Jean Lavigne (Paryż) to wydawca, który w 1974 roku opublikował słynną tekę "Changes in Great Masterpieces" (Metamorfozy wielkich arcydzieł). W tej serii Dalí brał swoje stare motywy (jak właśnie „Sen") i dodawał do nich nowe elementy, m.in. postacie muzyków czy orkiestrę w chmurach.

Oryginalny obraz powstał w 1937 roku. Dalí uważał sen za "potwora", który jest niezwykle ciężki, a jednocześnie kruchy jak bańka mydlana. Olbrzymia głowa to centralny punkt. Reprezentuje ona stan całkowitego odłączenia od rzeczywistości. Jest niemal pozbawiona ciała, co podkreśla, że w trakcie snu liczy się tylko umysł.

Kluczowy "daliniowski" motyw to szczudła (podpórki) Dalí twierdził, że gdyby nie te szczudła, postać natychmiast by się obudziła, a "potwór snu" zapadłby się w nicość. Podpierają one powieki, usta i nos, co sugeruje, że nasza podświadomość jest strukturą bardzo niestabilną, wymagającą zewnętrznego wsparcia, by trwać. Dalí mawiał, że sen to "odpoczynek potwora". Patrząc na tę litografię, nie patrzymy tylko na śpiącą postać, ale na konstrukcję, która pozwala nam uciec od rzeczywistości. Bez tych cienkich patyczków (szczudła), magia pryska.

Klasyczna wersja olejowa z 1937 roku ma w tle raczej pustynny krajobraz z małym psem i budynkiem. Obecność orkiestry wskazuje, że litografia pochodzi z późniejszej serii (z lat 70), gdzie Dalí często dokonywał tzw. autoparafraz. Artysta chętnie wzbogacał swoje stare motywy o nowe, surrealistyczne grupy postaci (właśnie muzyków, rzymskich żołnierzy czy anioły). Dzięki zmianom w kompozycji, grafiki stawały się osobnym dziełem (oryginałem graficznym), a nie kopią obrazu. Dla Dalego muzyka była często symbolem płynności czasu i nastroju, który "niesie" marzenie senne.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Litografie Salvadora Dali w nakładach do 300 egz. powstawały głównie w latach 1957- 1980 w Atelier Mourlot i były nadzorowane oraz podpisywane osobiście przez Dalego.

Publikowany w: Salvador Dali Retrospective 1920-1980 s. 371

W „Halucynogennym Toreadorze" Dalí przekazuje niechęć swojej żony Gali do walk byków , łącząc symbolikę , złudzenia optyczne i obce, ale znajome motywy . Dali użył swojej paranoiczno-krytycznej metody , aby stworzyć własny język wizualny w obrazie i połączył wszechstronne obrazy, jako pouczający przykład swoich artystycznych zdolności i wizji.

Dalí postanowił włączyć sylwetki Venus z Milo do swoich obrazów po wizycie w Nowym Jorku, gdzie kupił pudełko ołówków z reprodukcją bogini na okładce. Wykorzystał nagromadzenie pojedynczego , obsesyjnego obrazu Venus z Milo, by stworzyć strukturę generująca iluzje, wywołująca u widza dowolny obraz. Ta praca jest pierwszym optycznym zastosowaniem metody paranoiczno-krytycznej. Na pierwszy rzut oka widzimy kompozycje powielonych sylwetek Venus z Milo, ale kompozycja ukrywa drugi obraz. Postać ukryta w obrazie to Manolete, legendarny hiszpański torreador, który zginął tragicznie w 1947 roku. Dalí był zafascynowany jego historią.

W tym dziele roje much tworzą cienie i teksturę kapelusza torreadora. Dalí twierdził, że muchy są "posłańcami bogów". Nos torreadora: Tworzy go talia i biodra drugiej Wenus (licząc od prawej strony). Jej brzuch to czubek nosa. Oko (prawe): Znajduje się w górnej części tej samej Wenus – jej pierś i cień pod pachą tworzą zagłębienie oka torreadora. Usta i broda: To białe drapowanie szaty Wenus, które opada niżej. Koszula i krawat: Biała przestrzeń między postaciami Wenus to biała koszula torreadora.
W lewym górnym rogu widzimy portret przedstawiający żonę Galę, której artysta zadedykował to dzieło.
Litografie Salvadora Dali w nakładach do 300 egz. powstawały głównie w latach 1957- 1980 w Atelier Mourlot i były nadzorowane oraz podpisywane osobiście przez Dalego.


Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Sidney Lucas był pierwszym północnoamerykańskim wydawcą, który nawiązał stałą współpracę z Dalím w zakresie limitowanych, własnoręcznie podpisanych edycji.

Katalogowanie: W oficjalnym katalogu dzieł graficznych Dalego opracowanym przez Alberta Fielda, praca ta widnieje pod numerem 66-3 (na stronie 149).

Litografia, znana pod tytułami "Trzy Gracje" lub "Hiszpański krajobraz" (Spanish Landscape), to znakomity przykład późniejszej twórczości graficznej Salvadora Dalí ( z lat 70. XX wieku). Praca charakteryzuje się bardzo delikatną, niemal szkicową kreską. Dalí w swoich grafikach z tego okresu rezygnował z ciężkiego, gęstego malarstwa na rzecz akwarelowej lekkości. Dominują kolory ziemi: ugry, beże i brązy, skontrastowane z błękitem nieba i rzeki. Praca Spanish Landscape z motywem Trzech Gracji jest ceniona przez kolekcjonerów za dekoracyjność i spokój. W przeciwieństwie do mrocznych, surrealistycznych wizji z lat 30., ten obraz emanuje klasyczną harmonią.

W centralnej części pierwszego planu widzimy trzy akty kobiece. To nawiązanie do antycznego motywu Gracji (Aglai, Eufrozyny i Talii), symbolizujących wdzięk, radosne życie i piękno. Dalí często reinterpretował klasyczne tematy, nadając im lekkość i eteryczność. Po lewej stronie Gracji znajdują się postacie na koniach, co może nawiązywać do hiszpańskiej tradycji rycerskiej lub motywów z Don Kichota, którego Dalí uwielbiał ilustrować. Po prawej stronie widzimy uskrzydlone postacie (putta lub anioły), które wprowadzają element boskości i lekkości. Tytułowy "Hiszpański krajobraz" to jałowa, niemal pustynna równina Empordà. Charakterystyczna, wijąca się rzeka w kształcie litery „S" prowadzi wzrok widza w głąb obrazu, ku mostowi i odległym zabudowaniom (przypominającym hiszpańskie zamki lub klasztory).

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Słynne paryskie studio Ateliers Rigal. Było to jedno z ulubionych miejsc pracy Dalego, znane z niezwykłej precyzji w oddawaniu detali.

Praca przedstawia charakterystyczną, postać Don Kichota na koniu w minimalistycznym pejzażu, wykonana unikalną mieszanką technik graficznych, typową dla twórczości Dalí'ego z lat 60-70. XX w. Cykl ten jest hołdem dla wielkich postaci i symboli hiszpańskiej historii i kultury. "Rycerz" (często interpretowany jako Don Kichot lub hiszpański szlachcic) jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych plansz z tej serii. Delikatne kolory naniesione metodą pochoir, przedstawiają prawdopodobnie krajobraz Kastylii.

Oprawa widoczna na wizualizacjach ma charakter poglądowy i nie stanowi oferty handlowej.

Ekskluzywne wydanie dla Państwowego Muzeum Rosyjskiego Sankt-Petersburg potwierdzone suchą pieczęcią muzeum środek pod kompozycją, wykonano Atelier Mourlot- sucha pieczęcią „M" l.d., sucha pieczęc galerii p.d.

„Farmer na polu" (Chłop w polu) odwołuje się do tzw. drugiego cyklu chłopskiego Malewicza (przełom lat 20. i 30. XX wieku). To fascynujący moment w jego twórczości:

Po okresie skrajnej abstrakcji (jak Czarny Kwadrat), Malewicz wrócił do postaci ludzkich, ale nadał im formy geometryczne, niemal monumentalne. Postaci często nie mają twarzy, co interpretuje się jako wyraz tragizmu jednostki w systemie totalitarnym lub dążenie do uniwersalnego, „kosmicznego" wymiaru człowieka.

Pochodził z zamieszkałej w Rosji polskiej katolickiej rodziny szlacheckiej, mającej ze strony ojca białoruskie korzenie. Urodził się w Kijowie, jego rodzice Seweryn Antonowicz i Ludwika Aleksandrowna Malewiczowie byli Polakami, ojciec był zarządcą u fabrykanta cukru. Kazimierz był pierwszym z 14 rodzeństwa. Władał biegle polskim i rosyjskim, które były językami ojczystymi artysty. Malewicz w różnych okresach deklarował swoje polskie pochodzenie lub narodowość.

Początkowo znajdował się pod wpływem Paula Cézanne'a, rosyjskich postimpresjonistów, fowizmu, ekspresjonizmu i kubizmu. W 1915 roku w Piotrogrodzie ogłosił program suprematyzmu, najbardziej radykalnego kierunku abstrakcjonizmu. Odrzucał ikonografię sztuki przedstawieniowej, uznając linię prostą oraz nie występujący nigdzie w przyrodzie kwadrat jako symbole przewagi człowieka nad chaosem.

W czerwcu 1915 Malewicz namalował obraz, na którym widnieje na białym tle pojedynczy obiekt malarski: czarny czworobok.

Malewicz nazwał ten rodzaj sztuki bezprzedmiotową i określił wymyślony przez siebie system przewagi czystego koloru mianem suprematyzmu. Pierwsza wystawa dzieł suprematycznych miała miejsce w Piotrogrodzie, w grudniu 1915, i odbyła się w ramach Ostatniej Wystawy Futurystów.

Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1905 r. w tzw. okresie różowym, kiedy artysta odszedł od melancholijnych błękitów na rzecz cieplejszych barw i tematyki cyrkowej oraz paryskiej bohemy. Przedstawia „małego Ludwika", chłopca, który kręcił się wokół pracowni Picassa na Montmartre. Choć chłopiec trzyma fajkę (atrybut dorosłości), wieniec z róż na jego głowie nadaje mu niemal anielski, eteryczny wygląd. To połączenie surowości z delikatnością.

W 2004 roku oryginał został sprzedany za ponad 104 miliony dolarów, co w tamtym czasie czyniło go najdroższym obrazem świata sprzedanym na aukcji.

Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym. Okres różowy Picassa, przypadający na lata 1904–1906, to czas wyraźnej zmiany w jego biografii i twórczości. Charakteryzował się przede wszystkim ciepłą paletą barw, w której dominowały odcienie różu, pomarańczu oraz brązów, co stanowiło kontrast wobec chłodnej tonacji poprzedniego okresu błękitnego. Ta ewolucja kolorystyczna odzwierciedlała przemianę nastroju artysty, który przeszedł od melancholii do bardziej optymistycznych, choć nadal refleksyjnych tematów.

Technika malarska w okresie różowym uległa znacznemu wyrafinowaniu. Picasso zaczął stosować bardziej złożone faktury oraz eksperymentować z efektami świetlnymi, co pozwoliło na podkreślenie psychologicznej wymowy postaci, głównie z życia cyrkowego, wędrownych artystach, klaunach, akrobatach i arlekinach, itp.
Prace z okresu różowego pełnią ważną rolę w biografii Pablo Picassa i stanowią pomost między jego wcześniejszymi, dramatycznymi dziełami a kolejnymi eksperymentami stylistycznymi, które zrewolucjonizowały sztukę XX wieku i stanowiły narodziny kubizmu.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Specjalne wydanie francuskiego magazynu artystycznego „Verve" z 1950 roku, zatytułowane „Contes de Boccace" (Opowieści Boccaccia), stanowi niezwykle cenny przykład mistrzowskiej syntezy sztuki współczesnej i klasycznej literatury, której dokonał Marc Chagall.

Numer Vol VI zawierał autorską interpretację wybranych fragmentów słynnego „Dekameronu" Giovanniego Boccaccia. Chagall stworzył do tego celu 26 całostronicowych, czarno-białych litografii, które charakteryzują się niezwykłą lekkością i głębią tonalną.

Litografie te powstały w technice lawowania (lavis), co oznacza, że artysta używał tusz rozcieńczonego wodą, nakładając go pędzlem, aby uzyskać miękkie gradacje szarości i dynamiczny światłocień. Te oryginalne, ręcznie wykonane rysunki lawowane zostały następnie wydane w przy użyciu zaawansowanej metody heliograwiury, która była w stanie doskonale oddać subtelność i fakturę rozcieńczonego tuszu.

Ateleir Draeger Frères, jako jedyne w mistrzowski sposób opanowało technikę heliograwiury niezbędnej do wiernego oddania subtelnych gradacji tonalnych oraz oryginalnych lawowań tuszem Chagalla.

Nowoczesna, oniryczna wizja Chagalla została zestawiona z historycznymi, barwnymi ilustracjami miniatur pochodzących z XV-wiecznego, iluminowanego manuskryptu „Dekameron". Ilustracje częściowo wykonano w technice chromolitografii.

Verve było to magazyn o charakterze kolekcjonerskim, znany z wysokiej jakości oryginalnych litografii i heliograwiur znanych Artystów (Picasso, Matisse. Chagall, Leger, Miro ), jego nakłady były limitowane i niewielkie, co przyczyniało się do jego ekskluzywności i wysokiej wartości kolekcjonerskiej. To wydanie jest uznawane za jeden z najważniejszych i najpiękniejszych projektów w powojennym dorobku graficznym artysty, stanowiąc porywający dialog między epokami i stylami.

Oprawy widoczne na wizualizacjach mają charakter poglądowy i nie stanowią oferty handlowej.

Wyjątkowa, silnie figuratywna kompozycja wykonana techniką szpachli malarskiej, charakteryzująca się ekspresyjną fakturą i dynamicznym prowadzeniem koloru. Obraz przedstawia postać muzycznego grajka ujętego w ruchu – z instrumentem w dłoniach, wtopionego w wir barwnych, impastowych plam, które budują zarówno formę, jak i emocjonalny klimat sceny.
Artysta operuje intensywną, kontrastową paletą barw oraz zdecydowanym światłocieniem, uzyskując efekt głębi i pulsującej energii. Gruba warstwa farby nakładana szpachlą tworzy rzeźbiarską strukturę powierzchni, podkreślając ekspresję gestu i charakter postaci.
Praca łączy nowoczesną formę z czytelną narracją figuratywną, czyniąc ją atrakcyjną zarówno dla miłośników malarstwa współczesnego, jak i kolekcjonerów poszukujących wyrazistych tematów muzycznych i ludzkich.
Obraz może funkcjonować jako samodzielna kompozycja lub jako część dyptyku – w zestawieniu z drugą, komplementarną pracą tworzy spójną, rozbudowaną opowieść wizualną.
Idealna propozycja do nowoczesnych wnętrz oraz kolekcji sztuki współczesnej o charakterze ekspresyjnym i narracyjnym.

Krystyna Róż-Pasek

Urodzona w 1981r. w Gorlicach, absolwentka Liceum Sztuk Plastycznych w Tarnowie. W latach 2004-2009 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, na Wydziale Architektury Wnętrz. Studia zakończone pracą dyplomową w Pracowni projektowania mebli i elementów wyposażenia wnętrz. Uczestniczka wielu wystaw indywidualnych i zbiorowych. Aktualnie mieszka i rozwija swoją twórczość w Krakowie. Należy do Związku Polskich Artystów Plastyków.


W swojej działalności zajmuje się głównie malarstwem sztalugowym, tworząc autorskie obrazy. Obrazy olejne na płótnie charakteryzują mocne ekspresyjne kolory oraz faktura farby, nakładana przy użyciu szpachelki malarskiej. W malarstwie artystka przekazuje swoją pasje oraz umiejętność kreowania przestrzeni i kompozycji

Witold Hackenberg, malarz mieszka i tworzy w Warszawie. Ukończył liceum Plastyczne w pracowni prof. W. Tiuninna. Uczęszczał na ASP. Zajmował się konserwacją kościołów. Od wielu lat jest członkiem Stowarzyszenia Artystów Plastyków. Częstym tematem jego prac jest architektura Starówki z pejzażem. Prace malarza znajdują się w wielu prywatnych zbiorach w kraju i za granicą.

Subtelna, symboliczna kompozycja inspirowana estetyką współczesnej ikony. Uproszczone sylwetki anielskie o wyraźnie zaznaczonych, złoconych nimbach wyłaniają się z wielowarstwowej materii malarskiej, budując nastrój skupienia i duchowej kontemplacji. Praca reprezentuje nurt nowoczesnej ikony typu „cienie” – formy niezwykle rzadkiej i wyjątkowej na rynku sztuki sakralnej.
Ikona powstaje na płótnie, w które wklejane są autentyczne fragmenty dawnych płócien pochodzących z renowacji historycznych kościołów i cerkwi. Autorka, będąca doktorem konserwacji zabytków, pozyskuje je za zgodą i z błogosławieństwem osób duchownych, z poszanowaniem ich pierwotnego, sakralnego przeznaczenia. Nadaje to dziełu szczególny duchowy wymiar „obrazu z duszą” – już wcześniej obecnego w przestrzeni modlitwy i liturgii, a więc symbolicznie „obmodlonego”.
Całość została oprawiona w unikatowe, welurowe, pozłacane passe-partout oraz klasyczną złotą ramę, które harmonijnie podkreślają sakralny charakter kompozycji oraz jej trójwymiarową, reliefową strukturę.
Dochód z zakupu obrazu przeznaczony jest na renowację cerkwi w Baligrodzie – artystka aktywnie wspiera prace konserwatorskie, przekazując środki ze sprzedaży swoich dzieł na ten cel.



Prezentowane dzieło autorstwa Małgorzaty Dawidiuk – jednej z najbardziej cenionych współczesnych ikonopisarek w Polsce – stanowi wyjątkowe połączenie tradycji ikony bizantyjskiej z autorską, nowoczesną interpretacją malarską.

Artystka urodziła się w 1967 roku w Wisznicach na Podlasiu. W 1994 roku ukończyła Akademię Sztuk Pięknych im. I. E. Repina w Petersburgu, na Wydziale Malarstwa i Konserwacji, w specjalizacji ikona – jednej z najbardziej wymagających i prestiżowych ścieżek artystycznych. Jest założycielką i prowadzącą pracownię konserwatorsko-artystyczną „IKOS”.

Małgorzata Dawidiuk jest autorką licznych realizacji sakralnych: ikon, ikonostasów i polichromii, m.in. w Chołowicach k. Krasiczyna, Koszalinie, Krynicy, Olsztynie, Zamienicach k. Legnicy oraz w Niagou na Słowacji. Jest także współautorką malowideł ściennych w Kaplicy Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Krakowie-Łagiewnikach. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce oraz za granicą.

Twórczość artystki wyrasta z dwóch źródeł:
– wieloletniej praktyki konserwatora dzieł sztuki sakralnej,
– głębokiego zakorzenienia w kanonie ikony.

Początkowo artystka tworzyła wierne kopie i trawestacje dawnych ikon, zachowując ścisłe zasady „pisania” świętych wizerunków – wraz z duchowym przygotowaniem i poszanowaniem tradycji teologicznej. Z czasem kanon stał się dla niej punktem wyjścia, a nie ograniczeniem – ustępując miejsca autorskiej inwencji i współczesnej formie wyrazu.

Szczególne miejsce w jej dorobku zajmują ikony-cienie oraz późniejsze realizacje na płótnie, w których fragmenty oryginalnych, starych płócien – odnajdywane podczas prac konserwatorskich w cerkwiach – zostają naklejone na nowy blejtram. Są to autentyczne relikty dawnych świątyń, niosące w sobie pamięć miejsca, modlitwy i historii. Z pojedynczych postaci wyłaniają się tu wielowątkowe sceny figuralne, budujące narrację na pograniczu sacrum i współczesnej wrażliwości.

Artystka łączy mistrzostwo warsztatowe, doświadczenie konserwatorskie i zaplecze akademickie – po studiach w Petersburgu uzyskała stopień doktora sztuki na Uniwersytecie Technologiczno-Humanistycznym w Radomiu, co potwierdza jej wysoką pozycję zarówno jako twórcy, jak i badacza ikonografii.


Wartość kolekcjonerska i społeczna

Zakup prezentowanego obrazu lub certyfikowanego Art Printu to nie tylko inwestycja w dzieło uznanej artystki, ale również realne wsparcie dla dziedzictwa kulturowego.

Subtelna i pełna ekspresji akwarela autorstwa Tatiany Majewskiej – artystki specjalizującej się w przedstawieniach baletnic. Jej prace wyróżnia niezwykła lekkość formy, swoboda pociągnięcia pędzla oraz umiejętność uchwycenia ruchu i ulotności chwili. Delikatna paleta barw oraz oszczędna kompozycja nadają scenie poetycki, niemal eteryczny charakter.

Praca została profesjonalnie oprawiona w eleganckie, ręcznie wycinane passe-partout, które subtelnie podkreśla kompozycję oraz w klasyczną czarną ramę, idealnie eksponując walory artystyczne dzieła. Całość prezentuje się wyjątkowo estetycznie i jest gotowa do zawieszenia.
Dzieło stanowi doskonałą propozycję dla miłośników baletu, sztuki współczesnej oraz kolekcjonerów akwareli o wysokich walorach estetycznych.


Tatiana Majewska – urodziła się w 1961 r. w Rosji w Joszkar – Olińskiej Republice Autonomicznej Marij – Eł (Powołże). Jest absolwentką Akademickiej Szkoły Artystycznej w Joszkar – Ole (1997 – 1981) oraz Omskiego Instytutu Sztuki w Omsku na Syberii (1982 – 1987), gdzie otrzymała dyplom magistra sztuk. Od 20 lat mieszka w Polsce, gdzie tworzy w technice olejnej i akwarelowej. Maluje portrety, akty, sceny rodzajowe, pejzaże, kwiaty, martwą naturę. Uczestniczy w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Zajmowała się konserwacją zabytków. Pracowała m. in. w zespole konserwatorów zajmujących się renowacją w: Archikatedrze w Lublinie, Bazylice w Krakowie, Klasztorze na Jasnej Górze oraz wielu innych. Jej obrazy doceniane są przez kolekcjonerów na całym świecie, m. in. w USA, Rosji, Niemczech i Polsce. Artystka należy do Związku Polskich Artystów Plastyków Okręgu Warszawskiego oraz Stowarzyszenia Akwarelistów Polskich.

Malarstwo Tatiany Majewskiej to furtka do tajemniczego świata, to nagość która nie zawstydza; to zmysłowość; to ruch zaklęty w płótnie. Przedstawione kobiety, otulone światłocieniem przedstawiają obraz subtelny ale i bezkompromisowy. Artystka sięga po realizm, wprowadzając odbiorcę w metafizyczny, tajemniczy świat Świat, wciąż obecny obok nas, a jednak daleki i fantastyczny.

Najważniejsze wystawy indywidualne i zbiorowe:

2012 r. | Związek Polskich Artystów Plastyków | Gdańsk, Polska2014 r. | Galeria Spiegel 2014 | Minden, Niemcy2015 r. | Związek Polskich Artystów Plastyków | Warszawa, Polska2016 r. | RONiK | Praga, Czechy

2017 r. | 19th European Watercolour Exhibition | Avignon, Francja2017 r. | Wystawia SAP | Haldensleben, Niemcy2017 r. | Fabriano in AQUARELLO | Fabriano, Włochy


2018 r. | 21 ECWS European Watercolour | Kraków, Polska2018 r. | 5 Biennale d Aquarelle du Bassin d Arkachon | Francja2019 r. | Galeria ATTYKA | Kazimierz Dolny, Kraśnik, Janów Lubelski

Renata Siewierska jest malarką związaną z Lublinem, tworzącą w ramach współczesnego malarstwa figuratywnego z wyraźnym naciskiem na nastrojowość, światło i emocjonalną głębię obrazu. Jej prace wyróżniają się subtelną wrażliwością kolorystyczną, harmonijną kompozycją oraz indywidualnym językiem wypowiedzi malarskiej.

Twórczość artystki koncentruje się na człowieku, atmosferze chwili i relacji przestrzeni z formą. Jej obrazy oddziałują poprzez świadome zestawienia barw i światła, prowadząc widza w obszar refleksji bardziej indywidualnej niż narracyjnej. Faktura i struktura powłoki malarskiej są ważnym elementem kompozycji — Siewierska świadomie poszukuje równowagi pomiędzy materią farby a sugestią znaczenia, unikając dosłowności na rzecz wrażeniowej obecności obrazu.

Rafał Olbiński wybrał się w nową podróż. Tym razem w świat poezji połączonej z magią obrazów. Zabiera nas tam ze sobą i otwiera drzwi do najgłębszych zakamarków własnej duszy. Pragnienia, sekrety, przeżycia i lęki – stajemy się spowiednikami artysty.