaczonych, złoconych nimbach wyłaniają się z wielowarstwowej materii malarskiej, budując nastrój skupienia i duchowej kontemplacji. Praca reprezentuje nurt nowoczesnej ikony typu „cienie” – formy niezwykle rzadkiej i wyjątkowej na rynku sztuki sakralnej.

Ikona powstaje na płótnie, w które wklejane są autentyczne fragmenty dawnych płócien pochodzących z renowacji historycznych kościołów i cerkwi. Autorka, będąca doktorem konserwacji zabytków, pozyskuje je za zgodą i z błogosławieństwem osób duchownych, z poszanowaniem ich pierwotnego, sakralnego przeznaczenia. Nadaje to dziełu szczególny duchowy wymiar „obrazu z duszą” – już wcześniej obecnego w przestrzeni modlitwy i liturgii, a więc symbolicznie „obmodlonego”.

Całość została oprawiona w unikatowe, welurowe, pozłacane passe-partout oraz klasyczną złotą ramę, które harmonijnie podkreślają sakralny charakter kompozycji oraz jej trójwymiarową, reliefową strukturę.

Dochód z zakupu obrazu przeznaczony jest na renowację cerkwi w Baligrodzie – artystka aktywnie wspiera prace konserwatorskie, przekazując środki ze sprzedaży swoich dzieł na ten cel.


Małgorzata Dawidiuk (ur. 1967)

Obraz – ikona współczesna

Prezentowane dzieło autorstwa Małgorzaty Dawidiuk – jednej z najbardziej cenionych współczesnych ikonopisarek w Polsce – stanowi wyjątkowe połączenie tradycji ikony bizantyjskiej z autorską, nowoczesną interpretacją malarską.

Artystka urodziła się w 1967 roku w Wisznicach na Podlasiu. W 1994 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. I. E. Repina w Petersburgu, na Wydziale Malarstwa i Konserwacji, w specjalizacji ikona – jednej z najbardziej wymagających i prestiżowych ścieżek artystycznych. Jest założycielką i prowadzącą pracownię konserwatorsko-artystyczną „IKOS”.

Małgorzata Dawidiuk jest autorką licznych realizacji sakralnych: ikon, ikonostasów i polichromii, m.in. w Chołowicach k. Krasiczyna, Koszalinie, Krynicy, Olsztynie, Zamienicach k. Legnicy oraz w Niagou na Słowacji. Jest także współautorką malowideł ściennych w Kaplicy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce oraz za granicą.

Twórczość artystki wyrasta z dwóch źródeł:
– wieloletniej praktyki konserwatora dzieł sztuki sakralnej,
– głębokiego zakorzenienia w kanonie ikony.

Początkowo artystka tworzyła wierne kopie i trawestacje dawnych ikon, zachowując ścisłe zasady „pisania” świętych wizerunków – wraz z duchowym przygotowaniem i poszanowaniem tradycji teologicznej. Z czasem kanon stał się dla niej punktem wyjścia, a nie ograniczeniem – ustępując miejsca autorskiej inwencji i współczesnej formie wyrazu.

Szczególne miejsce w jej dorobku zajmują ikony-cienie oraz późniejsze realizacje na płótnie, w których fragmenty oryginalnych, starych płócien – odnajdywane podczas prac konserwatorskich w cerkwiach – zostają naklejone na nowy blejtram. Są to autentyczne relikty dawnych świątyń, niosące w sobie pamięć miejsca, modlitwy i historii. Z pojedynczych postaci wyłaniają się tu wielowątkowe sceny figuralne, budujące narrację na pograniczu sacrum i współczesnej wrażliwości.

Artystka łączy mistrzostwo warsztatowe, doświadczenie konserwatorskie i zaplecze akademickie – po studiach w Petersburgu uzyskała stopień doktora sztuki na Uniwersytecie Technologiczno-Humanistycznym w Radomiu, co potwierdza jej wysoką pozycję zarówno jako twórcy, jak i badacza ikonografii.



Wartość kolekcjonerska i społeczna

Zakup prezentowanego obrazu lub certyfikowanego Art Printu to nie tylko inwestycja w dzieło uznanej artystki, ale również realne wsparcie dla dziedzictwa kulturowego.

Prezentowany zestaw składa się z czterech niezależnych prac o wymiarach 24 × 30 cm każda, połączonych w jedną, niezwykle efektowną kompozycję. Obrazy przedstawiają ekspresyjne bukiety kwiatów – jeden utrzymany w intensywnych odcieniach różu, drugi zbudowany z energetycznych czerwieni i pomarańczy.

Swobodnie prowadzone linie oraz wyraziste plamy koloru nadają kwiatom lekkość, dynamikę i dekoracyjny charakter. Obie prace prowadzą ze sobą barwny dialog, a jednocześnie zachowują własną, odrębną osobowość. Wyjątkowa, starannie zaprojektowana oprawa. Największym wyróżnikiem zestawu jest niepowtarzalna oprawa, przygotowana specjalnie dla tych dwóch obrazów. Prace zostały umieszczone obok siebie, tworząc spójny i reprezentacyjny dyptyk. Każdy obraz otacza: głęboka, elegancka czerń, wzmacniająca intensywność barw, wyrazista czerwona listwa, nawiązująca do kolorystyki kwiatów, bogato ornamentowana rama w odcieniu starego złota, nadająca całości szlachetność i majestatyczny charakter.

Połączenie nowoczesnej, ekspresyjnej formy obrazów z klasyczną, dekoracyjną ramą tworzy intrygujący kontrast między współczesnością a tradycją. Oprawa nie jest jedynie dodatkiem – stanowi integralną część kompozycji i podnosi jej walory kolekcjonerskie. To wyjątkowy, pojedynczy egzemplarz, skomponowany jako komplet i gotowy do wyeksponowania. Doskonale sprawdzi się jako mocny akcent w eleganckim salonie, gabinecie lub reprezentacyjnym wnętrzu.

Paweł Orzechowski jest polskim artystą specjalizującym się w realistycznym i hiperrealistycznym malarstwie olejnym. W centrum jego twórczości znajduje się człowiek — jego twarz, emocje, duchowość oraz historie, które można opowiedzieć za pomocą spojrzenia, gestu i światła.

Artysta konsekwentnie rozwija własny warsztat, czerpiąc z tradycji klasycznego malarstwa europejskiego. W procesie twórczym wykorzystuje między innymi imprimaturę, wielowarstwowe budowanie obrazu oraz podmalówkę inspirowaną technikami dawnych mistrzów. Pozwala mu to uzyskiwać subtelne przejścia tonalne, naturalną plastykę twarzy i dłoni oraz charakterystyczną głębię koloru.

Istotnym etapem rozwoju jego malarstwa była nauka i wymiana doświadczeń z Rafałem Stanułą — cenionym przedstawicielem współczesnej polskiej figuracji realistycznej. Kontakt z jego warsztatem pomógł Orzechowskiemu udoskonalić sposób modelowania postaci, operowania światłocieniem oraz budowania psychologicznego napięcia portretu.

Twórczość Pawła Orzechowskiego wyróżnia niezwykła dbałość o detal. Artysta z dużą precyzją oddaje fakturę skóry, włosów, tkanin i przedmiotów, ale techniczna perfekcja nie jest dla niego celem samym w sobie. Realizm służy przede wszystkim przekazywaniu emocji — skupienia, tęsknoty, bólu, czułości, nadziei czy duchowego wyciszenia.

Szczególne miejsce w jego dorobku zajmują portrety oraz kompozycje figuratywne o charakterze symbolicznym i sakralnym. Artysta chętnie podejmuje tematy wymagające nie tylko biegłości technicznej, lecz także odpowiedniego nastroju i wrażliwości. Jego postacie są bliskie, ludzkie i emocjonalnie wiarygodne, nawet gdy przedstawione zostają w scenach zaczerpniętych z tradycji religijnej.

Paweł Orzechowski realizuje również indywidualne zamówienia portretowe. Każdą pracę traktuje jako osobne spotkanie z człowiekiem i jego historią, poszukując nie tylko podobieństwa zewnętrznego, ale również charakteru oraz emocjonalnej prawdy przedstawianej osoby.

Jego malarstwo łączy klasyczną dyscyplinę warsztatową ze współczesną wrażliwością. Dzięki precyzji wykonania, starannie budowanej atmosferze i umiejętności przekazywania emocji prace artysty znajdują uznanie wśród odbiorców poszukujących zarówno wysokiego poziomu technicznego, jak i wyrazistej, poruszającej treści.


Paweł Orzechowski, „Ocalenie”

„Ocalenie” Pawła Orzechowskiego przedstawia jedną z najbardziej poruszających i wielowątkowych scen Nowego Testamentu – namaszczenie stóp Jezusa podczas uczty.

Do zgromadzonych przy stole przychodzi kobieta, w tradycji chrześcijańskiej utożsamiana z Marią Magdaleną. Klęka u stóp Chrystusa, obmywa je własnymi łzami, wyciera włosami, całuje, a następnie namaszcza drogocennym olejkiem. Jej gest wyraża jednocześnie skruchę, miłość, żal, bezgraniczne oddanie i nadzieję na przebaczenie.

Tytuł obrazu bezpośrednio nawiązuje do słów skierowanych przez Jezusa do kobiety: „Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju”. Ocalenie nie oznacza tutaj wyłącznie wybawienia od winy, lecz również odzyskanie godności, wewnętrznego pokoju i duchowej wolności. To opowieść o człowieku, który przychodzi ze swoim cierpieniem, a odchodzi przemieniony.

Paweł Orzechowski rezygnuje z przedstawienia całej uczty i skupia kompozycję na najważniejszym, najbardziej intymnym momencie spotkania. Maria Magdalena obejmuje stopy Jezusa, jakby były dla niej jedynym punktem oparcia. Na jej twarzy widoczne są ból, czułość i głębokie wzruszenie. Pojedyncza łza spływająca po policzku staje się symbolicznym centrum całego obrazu.

Monumentalne zbliżenie nadaje scenie wyjątkową siłę. Twarz Marii Magdaleny, jej dłonie oraz stopy Chrystusa wypełniają niemal całą przestrzeń płótna. Artysta wydobywa w ten sposób niezwykłą emocjonalność gestu, a jednocześnie pozwala widzowi znaleźć się bardzo blisko rozgrywającego się wydarzenia.

Obraz zachwyca hiperrealistycznym poziomem wykonania. Subtelnie wymodelowana twarz, wilgotne spojrzenie, naturalna karnacja, miękkość włosów oraz niezwykle precyzyjnie przedstawione dłonie i stopy świadczą o znakomitym opanowaniu warsztatu. Szczególnie trudne partie anatomiczne zostały namalowane z dużą swobodą, a zarazem z fotograficzną niemal dokładnością.

Ciemna chusta ze złotymi akcentami otacza twarz Marii Magdaleny i nadaje kompozycji sakralny, niemal ikonowy charakter. Głęboka czerń kontrastuje z jasną skórą, natomiast bordowa szata wzmacnia nastrój cierpienia, miłości i duchowego skupienia. Ograniczona paleta barw oraz ciemne tło kierują całą uwagę na postać i jej przejmujące przeżycie.

„Ocalenie” jest dziełem niezwykle wzruszającym – łączy kunszt hiperrealistycznego malarstwa z ponadczasowym przesłaniem o przebaczeniu, miłości i możliwości duchowej przemiany. Doskonale przemyślana kompozycja, mistrzowskie opracowanie detalu oraz głęboki ładunek emocjonalny sprawiają, że jest to wyjątkowa propozycja do prywatnej kolekcji, szczególnie dla odbiorcy poszukującego współczesnego malarstwa figuratywnego o silnej treści symbolicznej i religijnej.

Warszawa w pełnym kolorze – wyjątkowa akwarela Błażeja Musiała „Grifeena”

Warszawa, jakiej jeszcze nie było w twórczości Błażeja Musiała. Intensywna, pełna światła, koloru i fantazji – niemal pulsująca energią miasta. Tym razem artysta, tworzący pod pseudonimem Grifeen, odchodzi od bardziej stonowanych tonacji i proponuje niezwykle efektowną, nasyconą barwami interpretację stolicy.

To prawdziwa eksplozja koloru zamknięta w niezwykle precyzyjnej akwareli. Głębokie kobalty i błękity spotykają się tutaj z oranżami, czerwieniami i słoneczną żółcią. Kolor nie jest jednak przypadkowym dodatkiem – buduje przestrzeń, prowadzi wzrok i nadaje całej kompozycji niezwykły rytm.

Warszawa Grifeena nie jest fotograficznym odwzorowaniem miasta. To autorska wizja stolicy, w której rzeczywiste inspiracje przenikają się ze światem wyobraźni artysty. Kamienice piętrzą się jedna nad drugą, dachy nachodzą na siebie, wąskie uliczki znikają pomiędzy budynkami, a ponad nimi wyrastają charakterystyczne elementy warszawskiej architektury. Wszystko tworzy fantastyczne miasto – znajome, a jednocześnie istniejące wyłącznie na papierze.

Szczególne wrażenie robi górna część kompozycji. Geometryczne płaszczyzny intensywnego błękitu, granatu, żółci i pomarańczu tworzą niemal witrażowe niebo, które nadaje całej pracy nowoczesnego charakteru i jeszcze mocniej podkreśla jej wyjątkową kolorystykę.

To obraz, który można oglądać wielokrotnie i za każdym razem odnajdywać w nim coś nowego: niewielkie okna, lukarny, kominy, markizy, fragmenty dachów, pranie rozwieszone pomiędzy kamienicami czy kolejne architektoniczne detale. Ogromna liczba drobnych elementów pokazuje skalę pracy włożonej w powstanie akwareli.

Nad dziełem artysta pracował ponad miesiąc. Najpierw powstał niezwykle szczegółowy rysunek wykonywany piórem, a następnie kompozycja była stopniowo budowana kolejnymi warstwami transparentnej akwareli. Przy tak dużym formacie i takiej liczbie detali jest to proces wymagający wyjątkowej cierpliwości, precyzji i kontroli nad techniką.

Błażej Musiał „Grifeen”
Błażej Musiał (ur. 1985), tworzący pod pseudonimem Grifeen, jest polskim malarzem i grafikiem, absolwentem architektury krajobrazu na Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie. Wykształcenie związane z przestrzenią, perspektywą i kompozycją wyraźnie widoczne jest w jego twórczości.

Znakiem rozpoznawczym artysty stały się autorskie panoramy miast, tworzone tradycyjną techniką – od precyzyjnego rysunku piórem po ręczne nakładanie kolejnych warstw akwareli. Grifeen łączy architektoniczną dokładność z niemal baśniową swobodą budowania przestrzeni, dzięki czemu jego miasta znajdują się na pograniczu rzeczywistości i fantazji.

Prezentowana „Warszawa” jest szczególnym przykładem tej twórczości. Artysta zdecydował się tutaj na wyjątkowo odważną, intensywną paletę barw, tworząc pracę niezwykle dekoracyjną, pełną energii i natychmiast przyciągającą wzrok.

Duży format 48 × 63 cm w świetle passe-partout oraz efektowna oprawa 70 × 90 cm sprawiają, że jest to dzieło o bardzo mocnej obecności we wnętrzu.

To propozycja dla miłośników Warszawy, współczesnej akwareli oraz kolekcjonerów poszukujących prac charakterystycznych i natychmiast rozpoznawalnych. Rzadka okazja nabycia tak dużej, niezwykle pracochłonnej i wyjątkowo kolorowej realizacji Grifeena – Warszawy pełnej światła, fantazji i niepowtarzalnej miejskiej energii.

Opis Obrazu

Nastrojowy portret młodej kobiety urzeka intensywnością spojrzenia, elegancją oraz niezwykłą dbałością o szczegóły. Z głębokiego, niemal czarnego tła wyłania się subtelnie oświetlona twarz modelki, której wyraziste zielone oczy natychmiast skupiają uwagę odbiorcy.

Najbardziej charakterystycznym elementem kompozycji jest efektowna, czerwona chusta ozdobiona misternym motywem kwiatowym. Jej nasycona kolorystyka pięknie współgra z ciepłym odcieniem włosów i delikatnie zaróżowioną cerą kobiety. Perłowy kolczyk oraz jasna, subtelnie zdobiona suknia podkreślają kobiecość postaci, nadając jej szlachetny i ponadczasowy charakter.

Autorka z dużą wrażliwością łączy klasyczną formę portretową ze współczesnym sposobem przedstawienia modelki. Precyzyjnie oddane rysy twarzy, miękkie przejścia światłocieniowe, połysk włosów oraz drobiazgowo opracowane kwiaty świadczą o znakomitym warsztacie i ogromnej cierpliwości artystki.

Czerwona chusta może być odczytywana jako symbol siły, temperamentu i przywiązania do tradycji, natomiast spokojne spojrzenie bohaterki wprowadza do przedstawienia atmosferę zadumy i subtelnej tajemnicy. Kobieta nie spogląda bezpośrednio na widza – jej wzrok wybiega poza granice obrazu, jakby była pogrążona we własnych myślach lub oczekiwała na kogoś, kto dopiero ma się pojawić.

Starannie dobrana, rozbudowana oprawa w czerni i złocie doskonale dopełnia kompozycję. Złote profile wydobywają ciepłe tony portretu, a głęboka czerń nadaje całości reprezentacyjny, niemal muzealny charakter.

To elegancka i dekoracyjna praca, w której klasyczne piękno spotyka się ze świeżością współczesnego portretu. Pełna koloru, kobiecości i tajemnicy – przyciąga spojrzenie, a jednocześnie pozostawia odbiorcy przestrzeń do stworzenia własnej historii przedstawionej bohaterki.

Opis Artysty

*Master R* — artystyczny pseudonim malarki — reprezentuje rzadkie połączenie akademickiego przygotowania, dojrzałości warsztatowej i świeżości twórczyni, która dopiero rozpoczyna szerszą prezentację swoich prac na rynku sztuki.Po ukończeniu Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu jej droga zawodowa na ponad dwie dekady skierowała się ku innym dziedzinom. Dzisiejszy powrót do malarstwa nie jest jednak rozpoczynaniem od nowa. To ponowne odkrycie znakomicie rozwiniętego warsztatu oraz potrzeby tworzenia, która przez wszystkie te lata pozostawała trwałą częścią jej artystycznej tożsamości. Master R maluje to, co autentycznie porusza jej wyobraźnię: postacie, spojrzenia i historie domagające się własnej malarskiej formy. Nie podąża za chwilowymi trendami ani nie podporządkowuje swojej twórczości oczekiwaniom rynku. Jej obrazy wyrastają z osobistej fascynacji pięknem, światłem i ludzką twarzą. Każda praca stanowi autonomiczną opowieść — intymną, starannie przemyślaną i zrodzoną z wewnętrznej potrzeby tworzenia. Największą siłą jej malarstwa jest niezwykła precyzja. Artystka z dużą swobodą modeluje twarz, oddaje charakter spojrzenia, miękkość skóry, połysk włosów oraz najdrobniejsze detale stroju i biżuterii. Przemyślana kolorystyka, subtelne przejścia tonalne i cierpliwie budowane warstwy sprawiają, że portretowane postacie zyskują wyrazistą, niemal namacalną obecność. Techniczna dyscyplina pozostaje przy tym podporządkowana emocji — detal nie jest jedynie popisem sprawności, lecz narzędziem budowania atmosfery i psychologicznej głębi obrazu.

Istotnym źródłem inspiracji dla Master R jest malarstwo Caravaggia — przede wszystkim jego mistrzowskie operowanie światłem, wydobywanie postaci z głębokiej ciemności oraz zdolność budowania dramaturgii za pomocą kontrastu. Artystka świadomie sięga do tradycji caravaggiowskiego światłocienia, wykorzystując ciemne, wyciszone tło jako przestrzeń, z której stopniowo wyłaniają się twarz, spojrzenie i emocje bohaterki. Nie jest to jednak naśladownictwo dawnego mistrza. Master R przekłada klasyczną inspirację na własny, współczesny język — bardziej dekoracyjny, subtelny i intymny. Dramatyzm światła łagodzi wyrafinowaną kolorystyką, a monumentalność tradycyjnego portretu łączy z delikatnością i psychologiczną bliskością postaci. Dzięki temu jej obrazy pozostają zakorzenione w historii malarstwa, a jednocześnie zachowują własny, łatwo rozpoznawalny charakter.Przez wiele lat artystka tworzyła poza oficjalnym obiegiem wystawienniczym, z dala od aukcji, galerii i potrzeby publicznej autoprezentacji. Sztuka pozostawała dla niej przede wszystkim osobistą przestrzenią wolności — miejscem pracy skupionej, niespiesznej i wolnej od zewnętrznych oczekiwań. Dopiero teraz zdecydowała się szerzej otworzyć tę dotychczas prywatną część swojej twórczości i po raz pierwszy zaprezentować obrazy publiczności oraz kolekcjonerom. Możliwość przedstawienia malarstwa Master R jest więc nie tylko przyjemnością, lecz także wyjątkową okazją do spotkania z dojrzałą twórczością w momencie jej pierwszej obecności na rynku sztuki. To szczególnie interesujący etap: warsztat artystki jest już w pełni ukształtowany, podczas gdy jej pseudonim dopiero zaczyna funkcjonować w świadomości odbiorców. Obecne prace otwierają pierwszy rozdział tej publicznej historii. Ich ceny pozostają dziś wyjątkowo atrakcyjne w relacji do jakości wykonania, czasu poświęconego na realizację oraz stopnia malarskiego opracowania. Dla odbiorców poszukujących autentycznej, kunsztownej sztuki jest to rzadka możliwość poznania artystki, zanim jej twórczość zostanie szerzej odkryta

Ewa Stawiarska jest absolwentką Wydziału Sztuki Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu, gdzie studiowała grafikę. Mieszka i tworzy w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Zawodowo związana jest z firmą Kamyk.pl, dla której wykonuje rekonstrukcje oraz modele paleontologiczne powstające na podstawie autentycznych skamieniałości. Jej realizacje znajdują się w renomowanych muzeach i instytucjach naukowych na całym świecie, m.in. w NaturBornholm w Danii, Moab Giants w stanie Utah, Dinosaur Isle Museum na wyspie Wight, Le Musée de la Mer na Martynice oraz Aathal Dinosaur Museum w Szwajcarii. W Polsce można je oglądać m.in. w Centrum Edukacji Przyrodniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Muzeum Przyrodniczym Uniwersytetu Łódzkiego.

Drugim, niezwykle ważnym obszarem jej twórczości jest malarstwo. Artystka konsekwentnie rozwija własny, coraz bardziej rozpoznawalny język malarski, łączący precyzję warsztatową z wyrazistą wyobraźnią i charakterystycznym sposobem budowania nastroju. Jej kompozycje przyciągają uwagę oryginalnością, intensywnością oraz bogactwem znaczeń.

Każdego roku bierze udział w licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce oraz za granicą. Swoje prace prezentowała m.in. podczas Artshow w Warszawie — jednego z najważniejszych wydarzeń poświęconych współczesnej sztuce w Polsce — a także na prestiżowych wystawach w Paryżu. Regularna obecność na wystawach oraz konsekwentnie rozwijany dorobek umacniają jej pozycję na współczesnym rynku sztuki.

Prace Ewy Stawiarskiej stosunkowo rzadko pojawiają się na aukcjach OneBid, ponieważ wiele z nich znajduje nabywców bezpośrednio podczas wystaw — zarówno wśród kolekcjonerów krajowych, jak i zagranicznych. Oferowane dzieło pochodzi z kolekcji prywatnej.

Wybrane wystawy indywidualne
„Disturbia”, Galeria Łaźnia, Radom — 2023
„Neon-Demon”, Belweder Centrum Kultury, Pińczów — 2024
Centrum Edukacji Przyrodniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego — 2024
Wydział Biologii Uniwersytetu w Białymstoku — 2025
Maison Rêve de Désert, Maroko — 2025

Wybrane wystawy zbiorowe
„Przedwiośnie”, BWA Kielce — 2022
„Przedwiośnie”, BWA Kielce — 2023
„Kapitał Sztuki – Suplement 2024”, BWA Kielce — 2024/2025
Stała ekspozycja Galerii Malarstwa Współczesnego „Palarnia”, Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego — od 2025
„Rytuały Ukryte”, Salon Goldenmark, Warszawa — 2025
„Insomnia”, Centrum Edukacji Przyrodniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków — 2025

Nagrody i wyróżnienia
Laureatka Nagrody Specjalnej Grupy Goldenmark, przyznanej w konkursie plastycznym „Przedwiośnie 2023” organizowanym przez BWA w Kielcach.

Krzysztof Gocek (1964 - 2026)
Artysta i kolekcjoner, Mieszkał i tworzył w Głownie. Od wielu lat z wielką pasją uprawiał malarstwo akrylowe i olejne, najchętniej w miniaturowych formatach. Jego dzieła posiadają kolekcjonerzy w kraju i za granicą, a autor zaliczany był do najciekawszych współczesnych pejzażystów. Jego prace znajdują się w ofertach polskich domów aukcyjnych oraz galeriach sztuki krajowych i zagranicznych. Należał do Związku Polskich Artystów Plastyków.
Malarstwo Krzysztofa Gocka to barwne impresje z natury: pejzaże wiejskie i miejskie, nastrojowe nokturny, widoki wodne. Artysta eksperymentował z fakturą i kolorem za pomocą farb olejnych i akrylowych na płótnach i tekturach. Preferował formaty kameralne, pozwalające na większą ekspresję malarskiego gestu ale wymagające syntezy i skrótów perspektywicznych. Źródeł inspiracji dla tych prac, poza otaczającą autora przyrodą - zawsze przetwarzaną w jego bujnej wyobraźni - szukać należy w historii sztuki: francuskim impresjonizmie oraz najlepszych tradycjach polskiego malarstwa pejzażowego XIX i XX wieku. Krzysztof Gocek wzbogacał ten dorobek o własne jakości warsztatowe, eksperymentując z kompozycją w obrębie tych samych lub podobnych tematów, zawsze na nowo interpretowanych. To sztuka uniwersalna, ale wypływająca z osobistych przeżyć i wyobrażeń, ujawniająca wrażliwość i kulturę malarską autora.
"Monika Nowakowska historyk i krytyk sztuki"

„Smak czasu 14” – spotkanie dwóch odległych epok

„Smak czasu 14” to wyjątkowa kompozycja Arthura Anokhina – artysty znanego z niezwykle precyzyjnych, hiperrealistycznych przedstawień, w których estetyka dawnych mistrzów spotyka się ze współczesnymi symbolami kultury popularnej.

Centralną postacią pracy jest młoda kobieta ubrana w bogatą, historyzującą suknię, nawiązującą do mody XVIII i XIX wieku. Porcelanowa cera, elegancka fryzura, subtelność rysów oraz niezwykle starannie oddane detale tkanin budują atmosferę klasycznego, niemal pałacowego portretu.

Ten harmonijny wizerunek zostaje jednak świadomie przełamany elementami współczesności. Butelka Coca-Coli oraz kultowa postać pluszowego Kubusia Puchatka tworzą zaskakujący i inteligentny kontrast pomiędzy dawną elegancją a codziennością XXI wieku.

Zestawienie pozornie niepasujących do siebie światów staje się osią całej kompozycji. Jest to opowieść o przemijaniu, zmianie obyczajów oraz tempie, w jakim współczesność staje się historią. To, co obecnie wydaje się zwyczajne i oczywiste, w przyszłości może stać się symbolem naszych czasów – podobnie jak dawne stroje, przedmioty i rytuały są dziś świadectwem minionych epok.

Profesjonalne giclée w limitowanej edycji

Prezentowana praca jest profesjonalną realizacją giclée wykonaną na wysokogatunkowym płótnie artystycznym. Zastosowana technologia pozwoliła uzyskać niezwykle wierne odwzorowanie oryginalnej kompozycji, wyjątkową precyzję detali, głębię kolorów oraz subtelne przejścia tonalne.

Płótno zostało naciągnięte na profesjonalne krosno malarskie, dzięki czemu praca formą oraz sposobem prezentacji nawiązuje do tradycyjnego obrazu.

Szczególną wartość stanowi wyjątkowo ograniczony nakład wynoszący zaledwie 10 egzemplarzy. Oferowana praca posiada numer 2/10, co podkreśla jej indywidualny i kolekcjonerski charakter.

Wyjątkowa propozycja kolekcjonerska

„Smak czasu 14” zachwyca niemal fotograficzną precyzją, bogactwem szczegółów oraz inteligentnym połączeniem klasycznego piękna ze współczesną kulturą wizualną.

To prawdziwa gratka dla miłośników:
hiperrealizmu i realistycznego portretu,
klasycznej estetyki w nowoczesnym wydaniu,
wyjątkowych i nieoczywistych kompozycji,
profesjonalnych realizacji giclée,
prac pochodzących z bardzo krótkich, numerowanych edycji.

Dzięki niezwykle ograniczonemu nakładowi oraz wysokiej jakości wykonania praca posiada wyraźny potencjał kolekcjonerski. Doskonale zaprezentuje się w eleganckim salonie, gabinecie, bibliotece, hotelu, restauracji, galerii lub reprezentacyjnej przestrzeni komercyjnej.


Arthur Anokhin

Urodził się w 1990 roku w Charkowie w Ukrainie. Należy do interesujących przedstawicieli młodego pokolenia artystów figuratywnych i konsekwentnie rozwija własny język hiperrealistycznego portretu, zakorzenionego w tradycji klasycznego malarstwa europejskiego.

W latach 2009–2015 studiował malarstwo monumentalne w Charkowskiej Państwowej Akademii Projektowania i Sztuki. Wcześniej, w latach 2005–2009, kształcił się w Charkowskiej Szkole Sztuk Pięknych.

Twórczość artysty wyróżniają niezwykła precyzja, mistrzowskie operowanie światłem i cieniem, subtelność portretowanych postaci oraz niemal fotograficzna jakość odwzorowania materii. Anokhin czerpie inspiracje z malarstwa holenderskiego, neoklasycyzmu oraz estetyki prerafaelitów.

Prace artysty znajdują się w kolekcjach prywatnych między innymi w Ukrainie, Niemczech, Austrii, Wielkiej Brytanii, Włoszech, Polsce i Stanach Zjednoczonych. Jego twórczość była prezentowana na międzynarodowym rynku aukcyjnym, między innymi w Christie’s, Sworders oraz Southgate Auction Rooms.

Aleksandra Anokhina (Jevsiukowa) urodziła się w 1990 roku w Charkowie w Ukrainie, gdzie obecnie mieszka i tworzy wraz z mężem, Arthurem Anokhinem – cenionym artystą realistą. Po dłuższej przerwie artystka powraca obecnie do profesjonalnej działalności malarskiej.

W latach 2005–2009 studiowała w Charkowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a następnie, w latach 2009–2015, kształciła się na Wydziale Malarstwa Monumentalnego Charkowskiej Państwowej Akademii Projektowania i Sztuki.

Głównym tematem jej twórczości są wizerunki zoomorficzne wzbogacone o cechy i atrybuty ludzkie. Malarstwo Aleksandry Anokhiny łączy klasyczny realizm, współczesną fantastykę oraz antropomorficzną wizję natury, tworząc oryginalny i łatwo rozpoznawalny język artystyczny.

Artystka tworzy przede wszystkim w technice malarstwa olejnego, przywiązując dużą wagę do precyzji wykonania, harmonii kolorystycznej oraz dopracowania najdrobniejszych szczegółów. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych.

W 2012 roku obraz artystki zatytułowany „Alegoria muzyki” został sprzedany na aukcji Christie’s.

Powracając do malarstwa po wieloletniej przerwie, Aleksandra Anokhina rozpoczęła niezwykle interesującą serię portretów ptaków ukazanych jako pełnoprawni bohaterowie o wyraźnie ludzkich cechach, osobowościach i rolach. Realistycznie przedstawione ptaki otrzymują eleganckie stroje, nakrycia głowy i charakterystyczne atrybuty, dzięki którym każda kompozycja staje się odrębną, pełną fantazji opowieścią. Całości dopełniają indywidualnie dobierane oprawy, podkreślające charakter oraz kolekcjonerską jakość prac.


Obecne ceny dzieł artystki pozostają wyjątkowo atrakcyjne w stosunku do ich wysokiego poziomu technicznego, oryginalności oraz jakości wykonania. Początek nowego etapu twórczości Aleksandry Anokhiny może być szczególnie interesującym momentem dla kolekcjonerów — jej prace stanowią dziś wartościową propozycję kolekcjonerską o bardzo wysokim potencjale rozwoju.



Opis pracy

„Dudek” – dystyngowany bohater ze świata naturyTechnika: olej na płótnieWymiary obrazu: 20 × 20 cmWymiary z oprawą: 31 × 31 cmPrezentowana praca należy do wyjątkowej serii Alexandry Anokhiny, w której artystka przedstawia ptaki jako pełnoprawnych bohaterów portretów – obdarzonych ludzkimi cechami, własną osobowością i wyrazistym temperamentem.Centralną postacią kompozycji jest dudek – jeden z najbardziej charakterystycznych i efektownych ptaków występujących w europejskiej przyrodzie. Jego imponujący, wachlarzowato rozłożony czub przypomina fantazyjne nakrycie głowy, natomiast starannie zawiązana pod szyją apaszka nadaje mu wygląd dystyngowanego podróżnika, artysty lub eleganckiego dżentelmena. Ptak został przedstawiony z profilu, w klasycznym układzie przywodzącym na myśl dawne portrety reprezentacyjne. Wyprostowana sylwetka, skupione spojrzenie i spokojna pewność siebie sprawiają, że bohater obrazu zdaje się pozować do własnego oficjalnego wizerunku. Ten subtelny zabieg nadaje kompozycji antropomorficzny charakter, nie odbierając zwierzęciu jego naturalnego piękna. Artystka z niezwykłą precyzją oddała strukturę upierzenia, charakterystyczny długi dziób oraz światło odbijające się w oku ptaka. Ciepłe odcienie ochry, złota, pomarańczu i brązu zostały zestawione z głęboką, oliwkową zielenią tła i apaszki. Stonowane otoczenie skupia uwagę na modelu oraz podkreśla intensywność jego barw. Realistyczny sposób opracowania detali spotyka się tutaj z wyobraźnią i delikatnym humorem. Dudek nie jest wyłącznie precyzyjnie przedstawionym ptakiem – staje się indywidualnością, bohaterem osobnej historii zawieszonej pomiędzy światem natury a ludzką kulturą. Wyjątkowo ważnym dopełnieniem dzieła jest starannie dobrana, masywna oprawa. Szeroka rama w kolorze głębokiego, ciemnego brązu harmonizuje z naturalną kolorystyką ptaka i nadaje pracy reprezentacyjny charakter. Czarna wewnętrzna listwa buduje wizualną głębię, natomiast delikatny złoty ornament subtelnie nawiązuje do złocistych tonów upierzenia. Dzięki temu oprawa nie jest jedynie zabezpieczeniem obrazu, lecz stanowi integralną część całej kompozycji. Niewielki format płótna – 20 × 20 cm – oraz efektowna oprawa o wymiarach 31 × 31 cm tworzą idealną harmonię proporcji, jakości i elegancji. Obraz na żywo zachwyca precyzją wykonania i natychmiast przyciąga wzrok. Nawet wśród wielu dzieł zgromadzonych na jednej ścianie pozostaje wyrazistym, zapadającym w pamięć akcentem.„Dudek” Alexandry Anokhiny to połączenie perfekcyjnego realizmu, elegancji oraz oryginalnej, antropomorficznej wizji świata przyrody. To dzieło, które można z dumą prezentować w swojej kolekcji i którego obecnością cieszyć się każdego dnia.

Dorota Banasik (ur. 1961) jest polską rzeźbiarką i scenografką. W latach 1981–1988 studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Kształciła się na Wydziale Rzeźby w pracowni prof. Jerzego Jarnuszkiewicza — jednego z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej rzeźby powojennej — oraz na Wydziale Scenografii w pracowni prof. Andrzeja Sadowskiego. Dostępne źródła nie podają nazwiska formalnego promotora pracy dyplomowej, wskazują jednak obu profesorów jako najważniejszych pedagogów artystki.

Połączenie rzeźby i scenografii ukształtowało jej charakterystyczny sposób myślenia o dziele: jako o formie istniejącej nie tylko w przestrzeni, lecz także aktywnie ją organizującej. Banasik tworzy rzeźby kameralne, obiekty dekoracyjne, statuetki oraz unikatowe realizacje przeznaczone do wnętrz. W jej twórczości istotną rolę odgrywają rytm, oszczędność środków, czytelna sylweta i napięcie pomiędzy pełną bryłą a pustą przestrzenią. Artystka chętnie pracuje z metalem i brązem, wydobywając z tych materiałów zarówno ich surowość, jak i dekoracyjną elegancję.

Dorota Banasik została uhonorowana I nagrodą na Biennale Sztuki Sakralnej w Częstochowie. Swoje prace prezentowała m.in. w warszawskiej Galerii Zapiecek. Równolegle rozwijała działalność scenograficzną, projektując oprawę przedstawień teatralnych realizowanych w Warszawie, Łodzi i Poznaniu. Jest również autorką projektu wnętrza warszawskiego Teatru Capitol.

Ważną część jej dorobku stanowią autorskie statuetki okolicznościowe, wręczane m.in. Polakom zasłużonym poza granicami kraju oraz osobistościom życia publicznego podczas Forum Ekonomicznego. Jej realizacje łączą doświadczenie klasycznie wykształconej rzeźbiarki z wyobraźnią scenograficzną oraz szczególną wrażliwością na relację dzieła z otaczającym je wnętrzem.

Twórczość Doroty Banasik obejmuje zarówno figuratywne i symboliczne rzeźby z brązu, jak i unikatowe obiekty sytuujące się na pograniczu rzeźby, designu oraz sztuki użytkowej. Artystka nie traktuje przedmiotu wyłącznie jako dekoracji — nadaje mu indywidualną osobowość, znaczenie i wyrazistą obecność. Dzięki temu jej prace funkcjonują jednocześnie jako dzieła kolekcjonerskie oraz oryginalne elementy współczesnych wnętrz.

Krzesło kontrabs -rzeźba

Unikatowa rzeźba użytkowa Doroty Banasik, w której zwyczajny przedmiot został przekształcony w pełną charakteru kompozycję przestrzenną. Forma krzesła nawiązuje do smukłej sylwety instrumentu smyczkowego — wiolonczeli lub kontrabasu. Wysokie oparcie zamknięte zostało dekoracyjną główką z kołkami, a poprowadzone pionowo struny nadają całości lekkość, rytm i muzyczną harmonię.

Metalowa konstrukcja o ręcznie opracowanej powierzchni została zestawiona z ciemnym siedziskiem, którego ciepła barwa równoważy surowość materiału. Płynnie wygięte linie oparcia przypominają kontur pudła rezonansowego, natomiast finezyjnie zawinięte zakończenia nóg dopełniają rzeźbiarskiego charakteru dzieła.

Praca znajduje się na pograniczu sztuki, designu kolekcjonerskiego i przedmiotu użytkowego. Może pełnić funkcję oryginalnego mebla, pozostając jednocześnie autonomiczną rzeźbą przeznaczoną do oglądania z różnych stron. Szczególnie efektownie zaprezentuje się w salonie, bibliotece, gabinecie, wnętrzu muzycznym lub reprezentacyjnej przestrzeni komercyjnej.

To wyjątkowa propozycja dla kolekcjonera poszukującego dzieła niepowtarzalnego — wykonanego z wyobraźnią, doskonałym wyczuciem proporcji oraz świadomością przestrzeni. Krzesło-rzeźba Doroty Banasik nie jest seryjnym elementem wyposażenia, lecz autorskim obiektem, który natychmiast skupia uwagę i nadaje wnętrzu indywidualny charakter.

W obrazie „La Custodia del Mutamento” („Strażniczka przemiany”) Bivaga wprowadza do języka klasycznego portretu nieoczekiwany element. Młoda kobieta, ozdobiona perłami i emanująca powściągliwą elegancją, z niewzruszonym spokojem trzyma kameleona. Kontrast jest natychmiast dostrzegalny, a jednocześnie zaskakująco harmonijny. Wyrafinowanie spotyka się z instynktem. Trwałość – z przemianą. Kameleon staje się czymś więcej niż tylko egzotycznym detalem. Uosabia zdolność przystosowania, uważność oraz cichą inteligencję niezbędną do przetrwania. Spoczywając na tle delikatnej koronki i świetlistej skóry, przełamuje nasze oczekiwania, a jednocześnie pozostaje całkowicie naturalnym i harmonijnym elementem kompozycji.Twórczość Bivagi czerpie inspirację z europejskiego malarstwa renesansowego i barokowego. Historyzujące stroje, bogato zdobione tkaniny, kwiaty, perły, biżuteria oraz symboliczne przedmioty tworzą ponadczasowe kompozycje poświęcone pięknu, pamięci, kobiecości, tożsamości i wewnętrznemu światu człowieka.

Jednym z najważniejszych środków wyrazu artysty jest intensywny światłocień. Twarze i dłonie postaci wyłaniają się z głębokiego mroku, podczas gdy nasycone błękity, czerwienie, złoto i szlachetne zielenie nadają obrazom teatralność oraz wyjątkową siłę wizualną. Precyzyjnie odtworzone faktury skóry, aksamitu, jedwabiu, koronki i metalu podkreślają techniczną biegłość malarza.

Każdy portret budowany jest jako odrębna, zamknięta opowieść. Dekoracyjne bogactwo nie stanowi celu samego w sobie, lecz służy stworzeniu odpowiedniej atmosfery i wydobyciu emocji postaci. Dzięki temu obrazy Bivagi łączą efektowną, reprezentacyjną formę z intymnym i refleksyjnym charakterem.

Prace artysty były prezentowane międzynarodowej publiczności i znajdują się w prywatnych kolekcjach w wielu krajach Europy, a także w Stanach Zjednoczonych i Japonii. Jego twórczość była omawiana przez krytyków sztuki oraz uwzględniana w specjalistycznych publikacjach poświęconych współczesnemu malarstwu.

Malarstwo Bivagi wyróżnia połączenie wirtuozerii wykonania, klasycznej elegancji i emocjonalnej narracji. Jego obrazy przyciągają dekoracyjnością i intensywnością koloru, ale ich najważniejszym elementem pozostaje spotkanie z człowiekiem — jego spojrzeniem, ciszą, tajemnicą i niewypowiedzianą historią.

Powstrzymany ogień

Pierwsze, co przyciąga uwagę, to spojrzenie. Młody mężczyzna z głową pochyloną niemal na własne ramię patrzy na widza spod zmarszczonych brwi, bez uśmiechu i bez pozy. To uwaga, która jest jednocześnie wyzwaniem i ostrożnością, trudna do wytrzymania i równie trudna do opuszczenia.

Skrzyżowane ramiona, z dłońmi zaciśniętymi na przeciwległych barkach, zamykają sylwetkę w sobie. To gest podwójny: obrona i uścisk, pancerz i czułość. Palce wbite w skórę, nacisk przedramienia na pierś, napięta szyja. Cała postać jest zwarta i powściągnięta, jak ogień trzymany na wodzy.

Tło zalewa czerwień. Nie jest to jednolita płaszczyzna, lecz warstwy koloru kładzione szorstkimi, kierunkowymi pociągnięciami pędzla, od rozgrzanej pomarańczy w górze po głęboki karmin w prawym dolnym rogu. Na tym niemal abstrakcyjnym polu sylwetka została opracowana z rzeźbiarską precyzją: ochry, ciepłe brązy i złoto modelują barki i ramiona, subtelne owłosienie przedramienia, ścięgna dłoni oraz wilgotny połysk ust i oczu.

W tym kontraście tkwi siła obrazu: ekspresyjne tło i precyzyjnie zbudowana figura, intensywność koloru i bezruch postawy. To współczesny portret figuratywny, który działa z bliska, bogactwem powierzchni, i z daleka, natychmiastowym uderzeniem czerwieni i spojrzenia. Obraz, od którego trudno oderwać wzrok, tak jak jego bohater nie odrywa wzroku od widza.


Rama widoczna na zdjęciu ma charakter poglądowy i nie jest elementem sprzedaży.

Nicolae Latunov – „Dziewczyna z nosidłem”

Nastrojowa scena rodzajowa przedstawia młodą kobietę przemierzającą leśną drogę z drewnianym nosidłem i zawieszonymi na nim wiadrami. Jej swobodna, lekko taneczna poza sprawia, że codzienna czynność nabiera niezwykłej lekkości, wdzięku i niemal poetyckiego charakteru.

Bohaterka została ukazana w tradycyjnym stroju: białej, luźnej sukni z szerokimi rękawami oraz ciemnym, dekoracyjnie wykończonym fartuchu. Jasna sylwetka wyraźnie odcina się od soczystej zieleni lasu, stając się centralnym punktem kompozycji. Subtelnie przechylona głowa, delikatne rysy twarzy i rozwiane włosy podkreślają jej młodość oraz naturalne piękno.

Artysta umiejętnie łączy figuratywną precyzję z bardziej swobodnym sposobem malowania otaczającej przyrody. Światło przenikające przez korony drzew rozjaśnia drogę, tkaninę sukni i fragmenty roślinności, tworząc atmosferę pogodnego, letniego dnia. Zróżnicowane odcienie zieleni, błękitu i ciepłych brązów budują głębię krajobrazu, a widoczne pociągnięcia pędzla nadają przedstawieniu świeżość i malarską energię.

Nosidło z wiadrami nie jest jedynie elementem wiejskiego krajobrazu. Może symbolizować codzienny trud, równowagę oraz siłę ukrytą pod pozorną delikatnością. Mimo ciężaru kobieta porusza się z elegancją i spokojem, dzięki czemu scena staje się pochwałą prostego życia, bliskości natury i piękna odnajdywanego w zwyczajnych chwilach.

To pełna światła, harmonii i subtelnej nostalgii kompozycja, nawiązująca do tradycji europejskiego malarstwa rodzajowego. Obraz urzeka kobiecym wdziękiem, romantycznym nastrojem oraz dekoracyjną kolorystyką, która wprowadza do wnętrza ciepło i naturalną świeżość.


Nicolae Latunov jest mołdawskim malarzem, grafikiem, portrecistą, rzeźbiarzem oraz twórcą masek weneckich, mieszkającym i pracującym w Kiszyniowie. Należy do artystów wszechstronnych, swobodnie poruszających się pomiędzy klasycznym malarstwem, rysunkiem, akwarelą, grafiką, rzeźbą, papier-mâché i sztuką użytkową.

Wykształcenie i stypendium UNESCO

Latunov ukończył studia artystyczne w mołdawskiej Akademii Muzyki, Teatru i Sztuk Plastycznych. Następnie otrzymał stypendium przyznane przy wsparciu Narodowej Komisji Republiki Mołdawii ds. UNESCO, dzięki któremu kontynuował edukację we Florencji. We Włoszech odbył studia magisterskie w zakresie grafiki oraz rozwijał wiedzę z zakresu historii i kultury sztuki.

Pobyt we Florencji, a następnie kontakty z Wenecją, odegrały ważną rolę w kształtowaniu jego warsztatu. Artysta zetknął się tam z tradycyjnymi metodami wykonywania masek weneckich i stopniowo opanował tę dziedzinę na profesjonalnym poziomie. Tworzone przez niego ręcznie maski trafiały między innymi do Wenecji oraz odbiorców w innych krajach.

Twórczość malarska

Najważniejszą częścią dorobku Nicolae Latunova pozostaje jednak malarstwo. Artysta tworzy obrazy olejne, akwarele, rysunki i prace graficzne, podejmując przede wszystkim tematykę:

portretową, rodzajową, historyczną, symboliczną, pejzażową, animalistyczną.

Szczególne miejsce w jego twórczości zajmuje portret. Latunov stworzył obszerny cykl przedstawień mieszkańców Mołdawii oraz osób, których osobowość lub fizjonomia wzbudziły jego zainteresowanie. W pracy nad portretem wykorzystuje różne techniki — od malarstwa olejnego po ołówek i grafikę — dobierając sposób wykonania do charakteru modela i zamierzonego nastroju przedstawienia.

Artysta nie ogranicza się do jednego, ściśle zdefiniowanego nurtu. Określa swoją metodę jako indywidualny język twórczy, rozwijany intuicyjnie poprzez łączenie doświadczeń malarskich, graficznych i rzeźbiarskich. Charakterystyczne dla jego prac są staranny rysunek, czytelne modelowanie światłocieniowe, zainteresowanie ludzką twarzą oraz przywiązanie do tradycyjnego warsztatu przedstawieniowego.

W pejzażach Latunova widoczne jest zainteresowanie światłem, atmosferą i zmiennością natury. Podczas międzynarodowego pleneru oraz wystawy „Impresii de la Voroneț” artysta prezentował obrazy inspirowane krajobrazem Bukowiny i twórczością Nicolae Grigorescu, koncentrując się na relacji światła, koloru i nastroju.

Artysta interdyscyplinarny

Latunov zajmuje się również projektowaniem masek i obiektów przeznaczonych dla teatru. Był odpowiedzialny za wykonanie masek do spektaklu dokumentalnego „Podul de Piatră. Elegia celor de la km distanță” Teatru Alexie Mateevici.

Jego maski powstają tradycyjną, wieloetapową metodą, między innymi z papier-mâché. Dla artysty nie są wyłącznie dekoracyjnymi przedmiotami — każda powinna posiadać własny charakter, symbolikę i przekazywać określoną ideę. Takie podejście zbliża jego działalność do pogranicza malarstwa, rzeźby, scenografii i teatru.

Działalność współczesna

Nicolae Latunov prowadzi działalność artystyczną i edukacyjną w Kiszyniowie. Jest związany z Galerią Plai, której działalność obejmuje sztukę, projektowanie, edukację artystyczną oraz organizację wydarzeń kulturalnych.

Artysta prowadzi również zajęcia dla dzieci i młodzieży. Uczy malarstwa, rysunku, akwareli, modelowania oraz wykonywania masek, podkreślając znaczenie cierpliwości, obserwacji i rozwijania indywidualnej wyobraźni ucznia.

Znaczenie twórczości

Twórczość Nicolae Latunova wyrasta ze spotkania kilku tradycji: akademickiego wykształcenia zdobytego w Mołdawii, włoskiej kultury artystycznej poznanej we Florencji i Wenecji oraz osobistego przywiązania do ludzi i krajobrazu rodzinnego kraju.

Jego dorobek nie ogranicza się do jednej dyscypliny. Obejmuje klasyczne malarstwo, portret, pejzaż, grafikę, rzeźbę, obiekty przestrzenne i sztukę teatralną. Dzięki temu Latunov pozostaje artystą o rozpoznawalnej, indywidualnej osobowości twórczej, łączącym tradycyjny warsztat z własnym językiem przedstawiania człowieka, natury i historii.

Pietà – Matka Boża opłakująca Chrystusa

Współczesna ikona w formie okrągłego tonda o średnicy 30 cm, przedstawiająca jedną z najbardziej przejmujących scen sztuki chrześcijańskiej – Matkę Bożą podtrzymującą martwe ciało Chrystusa.

Ikona wykonana jest z wykorzystaniem 24 kartowego złota akrylem na desce

Wyjątkowość pracy wynika przede wszystkim z jej niezwykle zwartej i ekspresyjnej kompozycji figuralnej. Postacie zostały wpisane w koło w taki sposób, że ich twarze, dłonie oraz splecione sylwetki tworzą niemal nierozdzielną całość. Maryja obejmuje Chrystusa z ogromną czułością, przybliżając twarz do Jego twarzy. Gest ten nadaje przedstawieniu głęboko ludzki wymiar i pozwala odczytywać scenę nie tylko jako wizerunek religijny, lecz również jako uniwersalny obraz matczynej miłości, bólu i pożegnania.

Na szczególną uwagę zasługuje staranne opracowanie anatomii postaci, subtelne modelowanie twarzy oraz niezwykle dekoracyjne potraktowanie szat. Głęboki błękit płaszcza Maryi kontrastuje z ciepłymi tonami różu, ochry i brązu. Kompozycję rozświetla szeroka złocona partia tła, podkreślająca sakralny charakter przedstawienia. Delikatne ornamenty, złote linie i drobiazgowo opracowane powierzchnie nadają dziełu szlachetność i jubilerską precyzję.

Okrągły format nie pełni tutaj wyłącznie funkcji dekoracyjnej. Wzmacnia wrażenie zamknięcia postaci we wspólnej przestrzeni cierpienia i miłości, skupiając uwagę widza na ich emocjonalnej relacji. Mimo odwołania do wielowiekowej tradycji ikonopisarskiej dzieło wyróżnia się współczesną wrażliwością, miękkością form oraz wyjątkową figuratywnością.

To praca o silnym oddziaływaniu emocjonalnym, łącząca duchową symbolikę ikony z wysokim poziomem warsztatowym i dopracowaną kompozycją. Dzięki formie tonda znakomicie prezentuje się zarówno w przestrzeni sakralnej, jak i w starannie dobranym wnętrzu

Iwan Dobropisec

Ukraiński artysta i ikonopisarz

Iwan Dobropisec jest ukraińskim artystą specjalizującym się w szeroko rozumianej sztuce sakralnej. Od blisko 20 lat nieprzerwanie zajmuje się malarstwem ikonowym, monumentalnymi polichromiami świątynnymi, projektowaniem ikonostasów oraz tworzeniem indywidualnych dzieł przeznaczonych do cerkwi, kościołów, kaplic i kolekcji prywatnych.

Jego doświadczenie zostało ukształtowane przede wszystkim przez wieloletnią, intensywną praktykę artystyczną. Artysta regularnie realizuje zamówienia dla obiektów sakralnych, pracując zarówno samodzielnie, jak i we współpracy z zespołami ikonopisarzy oraz twórców monumentalnego malarstwa świątynnego. Uczestniczył w licznych projektach w Ukrainie i poza jej granicami, niejednokrotnie odpowiadając za opracowanie koncepcji artystycznej oraz koordynowanie prac innych malarzy.

Stała praca w przestrzeniach sakralnych pozwoliła mu zdobyć wyjątkowe wyczucie kompozycji, koloru, symboliki i relacji pojedynczego przedstawienia z architekturą świątyni. Wielkoformatowe realizacje nauczyły go nie tylko dyscypliny warsztatowej, lecz także budowania spójnego nastroju całego wnętrza. To doświadczenie widoczne jest również w jego mniejszych, przeznaczonych do prywatnej kontemplacji ikonach.

Szczególną wartością twórczości Iwana Dobropisca jest umiejętność tworzenia ikon o wyraźnie współczesnym charakterze bez zatracania ich duchowej głębi i związku z tradycją. Jest to podejście stosunkowo rzadkie we współczesnym świecie ikonopisarskim, w którym często dominuje wierne powtarzanie dawnych wzorców. Artysta zachowuje podstawowe zasady kanonicznej ikonografii, lecz interpretuje je poprzez własny, rozpoznawalny język malarski.

Jego prace wyróżniają się mocną figuratywnością, subtelnym modelowaniem twarzy i dłoni, szlachetną kolorystyką oraz niezwykle starannym opracowaniem szat, ornamentów i złoceń. Postacie nie są traktowane wyłącznie jako hieratyczne symbole — artysta nadaje im emocjonalną obecność, zachowując jednocześnie właściwe dla ikony skupienie, powagę i wymiar duchowy. Dzięki temu przedstawienia stają się bardziej bezpośrednie i bliskie współczesnemu odbiorcy.

W swojej twórczości Iwan Dobropisec czerpie inspirację z dawnej ikony ukraińskiej oraz z dorobku różnych szkół ikonopisarskich. Nie ogranicza się jednak do ich naśladowania. Tradycyjne układy kompozycyjne łączy z miękkim, malarskim modelunkiem, dekoracyjnością oraz nowoczesnym wyczuciem formy. Szczególną uwagę poświęca relacjom pomiędzy postaciami, dzięki czemu nawet dobrze znane sceny biblijne zyskują w jego interpretacji indywidualny i głęboko ludzki charakter.

Dla artysty ikona nie jest wyłącznie wizerunkiem świętego lub ilustracją wydarzenia biblijnego. Stanowi przestrzeń spotkania tradycji, sztuki i duchowości. Każde dzieło powstaje jako odrębna, starannie przemyślana kompozycja, której zadaniem jest nie tylko zdobić wnętrze, lecz również skłaniać odbiorcę do zatrzymania się, wyciszenia i osobistej refleksji.

Prace Iwana Dobropisca znajdują się w obiektach sakralnych oraz kolekcjach prywatnych w Ukrainie i za granicą. Artysta pozostaje aktywny zawodowo, stale realizując kolejne zamówienia dla świątyń i odbiorców prywatnych, a równocześnie rozwijając własną, nowoczesną i coraz bardziej rozpoznawalną wizję malarstwa ikonowego.

ZBIGNIEW PIECZYŃSKI

WYKSZTAŁCONY MALARZ • DOSKONAŁY WARSZTAT • AUTOR ROZPOZNAWALNEGO CYKLU „OSTY”

Zbigniew Pieczyński, urodzony 11 stycznia 1970 roku w Mogilnie, jest polskim malarzem współczesnym związanym ze środowiskiem artystycznym Lublina.

Artysta ukończył Wydział Artystyczny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 2000 roku uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Walentego Wróblewskiego, który został uhonorowany wyróżnieniem.

Od 1995 roku należy do Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Lublinie, natomiast od 2001 roku jest członkiem Związku Polskich Artystów Plastyków.

BOGATY DOROBEK WYSTAWIENNICZY

Zbigniew Pieczyński ma w swoim dorobku dziewięć wystaw indywidualnych oraz ponad trzydzieści wystaw zbiorowych. Jego twórczość była prezentowana zarówno w Polsce, jak i za granicą — między innymi w Niemczech oraz we Włoszech.

Prace artysty pokazywano m.in. w:

* Galerii Mat Mart w Lublinie, * Galerii Łazorek w Kazimierzu Dolnym, * Galerii Przy Bramie w Lublinie, * Galerii Witryna, Muzeum – Zespole Zamkowym w Niedzicy, * Galerii Wieża Sztuki w Kielcach, * Galerii Bellotto w Warszawie.

Obrazy Zbigniewa Pieczyńskiego znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce oraz poza jej granicami.

MALARSTWO O WYSOKIEJ KLASIE WARSZTATOWEJ

Artysta pracuje przede wszystkim w szlachetnej i wymagającej technice malarstwa olejnego. Jego obrazy wyróżniają się bardzo dobrym przygotowaniem warsztatowym, doskonałym wyczuciem koloru oraz niezwykłą swobodą w operowaniu materią malarską.

Pieczyński posługuje się zarówno pędzlem, jak i szpachlą. Buduje powierzchnię obrazu za pomocą:

* energicznych pociągnięć pędzla, * zdecydowanych przetarć, * odważnych zestawień kolorystycznych, * grubszych warstw farby,* wyrazistej, miejscami niemal reliefowej faktury.

Profesor Walenty Wróblewski, kierujący pracownią dyplomową artysty, zwracał uwagę na jego spontaniczny, ekspresyjny gest, bogactwo materii malarskiej oraz wyjątkowy „słuch plastyczny”.

Siła obrazów Pieczyńskiego wynika z połączenia profesjonalnego, akademickiego przygotowania z autentyczną malarską emocją.

OSTY — AUTORSKI ZNAK ROZPOZNAWCZY ARTYSTY

W centrum zainteresowań Zbigniewa Pieczyńskiego znajduje się natura — pejzaż, kwiaty oraz dzika roślinność. Artysta nie traktuje jej jednak wyłącznie dekoracyjnie. Każdy motyw staje się dla niego punktem wyjścia do opowiadania o świetle, kolorze, materii, sile i przemijaniu.

„Osty” – dyptyk

Energetyczny dyptyk przedstawiający osty zachwyca intensywnością barw, wyrazistą fakturą oraz swobodą malarskiego gestu. Dwie niewielkie kompozycje tworzą spójną całość, choć każda z nich zachowuje własny nastrój i odmienny charakter.

Pierwsza praca została utrzymana w ciepłej, słonecznej tonacji. Fioletowe i kremowo-żółte kwiaty wyłaniają się z bogatego tła zbudowanego z zieleni, złocistych brązów i świetlistych refleksów. Druga kompozycja jest chłodniejsza i bardziej stonowana – delikatne fiolety oraz pudrowe odcienie kwiatów kontrastują ze srebrzystą szarością tła.

Artysta operuje farbą odważnie i dynamicznie. Widoczne, zdecydowane pociągnięcia pędzla oraz miejscami niemal impastowa faktura nadają roślinom przestrzenność i naturalną żywotność. Osty nie zostały ukazane jako skromny element łąki, lecz jako pełnoprawni bohaterowie malarskiego przedstawienia – dumni, odporni i piękni w swojej nieoczywistej formie.

Motyw ostu może symbolizować siłę, niezależność i zdolność przetrwania nawet w trudnych warunkach. Jego kolczasta forma skrywa delikatny, barwny kwiat, dzięki czemu kompozycja opowiada również o pięknie ukrytym pod pozorną surowością.

Szczególną rolę odgrywa efektowna oprawa. Intensywnie fioletowa, geometrycznie profilowana rama nawiązuje do barwy kwiatów, natomiast szerokie zielone i czarne obramowanie wewnętrzne buduje głębię oraz wyraźnie eksponuje obie prace. Całość ma nowoczesny, odważny i bardzo dekoracyjny charakter.

To pogodna, pełna koloru kompozycja, która łączy inspirację naturą ze współczesną formą prezentacji. Dyptyk znakomicie ożywi wnętrze, przyciągając uwagę zarówno ekspresyjnym malarstwem, jak i niepowtarzalną oprawą