Rysunek należy do serii „Projektów dla architektury", którą Ślesińska realizowała na początku lat 70.
W odróżnieniu od surowych, tektonicznych kompozycji, ta praca wyróżnia się organicznością - dominuje tu potężna, soczewkowata forma o miękkich obrysach, osadzona na masywnym cokole. Napięcie między złością bryły a techniczną dokładnością jej wnętrza jest tu szczególnie wyraziste. Gęsta siatka kresek modeluje wolumen z rzeźbiarską konsekwencją, nadając rysunkowi ciężar i materialność trójwymiarowego projektu.
>Alina Ślesińska kształciła się u Xawerego Dunikowskiego w Krakowie i Mariana Wnuka w Warszawie. Na przełomie lat 50. i 60. stała się pierwszą polską artystką o międzynarodowym zasięgu - wystawiała w Paryżu, Londynie, Wiedniu i Waszyngtonie, realizowała projekty w Brazylii na zaproszenie Oscara Niemeyera i w Ghanie na zaproszenie prezydenta Nkrumaha.
Szwajcarski krytyk Michel Seuphor jako jedyną artystkę z Polski uwzględnił ją w słowniku rzeźby nowoczesnej La sculpture du XXe siècle. Była jedyną kobietą swojego pokolenia tak konsekwentnie wkraczającą w dziedzinę architektury.
Większość jej dorobku uznaje się za zaginioną. Rysunki z serii „Projekty dla architektury" należą dziś do nielicznych zachowanych świadectw jej twórczości.
Prace artystki znajdują się obecnie w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego w Warszawie i Krakowie, Musée National d’Art Moderne w Paryżu oraz Rijksmuseum Kröller-Müller w Otterlo.
długopis, papier
29,5 x 41,5 cm
sygn. p.śr.: 31.3.72 A. Ślesińska; l.d dopisek L. pierś (?)
Rysunek należy do serii „Projektów dla architektury", którą Ślesińska realizowała na początku lat 70.
W odróżnieniu od surowych, tektonicznych kompozycji, ta praca wyróżnia się organicznością - dominuje tu potężna, soczewkowata forma o miękkich obrysach, osadzona na masywnym cokole. Napięcie między złością bryły a techniczną dokładnością jej wnętrza jest tu szczególnie wyraziste. Gęsta siatka kresek modeluje wolumen z rzeźbiarską konsekwencją, nadając rysunkowi ciężar i materialność trójwymiarowego projektu.
>Alina Ślesińska kształciła się u Xawerego Dunikowskiego w Krakowie i Mariana Wnuka w Warszawie. Na przełomie lat 50. i 60. stała się pierwszą polską artystką o międzynarodowym zasięgu - wystawiała w Paryżu, Londynie, Wiedniu i Waszyngtonie, realizowała projekty w Brazylii na zaproszenie Oscara Niemeyera i w Ghanie na zaproszenie prezydenta Nkrumaha.
Szwajcarski krytyk Michel Seuphor jako jedyną artystkę z Polski uwzględnił ją w słowniku rzeźby nowoczesnej La sculpture du XXe siècle. Była jedyną kobietą swojego pokolenia tak konsekwentnie wkraczającą w dziedzinę architektury.
Większość jej dorobku uznaje się za zaginioną. Rysunki z serii „Projekty dla architektury" należą dziś do nielicznych zachowanych świadectw jej twórczości.
Prace artystki znajdują się obecnie w zbiorach m.in.: Muzeum Narodowego w Warszawie i Krakowie, Musée National d’Art Moderne w Paryżu oraz Rijksmuseum Kröller-Müller w Otterlo.