Kazimierz Lasocki należy do grona ważnych polskich pejzażystów i animalistów przełomu XIX i XX wieku. W latach 1890–1895 kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona i Jana Kauzika, a następnie wyjechał do Monachium, gdzie w latach 1895–1898 studiował w Akademii u Franza von Stucka i Antona Ažbego.
Prezentowany datowany na 1895 rok, powstał zatem na samym początku samodzielnej drogi artystycznej Lasockiego, jeszcze przed jego wyjazdem do Monachium. Jest interesującym przykładem jego wczesnej twórczości pejzażowej, zanim artysta skoncentrował się na charakterystycznych dla późniejszego dorobku scenach z krowami.
Motyw zaczerpnięty został z Krynicy, która pod koniec XIX wieku była jednym z najważniejszych galicyjskich uzdrowisk. Szczególnie charakterystycznym elementem krajobrazu miejscowości były stare aleje drzew prowadzące w kierunku zakładu zdrojowego; źródła z epoki wspominają m.in. drogę obsadzoną lipami, prowadzącą do uzdrowiska.
Lasocki skupia się tutaj niemal wyłącznie na walorach pejzażowych. Szeroka, piaszczysta droga, monumentalne drzewa oraz drewniana, wiejska zabudowa tworzą spokojny, późnoletni krajobraz. Niewielkie sylwetki przechodniów, umieszczone w głębi alei, podkreślają skalę drzew i nadają przedstawieniu charakter obserwacji z natury. Szczególnie efektownie rozwiązane zostało światło przesączające się przez gęste korony drzew i rozświetlające drogę.
Obraz wyróżnia się swobodnym, malarskim traktowaniem zieleni oraz bogatą, zróżnicowaną gamą zieleni, żółcieni i brązów. Widoczna jest już charakterystyczna dla Lasockiego umiejętność budowania pejzażu poprzez obserwację natury i syntetyczne, lecz bardzo sugestywne ujmowanie roślinności. Krytycy później podkreślali właśnie jego „żywioł obserwacji” oraz realistyczny sposób traktowania krajobrazu.
„Lipowa aleja w Krynicy” jest więc szczególnie interesującym wczesnym dziełem Kazimierza Lasockiego – zarówno ze względu na bardzo wczesną datę, jak i zachowany, konkretny zapis miejsca, stanowiący dokument pejzażu popularnego galicyjskiego uzdrowiska u schyłku XIX wieku
Olej, płótno dublowane; 48 x 61,5 cm
Sygnowany l.d.: Kazimierz Lasocki / Krynica 1895
Kazimierz Lasocki należy do grona ważnych polskich pejzażystów i animalistów przełomu XIX i XX wieku. W latach 1890–1895 kształcił się w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona i Jana Kauzika, a następnie wyjechał do Monachium, gdzie w latach 1895–1898 studiował w Akademii u Franza von Stucka i Antona Ažbego.
Prezentowany datowany na 1895 rok, powstał zatem na samym początku samodzielnej drogi artystycznej Lasockiego, jeszcze przed jego wyjazdem do Monachium. Jest interesującym przykładem jego wczesnej twórczości pejzażowej, zanim artysta skoncentrował się na charakterystycznych dla późniejszego dorobku scenach z krowami.
Motyw zaczerpnięty został z Krynicy, która pod koniec XIX wieku była jednym z najważniejszych galicyjskich uzdrowisk. Szczególnie charakterystycznym elementem krajobrazu miejscowości były stare aleje drzew prowadzące w kierunku zakładu zdrojowego; źródła z epoki wspominają m.in. drogę obsadzoną lipami, prowadzącą do uzdrowiska.
Lasocki skupia się tutaj niemal wyłącznie na walorach pejzażowych. Szeroka, piaszczysta droga, monumentalne drzewa oraz drewniana, wiejska zabudowa tworzą spokojny, późnoletni krajobraz. Niewielkie sylwetki przechodniów, umieszczone w głębi alei, podkreślają skalę drzew i nadają przedstawieniu charakter obserwacji z natury. Szczególnie efektownie rozwiązane zostało światło przesączające się przez gęste korony drzew i rozświetlające drogę.
Obraz wyróżnia się swobodnym, malarskim traktowaniem zieleni oraz bogatą, zróżnicowaną gamą zieleni, żółcieni i brązów. Widoczna jest już charakterystyczna dla Lasockiego umiejętność budowania pejzażu poprzez obserwację natury i syntetyczne, lecz bardzo sugestywne ujmowanie roślinności. Krytycy później podkreślali właśnie jego „żywioł obserwacji” oraz realistyczny sposób traktowania krajobrazu.
„Lipowa aleja w Krynicy” jest więc szczególnie interesującym wczesnym dziełem Kazimierza Lasockiego – zarówno ze względu na bardzo wczesną datę, jak i zachowany, konkretny zapis miejsca, stanowiący dokument pejzażu popularnego galicyjskiego uzdrowiska u schyłku XIX wieku