Wazon na planie koła; w dolnej części korpusu przewężenie z dwoma pierścieniami; kołnierz szeroki, wywinięty, pofalowany; szkło o delikatnej, lekko zamglonej strukturze, z pęcherzykami powietrza.


Lucyna Pijaczewska zdobyła wykształcenie w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu, gdzie studiowała pod kierunkiem prof. Zbigniewa Horbowego - jednego z najwybitniejszych polskich projektantów szkła. Dyplom uzyskała w 1974 roku, a już rok później rozpoczęła pracę jako projektantka w Hucie Szkła Artystycznego „Barbara” w Polanicy-Zdroju.

W latach 1975-1979 rozwijała swoją karierę w „Barbarze”, będąc częścią młodego i dynamicznego zespołu projektanckiego. To właśnie tam miała możliwość eksperymentowania z formą i materią szkła, co pozwoliło jej wypracować własny, niepowtarzalny styl.

Wyróżniała się wyjątkowym podejściem do kształtowania form szklanych. Jej projekty można uznać za wczesne przejawy myślenia postmodernistycznego w polskim wzornictwie - odważnie przełamywała prymat harmonii i symetrii, tworząc formy zaskakujące i niekonwencjonalne.