Stanisław JANOWSKI (1866-1942)
Malarz, ilustrator i scenograf. Malarstwo studiował w SSP w Krakowie u F. Szynalewskiego, I. Jabłońskiego i W. Łuszczkiewicza w latach 1882-1886. Studia w Akademii Monachijskiej u J.C. Hertericha i A. Liezen-Mayera pomiędzy 1887 a 1890 rokiem. Wielokrotnie podróżował po Włoszech. W latach 1914-1915 brał udział w walkach I i II Brygady Legionów Polskich. Z tego okresu pochodzą liczne rysunki i akwarele ze scenami walk i życia obozowego. Od 1921 roku mieszkał w Krakowie. Członek rzeczywisty krakowskiego i lwowskiego TPSP oraz TZSP.

Karol WAWROSZ (1860-?)
Polski malarz i rysownik pochodzący z Żywca, działający na przełomie XIX i XX wieku. Swoją edukację artystyczną rozpoczął w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, a następnie kontynuował naukę za granicą. Był studentem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, gdzie uczęszczał do klasy malarstwa prowadzonej przez Aleksandra von Liezen-Meyera. Artysta zajmował się również działalnością ilustratorską. Wykonywał ilustracje do publikacji, między innymi prac B. Twardowskiego "Wojsko polskie Kościuszki", "Poznań 1894", a także dzieł związanych z Władysławem Bartynowskim, takich jak "Wizerunki królów, uzbrojenie i wojsko polskie" oraz "Materiały do ikonografii królów, zbroi i wojska polskiego". Jest także autorem rysunków zamieszczonych w katalogu polskich numizmatów E. Czapskiego.

Henryk SAJDAK (1905-1995)
Akwarelista, twórca widoków Krakowa i pejzaży tatrzańskich.

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Stefan FILIPKIEWICZ (1879-1944)
Malarz i grafik, młodopolski pejzażysta. W latach 1900-1908 studiował na ASP w Krakowie u J. Mehoffera, L. Wyczółkowskiego, J. Pankiewicza oraz J. Stanisławskiego, który wywarł duży wpływ na jego twórczość. Uznany był za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli \"szkoły Stanisławskiego\". Debiutował w 1899 r. serią pejzaży tatrzańskich wystawionych w TPSP. W 1905 roku został członkiem wiedeńskiej \"secesji\". Od 1908 roku był członkiem TAP sztuka. W czasie I wojny światowej służył w Legionach. Uczestniczył w wystawach secesji w Berlinie, Monachium, Wiedniu, a także w wystawach międzynarodowych w Dreźnie, Rzymie, Wenecji i polskich wystawach w USA, Londynie, Wiedniu i Paryżu. Wykładał w Szkole Przemysłowej w Krakowie, a następnie na ASP, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W czasie II wojny światowej brał udział w ruchu oporu i działalności konspiracyjnej. Malował krajobrazy tatrzańskie i podhalańskie, pejzaże z podkrakowskiego Radziszowa, gdzie spędzał wakacje, a w latach późniejszych także widoki nadmorskie. Malował także dekoracyjne martwe natury z bukietami kwiatów. Zajmował się grafiką, ilustracją, projektowaniem plakatów i medali.

Iwan TRUSZ (1869-1940)
W latach 1892-1897 studiował w SSP w Krakowie u I. Jabłońskiego, W. Łuszczkiewicza, L. Wyczółkowskiego i J. Stanisławskiego. Naukę kontynuował w Wiedniu i w prywatnej szkole A. Ażbego w Monachium. Odbył wiele podróży, był m.in. w Rzymie, Palestynie, Egipcie i na Krymie. W 1912r. został profesorem Wolnej Akademii Sztuk we Lwowie. Tematem jego prac były przede wszystkim pejzaże i portrety.

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Stanisław GAŁEK (1876-1961)
Malarz i rzeźbiarz, jeden z najbardziej cenionych pejzażystów tatrzańskich. Studiował w SSP w Krakowie u J. Malczewskiego i J. Stanisławskiego, naukę kontynuował w Kunstgewerbeschule w Monachium i w École des Beux-Arts w Paryżu. Po powrocie do kraju zamieszkał w Zakopanem. Należał do Towarzystwa Sztuka Podhalańska oraz do TZSP w Warszawie. Wystawiał w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Poznaniu, a także za granicą (Wiedeń, Berlin, Budapeszt). Po wojnie uczestniczył w wystawach w Zakopanem. Cieszył się dużą popularnością jako jeden z najlepszych malarzy Tatr, jego ulubionym rejonem było otoczenie Morskiego Oka. Malował także widoki nadmorskie, sceny rodzajowe i portrety oraz rzeźbił i projektował kilimy dla towarzystwa Kilim w Zakopanem.

Stanisław GAŁEK (1876-1961)
Malarz i rzeźbiarz, jeden z najbardziej cenionych pejzażystów tatrzańskich. Studiował w SSP w Krakowie u J. Malczewskiego i J. Stanisławskiego, naukę kontynuował w Kunstgewerbeschule w Monachium i w École des Beux-Arts w Paryżu. Po powrocie do kraju zamieszkał w Zakopanem. Należał do Towarzystwa Sztuka Podhalańska oraz do TZSP w Warszawie. Wystawiał w Krakowie, Lwowie, Warszawie, Poznaniu, a także za granicą (Wiedeń, Berlin, Budapeszt). Po wojnie uczestniczył w wystawach w Zakopanem. Cieszył się dużą popularnością jako jeden z najlepszych malarzy Tatr, jego ulubionym rejonem było otoczenie Morskiego Oka. Malował także widoki nadmorskie, sceny rodzajowe i portrety oraz rzeźbił i projektował kilimy dla towarzystwa Kilim w Zakopanem.

Roman ROZENTAL (1897-1943)
Malarz pochodzący z Łodzi. Po roku nauki w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie przeniósł się do Wiednia. Współzałożyciel grupy Start w Łodzi, członek Grupy Siedmiu w Warszawie. Sekretarz Stowarzyszenia Żydowskich Artystów Plastyków w Polsce. Zajmował się też muzyką i reżyserią teatralną. Zginął w Treblince.

Jan RUBCZAK (1884-1942)
Malarz i grafik. Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem F. Cynka i J. Pankiewicza. Studia kontynuował w Lipsku i w Paryżu, gdzie przez kilka lat po studiach mieszkał i prowadził własną szkołę graficzną. Po powrocie do Krakowa kontynuował pracę pedagogiczną w Wolnej Szkole Malarstwa i w katedrze grafiki na ASP. Był współzałożycielem Cechu Artystów Plastyków "Jednoróg". Wiele wystawiał, brał udział w paryskich Salonach. Malował pejzaże, dekoracyjne martwe natury, często posługując się akwarelą. Jego twórczość pozostawała pod wpływem francuskiego postimpresjonizmu. Aresztowany w Domu Plastyków w Krakowie, został przewieziony do obozu Auschwitz-Birkenau i rozstrzelany w roku 1942.

Jan RUBCZAK (1884-1942)
Malarz i grafik. Studiował w krakowskiej ASP pod kierunkiem F. Cynka i J. Pankiewicza. Studia kontynuował w Lipsku i w Paryżu, gdzie przez kilka lat po studiach mieszkał i prowadził własną szkołę graficzną. Po powrocie do Krakowa kontynuował pracę pedagogiczną w Wolnej Szkole Malarstwa i w katedrze grafiki na ASP. Był współzałożycielem Cechu Artystów Plastyków "Jednoróg". Wiele wystawiał, brał udział w paryskich Salonach. Malował pejzaże, dekoracyjne martwe natury, często posługując się akwarelą. Jego twórczość pozostawała pod wpływem francuskiego postimpresjonizmu. Aresztowany w Domu Plastyków w Krakowie, został przewieziony do obozu Auschwitz-Birkenau i rozstrzelany w roku 1942.

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Wojciech KOSSAK (1856-1942)
Syn i uczeń Juliusza Kossaka. Studia w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, w Akademii Monachijskiej oraz w Paryżu. W latach 1895-1902 pracował dla Cesarza Wilhelma II i dla dworu Franciszka Józefa II. W 1913 r. objął stanowisko profesora malarstwa w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych. Malarz scen batalistycznych i historycznych. Przedstawiał w obrazach polskich ułanów, szwoleżerów, legionistów na tle wydarzeń historycznych. Malował z upodobaniem i znawstwem konie.

Feliks Michał WYGRZYWALSKI (1875-1944)
Malarz, uczeń akademii monachijskiej i paryskiej Académie Julian. Po 1900 zamieszkał w Rzymie, w 1907 przeniósł się do Lwowa. Poza malarstwem sztalugowym zajmował się scenografią, projektował witraże. Wśród często podejmowanych tematów pejzażowych wiele miejsca zajmują motywy marynistyczne, widoki rzymskiej Campanii i Capri. Tematyka rodzajowa to sceny arabskie, rybacy neapolitańscy, egzotyczne piękności. Artysta znakomicie opanował technikę pastelową, jego prace odznaczają się miękkim modelunkiem i ciepłą, nasyconą kolorystyką.

Erno ERB (1890-1943)
Malarz, związany z lwowskim środowiskiem artystycznym. Był niezwykle utalentowanym samoukiem, którego twórczość porównywano z malarstwem Maksa Liebermanna. Jego kompozycje olejne o charakterystycznej grubej fakturze, malowane swobodnymi pociągnięciami pędzla, to najczęściej pejzaże miejskie, motywy rodzajowe z kobietami na targu, ukraińskie typy ludowe, martwe natury.

Leon WYCZÓŁKOWSKI (1852-1936)
Malarz, grafik i pedagog, był jednym z najwybitniejszych artystów polskich tworzących na przełomie XIX i XX w. Studia artystyczne rozpoczął w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem W.Gersona i A. Kamińskiego (1869-1873), następnie kontynuował je w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych u A. Wagnera (1875-1877), w Krakowie u J. Matejki (1877/78) i podczas dwukrotnych wyjazdów do Paryża (1878 i 1889). Po studiach zamieszkał we Lwowie, później przeniósł się do Warszawy. Lata 1883-1889 spędził podróżując po Ukrainie i Podolu. W 1895 przeniósł się do Krakowa powołany na wykładowcę tamtejszej Szkoły Sztuk Pięknych. W latach następnych wiele podróżował - do Włoch, Francji, Hiszpanii, Holandii, Anglii. Należał do grona członków-założycieli Towarzystwa Artystów Polskich „Sztuka“. Wiele wystawiał tak w kraju, jak i za granicą. Lata 1929-1936 spędził w Poznaniu i Gościeradzu, dojeżdżając do Warszawy, gdzie (od 1934) prowadził katedrę grafiki w Akademii Sztuk Pięknych. Malował krajobrazy, portrety, sceny rodzajowe, martwe natury i kwiaty. Chętnie posługiwał się techniką pastelu i akwareli, był wybitnym grafikiem, zajmował się też rzeźbą.

Teodor AXENTOWICZ (1859-1938)
Malarz, pastelista, litograf. Był w swoim czasie jednym z najbardziej znanych i cenionych artystów polskich. Kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, a następnie uzupełniał studia w Paryżu, gdzie przebywał przez kilkanaście lat. Brał udział w Salonach Paryskich. W 1890 został członkiem Société Nationale des Beaux-Arts. Wielokrotnie wyjeżdżał też do Londynu. W 1895 powrócił do kraju i zamieszkał na stałe w Krakowie, powołany na profesora tamtejszej Szkoły Sztuk Pięknych (od 1900 Akademii). Na uczelni wykładał nieprzerwanie do 1934, dwukrotnie pełniąc funkcję rektora. Był jednym z członków-założycieli Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", członkiem wiedeńskiej "Secesji" i współpracownikiem jej pisma "Ver Sacrum". Powodzenie przyniosły mu zwłaszcza idealizowane wizerunki wytwornych dam oraz wdzięczne portrety dziecięce. Malował także obrazy o tematyce rodzajowej. Był jednym z pierwszych malarzy Huculszczyzny i Hucułów. Malował farbami olejnymi i akwarelą, a po 1890 przede wszystkim mistrzowsko opanowaną techniką pastelu.

Jakub Michał KASPROWICZ (1905-1975)
Urodził się w rodzinie ziemiańskiej w majątku Zubrza pod Lwowem. Jako wolny słuchacz studiował w krakowskiej akademii sztuk pięknych. Po wojnie osiadł w Komorowie pod Warszawą. Jego dzieła znajdują się w kolekcjach w Austrii, Holandii, Stanach Zjednoczonych. W swojej twórczości inspirował się malarstwem monachijczyków. Malował pejzaże morskie, konie, zaprzęgi, sceny rodzajowe, martwe natury, motywy orientalne oraz portrety.

Stanisław KOSIŃSKI
Malarz związany z krakowskim środowiskiem artystycznym XX wieku. Tworzył przede wszystkim sceny rodzajowe w technice akwareli, nawiązujące stylistycznie do twórczości Stanisława Gibińskiego i Mariana Szczerbińskiego.

Zdzisław PRZEBINDOWSKI (1902-1986)
Malarz, grafik. Kształcił się w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu (1920-25), studia kontynuował w krakowskiej ASP u F. Pautscha (1925-29). Uprawiał malarstwo olejne i grafikę. Malował sceny rodzajowe, pejzaże miejskie, widoki podkrakowskich wsi, portrety, akty, martwe natury.

Stefan FILIPKIEWICZ (1879-1944)
Malarz i grafik, młodopolski pejzażysta. W latach 1900-1908 studiował na ASP w Krakowie u J. Mehoffera, L. Wyczółkowskiego, J. Pankiewicza oraz J. Stanisławskiego, który wywarł duży wpływ na jego twórczość. Uznany był za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli \"szkoły Stanisławskiego\". Debiutował w 1899 r. serią pejzaży tatrzańskich wystawionych w TPSP. W 1905 roku został członkiem wiedeńskiej \"secesji\". Od 1908 roku był członkiem TAP sztuka. W czasie I wojny światowej służył w Legionach. Uczestniczył w wystawach secesji w Berlinie, Monachium, Wiedniu, a także w wystawach międzynarodowych w Dreźnie, Rzymie, Wenecji i polskich wystawach w USA, Londynie, Wiedniu i Paryżu. Wykładał w Szkole Przemysłowej w Krakowie, a następnie na ASP, gdzie został mianowany profesorem nadzwyczajnym. W czasie II wojny światowej brał udział w ruchu oporu i działalności konspiracyjnej. Malował krajobrazy tatrzańskie i podhalańskie, pejzaże z podkrakowskiego Radziszowa, gdzie spędzał wakacje, a w latach późniejszych także widoki nadmorskie. Malował także dekoracyjne martwe natury z bukietami kwiatów. Zajmował się grafiką, ilustracją, projektowaniem plakatów i medali.

Jerzy FEDKOWICZ (1891-1959)
Uczył się w Moskwie od 1912 roku u I. Bolszakowa i K. Juona, a następnie w Szkole Zachęty Sztuk Pięknych w Petersburgu. Studiował w ASP w Krakowie u W. Weissa w latach 1915-21, później wyjechał do Paryża. Był członkiem Grupy "Jednoróg" od 1926 roku.

Marian SZCZERBIŃSKI (1900-1981)
malarz krakowski, popularny pastelista. W roku 1931 pokazał na zbiorowej wystawie Malarzy Polskich dziesięć swoich akwarel przedstawiających widoki Wawelu i Krakowa. Jego prace, często pojawiają się na rynku antykwarycznym. Jednym z ulubionych, powtarzanych przez artystę motywów, są kwiaty mimozy.

Soter JAXA-MAŁACHOWSKI (1867-1952)
Malarz, wybitny marynista, pochodzący z kresów wschodnich. kształcił się w szkole rysunkowej w Odessie, następnie studiował w krakowskiej SSP pod kierunkiem F. Cynka, I. Jabłońskiego i W. Łuszczkiewicza. Od 1894 kontynuował naukę w szkole Rysunku i Malarstwa w Monachium. Po powrocie do kraju osiadł na stałe w Krakowie, skąd na dwa lata przeprowadził się do Zakopanego. Malował przede wszystkim krajobrazy - pejzaże morskie (znad Bałtyku i Morza Śródziemnego - pamiątki z licznych podróży do Włoch), widoki tatrzańskie, nokturny i zaułki krakowskie, rzadko portrety. Największym powodzeniem cieszyły się jego obrazy marynistyczne. Malował w technice olejnej, akwarelowej, a także gwaszem i pastelami. Był członkiem TZSP w Warszawie. Uczestniczył w wielu wystawach w Krakowie (tu miał kilka wystaw indywidualnych), Warszawie, we Lwowie, Łodzi, Poznaniu i Lublinie.

Jan JAKOWICZ (1878-1969)
Akwarelista, kopista Juliusza Kossaka i malarstwa holenderskiego. Studiował malarstwo u H. Piątkowskiego w Warszawie (1896-98) i R. de Vicka w Antwerpii. Wystawiał w Kijowie.

Karol KOSSAK (1896-1975)
Malarz akwarelista, rysownik ilustrator, studia ASP w Krakowie w pracowni Ign. Pieńkowskiego i Wł. Jarockiego, członek ZPAP.

Henryk SIEMIRADZKI (1843-1902)
Urodził się w majątku Pieczeniegi w pobliżu Charkowa. Już w gimnazjum pobierał lekcje rysunku u Dymitra Bezperczego. Studia artystyczne odbył w Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu pod kierunkiem Bogdana Willewaldego i Karla Weniga. W 1872 roku, po krótkim pobycie w Krakowie i w Monachium osiadł na stałe w Rzymie. Jego willa przy via Gaeta stała się ośrodkiem kultury polskiej w Wiecznym Mieście. Artysta zdobywał medale i wyróżnienia na wielu wystawach - w Wiedniu, Paryżu, Rzymie, Berlinie czy Petersburgu.

Julian FAŁAT (1853-1929)
W latach 1869-1871 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w latach 1875-1880 w monachijskiej Akademii u A. Strahubera i J.L. Raaba. Wiele podróżował. W 1886 r. na zaproszenie cesarza Wilhelma II wyjechał do Berlina, w 1893 r. został członkiem berlińskiej Akademii Sztuki. Od 1895 r. był dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, którą przekształcił w nowoczesną Akademię - był jej rektorem w latach 1905-1909. W 1910 osiadł na stałe w Bystrej na Śląsku. Malował krajobrazy, często zimowe, sceny rodzajowe, widoki architektury, portrety. Ulubioną techniką, którą doprowadził do mistrzostwa, była akwarela.

Julian FAŁAT (1853-1929)
W latach 1869-1871 studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, a następnie w latach 1875-1880 w monachijskiej Akademii u A. Strahubera i J.L. Raaba. Wiele podróżował. W 1886 r. na zaproszenie cesarza Wilhelma II wyjechał do Berlina, w 1893 r. został członkiem berlińskiej Akademii Sztuki. Od 1895 r. był dyrektorem Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, którą przekształcił w nowoczesną Akademię - był jej rektorem w latach 1905-1909. W 1910 osiadł na stałe w Bystrej na Śląsku. Malował krajobrazy, często zimowe, sceny rodzajowe, widoki architektury, portrety. Ulubioną techniką, którą doprowadził do mistrzostwa, była akwarela.

Czesław WASILEWSKI (1875-1947)
(Ignacy Zygmuntowicz) Był popularnym w okresie międzywojennym malarzem-samoukiem. Tworzył obrazy o tematyce rodzajowej inspirowane malarstwem Brandta, Chełmońskiego i Kossaków. Malował zaprzęgi, kuligi, polowania, ułanów.

Józefa Maria JÓZEFOWICZ (1900-?)
Uczennica Axentowicza w krakowskiej ASP. Po skończeniu nauki w Krakowie studiowała też w Warszawie.

Jerzy KOSSAK (1886-1955)
Pochodził z krakowskiej artystycznej rodziny. Był synem Wojciecha Kossaka, wnukiem Juliusza, bratem Magdaleny Samozwaniec i Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Już jako dziecko wykazywał duże zdolności artystyczne, podejmując lekcje rysunku i malarstwa w pracowniach dziadka oraz ojca. Nigdy jednak nie podjął studiów na ASP. Pierwszą indywidualną wystawę malarza zorganizowano w Towarzystwie Sztuk Pięknych w 1910 roku, gdzie pokazano cykl napoleoński, który został bardzo dobrze przyjęty i doceniony przez krytyków. Choć Wojciech Kossak wiązał z nim wielkie nadzieje, Jerzy nigdy nie wypracował indywidualnego stylu, powielając tematy wypracowane przez ojca. W trudnych powojennych czasach praktyka ta zapewniała mu stabilizację finansową, ale miało to zły wpływ na jego rozwój twórczy. Poza tematyką ułańską i wojenną malował również sceny folklorystyczne, polowania i portrety. Zdobył dużą biegłość w przedstawianiu wizerunków koni i jeźdźców. Niezwykle popularny wśród krakowskiego, zamożnego mieszczaństwa.

Stefan ŻECHOWSKI (1912-1984)
Od 1928 r. studiował w krakowskiej Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. W tym samym roku został przyjęty do "Szczepu Rogate Serce" S. Szukalskiego. W latach 1930-1936 uczestniczył we wszystkich wystawach ugrupowania. W 1937 r. Żechowski rozpoczął prace nad cyklem 37 ilustracji do powstających "Motorów" E. Zegadłowicza. Ilustrował także dzieła A. Mickiewicza, J. Kasprowicza, B. Leśmiana, J. Żuławskiego.

Zdzisław PRZEBINDOWSKI (1902-1986)
Malarz, grafik. Kształcił się w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu (1920-25), studia kontynuował w krakowskiej ASP u F. Pautscha (1925-29). Uprawiał malarstwo olejne i grafikę. Malował sceny rodzajowe, pejzaże miejskie, widoki podkrakowskich wsi, portrety, akty, martwe natury.

Władysław STACHOWSKI (1852-1932)
W 1879 roku rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu (1879-1888). Studiował również w Nowym Jorku pracując okresowo na farmach. Po powrocie do Rosji ukończył studia w 1888. W 1904 odwiedził Monachium, od 1905 przebywał na Kaukazie. W czasie rewolucji w 1917 wyjechał do Monachium, a w 1919 osiedlił się na stałe w Warszawie. Jego prace pokazywane wówczas na wystawach w Warszawie, Krakowie, Łodzi. Znany był głównie jako malarz morza, czerpiący inspiracje zarówno z obrazów Ajwazowskiego, jak i marynistów angielskich. Malował także pejzaże i sceny rodzajowe, najczęściej z końmi.

Jerzy FEDKOWICZ (1891-1959)
Uczył się w Moskwie od 1912 roku u I. Bolszakowa i K. Juona, a następnie w Szkole Zachęty Sztuk Pięknych w Petersburgu. Studiował w ASP w Krakowie u W. Weissa w latach 1915-21, później wyjechał do Paryża. Był członkiem Grupy "Jednoróg" od 1926 roku.

Fryderyk PAUTSCH (1877-1950)
Swoją edukację rozpoczął na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w roku 1899, gdzie pobierał nauki u Józefa Unierzyńskiego oraz Leona Wyczółkowskiego. Na arenie artystycznej zadebiutował jako karykaturzysta w czasopismach „Chochoł” i „Liberum Veto”. W 1905 roku uzupełnił swoje wykształcenie na Académie Julian w Paryżu. Członek Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka", wiedeńskiego ugrupowania Hagenbund, poznańskiego „Świtu” i paryskiego Société Nationale des Beaux-Arts. Od 1925 roku objął kierownictwo nad katedrą malarstwa krakowskiej Akademii. Twórczość Pautscha reprezentowała nurt folkorystyczno-ekspresjonistyczny w sztuce Młodej Polski, artysta znany jest przede wszystkim jako piewca kultury Huculszczyzny i Podhala.

Stanisław JANOWSKI (1866-1942)
Malarz, ilustrator i scenograf. Malarstwo studiował w SSP w Krakowie u F. Szynalewskiego, I. Jabłońskiego i W. Łuszczkiewicza w latach 1882-1886. Studia w Akademii Monachijskiej u J.C. Hertericha i A. Liezen-Mayera pomiędzy 1887 a 1890 rokiem. Wielokrotnie podróżował po Włoszech. W latach 1914-1915 brał udział w walkach I i II Brygady Legionów Polskich. Z tego okresu pochodzą liczne rysunki i akwarele ze scenami walk i życia obozowego. Od 1921 roku mieszkał w Krakowie. Członek rzeczywisty krakowskiego i lwowskiego TPSP oraz TZSP.

Wlastimil HOFMAN (1881-1970)
Od 1896 r. studiował w świeżo zreformowanej przez Fałata Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem J. Stanisławskiego, L. Wyczółkowskiego i J. Malczewskiego. Naukę kontynuował w paryskiej École des Beaux-Arts u J.L. Gérôme'a w latach 1899-1901. Był założycielem Grupy Pięciu (1905) i Grupy Zero (1908), członkiem wiedeńskiej secesji (1907, jako pierwszy Polak), Związku Artystów Czeskich "Manes" oraz Towarzystwa Artystów Polskich "Sztuka". Pozostawał pod dużym wpływem swoich krakowskich mistrzów. Malował sceny rodzajowe, portrety i pejzaże, ale najbardziej znany jest z fantastyczno-symbolicznych kompozycji z motywami ludowymi.