Obraz przedstawia charakterystyczną dla twórczości Czesław Wasilewski scenę rodzajową z końskim zaprzęgiem przejeżdżającym przez błotnistą ulicę miasteczka. Artysta z dużą swobodą oddał atmosferę prowincjonalnej zabudowy, wilgotnego powietrza i ruchu ulicznego. Kompozycję ożywiają dynamicznie ujęte konie, refleksy na mokrej drodze oraz subtelnie rozproszone światło, budujące nastrój późnojesiennego lub wczesnowiosennego dnia.
Czesław Wasilewski, należał do popularnych polskich malarzy działających w pierwszej połowie XX wieku. Był samoukiem związanym z Warszawą, a jego twórczość inspirowana była malarstwem Józefa Brandta, Józefa Chełmońskiego czy Alfreda Wierusza-Kowalskiego. Szczególną popularność przyniosły mu sceny z zaprzęgami konnymi, kuligami, polowaniami oraz pejzaże zimowe.
Prezentowany obraz dobrze oddaje charakterystyczny styl artysty — realistyczny, ale zarazem malarski i nastrojowy. Wasilewski chętnie ukazywał codzienne życie małych miasteczek i wsi, koncentrując się na ruchu, atmosferze i efektach pogodowych. Szczególną uwagę zwraca tu umiejętne operowanie szaro-brązową gamą kolorystyczną, przełamaną akcentami zieleni i czerwieni, co nadaje scenie autentyczności i głębi.

Kazimierz Lasocki należy do grona ważnych polskich pejzażystów i animalistów przełomu XIX i XX wieku. W latach 1890–1895 kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona i Jana Kauzika, a następnie wyjechał do Monachium, gdzie w latach 1895–1898 studiował w Akademii u Franza von Stucka i Antona Ažbego.
Prezentowany datowany na 1895 rok, powstał zatem na samym początku samodzielnej drogi artystycznej Lasockiego, jeszcze przed jego wyjazdem do Monachium. Jest interesującym przykładem jego wczesnej twórczości pejzażowej, zanim artysta skoncentrował się na charakterystycznych dla późniejszego dorobku scenach z krowami.
Motyw zaczerpnięty został z Krynicy, która pod koniec XIX wieku była jednym z najważniejszych galicyjskich uzdrowisk. Szczególnie charakterystycznym elementem krajobrazu miejscowości były stare aleje drzew prowadzące w kierunku zakładu zdrojowego; źródła z epoki wspominają m.in. drogę obsadzoną lipami, prowadzącą do uzdrowiska.
Lasocki skupia się tutaj niemal wyłącznie na walorach pejzażowych. Szeroka, piaszczysta droga, monumentalne drzewa oraz drewniana, wiejska zabudowa tworzą spokojny, późnoletni krajobraz. Niewielkie sylwetki przechodniów, umieszczone w głębi alei, podkreślają skalę drzew i nadają przedstawieniu charakter obserwacji z natury. Szczególnie efektownie rozwiązane zostało światło przesączające się przez gęste korony drzew i rozświetlające drogę.
Obraz wyróżnia się swobodnym, malarskim traktowaniem zieleni oraz bogatą, zróżnicowaną gamą zieleni, żółcieni i brązów. Widoczna jest już charakterystyczna dla Lasockiego umiejętność budowania pejzażu poprzez obserwację natury i syntetyczne, lecz bardzo sugestywne ujmowanie roślinności. Krytycy później podkreślali właśnie jego „żywioł obserwacji” oraz realistyczny sposób traktowania krajobrazu.
„Lipowa aleja w Krynicy” jest więc szczególnie interesującym wczesnym dziełem Kazimierza Lasockiego – zarówno ze względu na bardzo wczesną datę, jak i zachowany, konkretny zapis miejsca, stanowiący dokument pejzażu popularnego galicyjskiego uzdrowiska u schyłku XIX wieku

Obraz wystawiany, opisany, reprodukowany: Dom Aukcyjny Ostoya, Aukcja 22.03.1998, poz. 28

Na początku dwudziestego wieku Michał Wywiórski wielokrotnie przebywał u Olgierda Czartoryskiego w Sielcu Starym koło Jutrosina. Czartoryski do swojego dworu zapraszał różnych artystów: malarzy Juliana Fałata, Antoniego Procajłowicza czy pisarza Henryka Sienkiewicza. Oferowany obraz stał się własnością kamerdynera księcia i był w jego rodzinie przez trzy pokolenia.

Przedstawiony jest starszy ułan IIRP z 3, 14, 17, 27 pułk ułanów lub 9 i 10 strzelców konnych IIRP.

Na początku dwudziestego wieku Michał Wywiórski wielokrotnie przebywał u Olgierda Czartoryskiego w Sielcu Starym koło Jutrosina. Czartoryski do swojego dworu zapraszał różnych artystów: malarzy Juliana Fałata, Antoniego Procajłowicza czy pisarza Henryka Sienkiewicza. Oferowany obraz stał się własnością kamerdynera księcia i był w jego rodzinie przez trzy pokolenia.

Malarz i grafik. W latach 1881-1883 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych. Jego grafiki o tematyce rodzajowej publikowała ówczesna prasa.

Pochodzenie:
Bezpośrednio od spadkobierców od rodziny artysty.
Odziedziczone po Krzysztofie Malczewskim (synu Rafała) przez Krystynę Malczewską – wdowę po Krzysztofie.

Wystawiany, wymieniany: Józef Mehoffer, TZSP Warszawa, VI-VIII 1935, nr 238

Pochodzenie: Dom Aukcyjny Ostoya, 228 Aukcja, 16.12.2023, lot. 53

Córka Adolfa Bagniewskiego, właściciela majątku Szczyty. Żona Wojciecha Sokołowskiego, właściciela majątku Wola Biejkowska. Uzdolniona plastycznie zajmowała się malarstwem mimo licznych obowiązków domowych. Malował też jej brat Michał. Także jej córki były uzdolnione plastycznie: Barbara Brukalska została słynną architektką awangardową a Zofia rzeźbiarką.

Malarz, rozpoczął studia malarskie w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w 1928 roku. W 1932 roku uczestniczył w pierwszej wystawie ugrupowania Loża Wolnomalarska, rekrutującego się z uczniów Tadeusza Pruszkowskiego; później wystawiał z tą grupą w 1934 roku w Salonie Czesława Garlińskiego w Warszawie. Swoje prace eksponował także w warszawskiej Zachęcie. Malował pejzaże, sceny rodzajowe i portrety.

Malarz kształcący się w pracowni Felicjana Kowarskiego i Tadeusza Pruszkowskiego w warszawskiej ASP w latach 1928-32. Malował głównie obrazy sztalugowe - sceny rodzajowe i portrety. Był twórcą scenografii w Teatrze Rozmaitości w latach 1934-35. Współpracował z wydawnictwem „Atlas” we Lwowie, zamieszczał ilustracje w „Kurierze Porannym”. Jest autorem portretów Ignacego Mościckiego, Edwarda Rydza-Śmigłego, stworzył cykl zatytułowany: „Polskie typy regionalne” oraz „Typy semickie”. Wystawiał w kraju i za granicą. Jego prace znajdują się w kolekcji Muzeum Wojska Polskiego.

Obraz nawiązuje do wydarzeń wojny polsko-bolszewickiej (1919–1921), podczas której odradzające się lotnictwo polskie odegrało istotną rolę w działaniach rozpoznawczych i bojowych. Mimo niewielkiej liczebności, polscy piloci wykonywali loty zwiadowcze, korygowali ogień artylerii oraz atakowali kolumny nieprzyjaciela i jego zaplecze. Samoloty pojawiające się nad linią frontu budziły niepokój wśród wojsk bolszewickich, a ich obecność często wpływała na przebieg lokalnych starć. Ukazany na obrazie nisko lecący dwupłatowiec stanowi symbol przewagi rozpoznawczej i nowoczesności Wojska Polskiego, kontrastując z tradycyjną scenerią wiejską i kawalerią, które również odegrały ważną rolę w zwycięskiej kampanii 1920 roku.

Potoczyska - wieś obecnie w Ukrainie, w II Rzeczypospolitej w powiecie horodeńskim województwa stanisławowskiego.