Rzeźba przedstawiająca młodą dziewczynę, żniwiarkę, w koszuli z bufiastymi rękawami oraz w długiej spódnicy odsłaniającej bose stopy, uchwyconą w pozie odpoczynku; postać kuca na prawym kolanie, z ciałem pochylonym lekko ku przodowi; jej głowa odwraca się gwałtownie w prawą stronę i unosi lekko do góry; w obniżonej, prawej dłoni dziewczyna trzyma sierp żniwny.

Józef Marek studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1946-1952. Cały sześcioletni okres studiów artystycznych spędził w legendarnej pracowni rzeźbiarskiej prowadzonej przez prof. Xawerego Dunikowskiego, u którego w 1952 roku uzyskał swój oficjalny dyplom ukończenia studiów.

Oferowana rzeźba reprezentuje ten wczesny, akademicki okres twórczości artysty.

Grupa figuralna na toczonej ceramicznej podstawie patynowanej na złocony brąz: dwoje nagich dzieci: siedzący na skale chłopiec z założoną nogą, trzyma na kolanach gniazdo z dwoma ptaszkami; obok stoi dziewczynka pochylona nad gniazdkiem i karmiąca ptaszki ziarnem.

Praca nieustalonego autora, o walorach dekoracyjnych.

Na kolistej, skalistej podstawie z pniem drzewa - stojąca w kontrapoście młoda długowłosa kobieta w chuście-welonie i fezie z frędzlem, w udrapowanej sukni przewiązanej w tali szeroką szarfą - pasem z zatkniętym zań wachlarzem i przywiązanym bukłakiem (?); w krótkim, kożuszanym serdaczku, jasnej bluzce z szerokimi rękawami do łokci i sznurach naszyjnika na szyi.

Figurka o tematyce regionalnej (kostiumy, etnografia) podejmowanej często przez Marescha na przełomie XIX/XX w., stylistycznie bliskiej wyrobom Goldscheidera z Wiednia.

Ekspresyjne popiersie młodego wojownika indiańskiego, o twarzy z silnie zarysowanymi kośćmi policzkowymi i lekko rozchylonych ustach ukazujących zęby; głowa odchylona ku górze i lekko zwrócona w bok; długie, gęste włosy spływają swobodnie na ramiona i plecy wojownika; na piersi tradycyjny naszyjnik ozdobiony piórami (?); lewe ramię i dolna część popiersia spowita draperią.

Friedrich Goldscheider zakładając swoją manufakturę w Wiedniu w 1885 r., szybko zrewolucjonizował rynek dekoracyjnej rzeźby ceramicznej. Sukces artystyczny i komercyjny firmy opierał się na produkcji luksusowych popiersi i figur z terakoty, które dzięki unikalnym metodom patynowania i polichromii idealnie imitowały znacznie droższe odlewy z brązu, marmuru czy kości słoniowej.

Tematyka egzotyczna, w tym popularny w drugiej połowie XIX w. orientalizm oraz fascynacja kulturą rdzennych ludów Ameryki Północnej, stanowiła jeden z najważniejszych filarów sukcesu marki na wystawach międzynarodowych. Oznaczenie na oferowanej rzeźbie: „Exposition Paris 89” świadczy o tym, że model ten był dumą wiedeńskiej fabryki przygotowaną na jedną z najważniejszych wystaw stulecia (tę samą, na którą wzniesiono Wieżę Eiffla).

Postać młodzieńca stojącego w kontrapoście, z głową w kapeluszu, lekko uniesioną ku górze. Bosy, w koszuli i spodniach z podkasanymi nogawkami, w prawej ręce opuszczonej wzdłuż ciała niesie wiązkę złowionych ryb. Lewa ręka ugięta w łokciu. Z tyłu na podstawie sygnatura: „R. Aurili”.

Postać młodej, bosej dziewczyny, stojącej w lekkim kontrapoście, z głową zwróconą w lewo. Włosy ukryte pod tworzącą czepek chustą; suknia silnie udrapowana, przewiązana w pasie. Prawym ramieniem dziewczyna podtrzymuje snopek zboża; w dłoni kryje pisklę. Dłoń lewej, zgiętej w łokciu ręki - uniesiona w geście chroniącym znalezionego ptaszka. Podstawa kwadratowa o wklęsłych narożach. Sygn. „Pugi”.

Guglielmo Pugi wraz z synami Gino i Florenzo prowadził studio rzeźbiarskie we Florencji. Po jego śmierci pracownia zyskała nazwę: „Fratelli G. & F. Pugi”.

Figura przedstawiająca starszego, brodatego mężczyznę w tradycyjnym arabskim stroju pustynnym, ukazanego w pozie klęczącej.

Franz Xaver Bergmann był właścicielem najbardziej znanej i cenionej wiedeńskiej odlewni brązów epoki fin de siecle'u. Choć sam rzadko rzeźbił modele osobiście (zatrudniał wybitnych, często anonimowych modelatorów), jego nazwisko stało się synonimem najwyższej światowej jakości tzw. Wiener Bronzen. Figurki orientalne, sceny z życia Beduinów oraz postacie kupców były obok przedstawień zwierzęcych najważniejszą osią produkcyjną manufaktury i stanowiły synonim luksusowego upominku gabinetowego w ówczesnej Europie.

Rzeźba gabinetowa przedstawiająca bażanta w statycznej, naturalnej pozie, z lekko uniesioną i zwróconą w prawo głową.

Pierre-Jules Mene jeden z najwybitniejszych mistrzów XIX-wiecznej francuskiej rzeźby animalistycznej. Od 1837 roku prowadził własną, elitarną odlewnię w Paryżu, dbając o bezkompromisową jakość wykończenia każdego egzemplarza, dzięki czemu jego prace odniosły spektakularny sukces w Europie i Stanach Zjednoczonych.

Młoda kobieta w modnej fryzurze „na boba”, w krótkiej sukience, przyklękając na jedno kolano, gra na flecie; naprzeciw niej leży młoda sarenka, z lekko podniesionym łebkiem w kierunku grającej; kompozycja osadzona na wielopoziomowym, prostokątnym postumencie z polerowanego, czarnego marmuru, ze wstawkami z onyksu.

Géo Maxim (właśc. Georges Maxim) - ceniony francuski rzeźbiarz i projektant rzemiosła artystycznego, którego szczyt aktywności twórczej przypadł na lata 20. i 30. XX w. specjalizował się w plastyce gabinetowej, rzeźbach zegarowych oraz garniturach na kominek. Jego ulubionym tematem były pełne wdzięku postacie młodych kobiet - nierzadko przedstawianych w ruchu, podczas tańca, w strojach antykizujących lub w towarzystwie chartów i dzikich zwierząt (jeleni, gazeli, saren). Tworzył rzeźby, które idealnie trafiały w gusta burżuazji tamtych lat: dekoracyjne, modne i dynamiczne.

Prostokątna podstawa z dwóch gatunków kamienia; na niej figura stojącego dumnie jelenia z wysoko uniesioną głową i rozłożystym porożem; obok leżąca łania o smukłej sylwetce.

Irénée Rochard ukończył prestiżowe uczelnie École des Beaux-Arts oraz École des Arts Décoratifs w Paryżu, szybko zyskując status jednego z najważniejszych rzeźbiarzy zwierząt swoich czasów. Jego prace, zachwycające płynnością linii i dekoracyjnością, zdobiły salony paryskiej burżuazji w okresie dwudziestolecia międzywojennego.

Rochard rzadko używał klasycznego brązu, preferując wysokiej jakości stopy cynowe, które pozwalały na osiągnięcie niezwykle precyzyjnej faktury i unikalnych odcieni patynowania.

Pełnofigurowe ujęcie dojrzałego, muskularnego mężczyzny, z gęstymi wąsami, z odsłoniętym torsem i w przepasce na biodrach, stojącego w lekkim kontrapoście; u stóp kowala, po jego lewej stronie, spoczywa masywne kowadło osadzone na pniu, na którym mężczyzna opiera młot. Figura osadzona na kolistej plincie i profilowanym, marmurowym cokole. Na froncie plinty wygrawerowana dedykacja okolicznościowa z 12 kwietnia 1904 r., od historycznego klubu kolarskiego Wanderlust z Czeskich Budziejowic: „Dedykowane zasłużonemu prezesowi z okazji jego ślubu od klubu kolarskiego „Wanderlust” / Budziejowice, 12.04.1904”.

Klub „Wanderlust” został założony w Czeskich Budziejowicach w 1894 roku. Był to drugi niemiecki i trzeci w ogóle klub cyklistów w tym mieście. W owym czasie rowery były dobrem luksusowym, a same kluby cyklistów zrzeszały wyłącznie zamożne elity miejskie. Członkowie klubu uprawiali głównie kolarstwo turystyczne oraz działalność artystyczną. Organizowano wspólne, weekendowe eskapady poza miasto, parady w odświętnych strojach klubowych oraz tzw. „korsa” - rodzaj rowerowych widowisk synchronicznych. Klub „Wanderlust” posiadał własny lokal, sztandar oraz wewnętrzną hierarchię z przewodniczącym na czele.

Chłopiec stojący na lekko rozstawionych nogach, w podniszczonych spodniach z podwiniętymi nogawkami i bluzie z marynarskim kołnierzem; na głowie beret z pomponem. Podstawa o nieregularnym kształcie.

Wiktor Szczeblewski zaprezentował gipsowy model tej rzeźby na prestiżowym Salonie Paryskim w 1889 r., gdzie wzbudził on ogromny zachwyt krytyków i publiczności.

Sukces ten zaowocował podpisaniem kontraktów z wiodącymi paryskimi odlewniami (w tym ze słynną Société des Bronzes de Paris), które zakupiły prawa do multiplikacji modelu w różnych rozmiarach (od monumentalnych po miniatury gabinetowe, takie jak oferowana wersja 23 cm).

Rzeźba gabinetowa przedstawiająca ujęte z profilu popiersie młodej kobiety afrykańskiej; twarz o gładkiej płaszczyźnie i smukła szyja o satynowym połysku skontrastowane z bogatą fakturą fryzury ułożonej w precyzyjny wzór rytmicznych zagłębień; w uchu postaci plastyczny, półkolisty kolczyk o żłobkowanej dekoracji; podstawa prostopadłościenna z żyłkowanego marmuru.

Rzeźba w typie prac Karla Hagenauera, czołowego projektanta wiedeńskiego. W latach 30. XX w. pracownia Werkstätte Hagenauer zyskała międzynarodową sławę dzięki silnie stylizowanym, gładkim figurom z mosiądzu i brązu, inspirowanym sztuką afrykańską.

Figurka chłopca, bosego, w rozchełstanej koszuli i spodniach z podwiniętymi nogawkami, w kapeluszu zsuniętym na tył głowy - strugającego w skupieniu kawałek drewienka trzymanym w prawej ręce scyzorykiem. Sygn. na podstawie: „Hip. Moreau”.

Płaskorzeźba składająca się z dwóch integralnych elementów drewnianych: monumentalnego, surowego w formie krzyża łacińskiego oraz nałożonego centralnie, wypukłego, owalnego medalionu z przedstawieniem Matki Bożej z Dzieciątkiem.

Przedstawienie nawiązuje do klasycznego wizerunku Madonny w typie Królowej Niebios (Regina Coeli). Maryja ukazana w ujęciu do bioder, w silnie pofałdowanym, dekoracyjnym maforionie, z koroną na głowie; na lewym kolanie podtrzymuje siedzące Dzieciątko Jezus, które również ma na głowie koronę i unosi prawą dłoń w geście błogosławieństwa.

Stan zach.: widoczne ubytki w koronie Madonny i Dzieciątka


Józef Przebindowski - polski rzeźbiarz i fotograf. W latach 1855-1861 studiował rzeźbę w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie, później pracował w krakowskim zakładzie fotograficznym Walerego Rzewuskiego.

Wystawiał w Towarzystwie Sztuk Pięknych w Krakowie m.in. w 1879 (Głowa Chrystusa), w 1881 (Madonna), w 1883 (Adam Mickiewicz), w 1885 w TPSP we Lwowie.

Tworzył m.in. epitafia i tablice pamiątkowe dla krakowskich świątyń (m.in. kościoła św. Anny czy Najświętszego Salwatora).

Istnieje prawdopodobieństwo, że oferowana płaskorzeźba to wyżej wspomniana „Madonna” wystawiana w TPSP w Krakowie w 1881 roku lub bezpośrednia autorska redakcja tej kompozycji.

Prosty krzyż z figurą ukrzyżowanego Chrystusa, z pochyloną głową, w długim, przyległym perizonium przepasanym na biodrach.

Jean Lambert-Rucki - urodzony w Krakowie i wykształcony w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych, w 1911 roku wyjechał do Paryża, gdzie dzielił pracownię z Modiglianim i przyjaźnił się z czołowymi kubistami. Od lat 30. XX w. artysta silnie związał się z francuskim ruchem odnowy sztuki chrześcijańskiej (m.in. Union des Artistes Modernes). Tworzył zarówno monumentalne rzeźby dla nowo wznoszonych kościołów we Francji, jak i mniejsze formy domowe. Prace te łączą awangardowy sznyt paryskiego art déco z głębokim, tradycyjnym uniwersalizmem chrześcijańskim.