Dekoracyjne naczynie do układania kwiatów w formie bukietu fioletowych irysów o długich łodyżkach, otoczonego trzema tulejkami - odchylonymi gałązkami z kwiatami żółto-ceglastego tulipana. Szeroka podstawa wazonu o kształcie trzech płaskich liści lilii wodnej (?) o uniesionych, falistych krawędziach, z trzema plastycznymi białymi kwiatami u nasady trzonu.
Odmiana francuskiej majoliki artystycznej bliskiej fajansowi delikatnemu, określana jako faience d’barbotine, polegająca na odlewaniu elementów plastycznych z płynnych mas, montowanych po wyschnięciu na naczyniach, także technika ręcznego malowania ceramiki szklistymi polewami o intensywnych barwach; opracowane i stosowane we Francji na pocz. XX wieku (przełom XIX/XX w.).
majolika (franc. faience d’barbotine), barwne, lekko rozmyte farby ceramiczne, szkliwo przejrzyste ołowiowe (ołowiowo-boraksowe?), z nieznaczną krakelurą;
drobne ubytki dekoracji plastycznej białych kwiatów u nasady trzonu, małe wyszczerbienie listka podstawy;
wys. 35 cm, podstawa trójkątna 20,5 x 30,5 cm, nie sygnowany.
Francja, pocz. XX w.
Dekoracyjne naczynie do układania kwiatów w formie bukietu fioletowych irysów o długich łodyżkach, otoczonego trzema tulejkami - odchylonymi gałązkami z kwiatami żółto-ceglastego tulipana. Szeroka podstawa wazonu o kształcie trzech płaskich liści lilii wodnej (?) o uniesionych, falistych krawędziach, z trzema plastycznymi białymi kwiatami u nasady trzonu.
Odmiana francuskiej majoliki artystycznej bliskiej fajansowi delikatnemu, określana jako faience d’barbotine, polegająca na odlewaniu elementów plastycznych z płynnych mas, montowanych po wyschnięciu na naczyniach, także technika ręcznego malowania ceramiki szklistymi polewami o intensywnych barwach; opracowane i stosowane we Francji na pocz. XX wieku (przełom XIX/XX w.).