Proweniencja:
Desa Unicum, Fotografia Kolekcjonerska. Klasyka i Awangarda Artystyczna, 2020
Miasto widziane z ukosa - rozmazane, przechylone, uchwycone bez premedytacji. Bloki, drzewa, ulica: rozpoznawalne, a jednocześnie wyobcowane. Poruszenie obrazu i jego niedookreśloność wprowadzają nastrój melancholii i alienacji - zdjęcie staje się nie dokumentem, lecz śladem jednorazowego spojrzenia.
Praca należy do cyklu „Na ukos , wpisującego się w trwające zainteresowanie Lachowicza uchwyceniem rzeczywistości jako zjawiska płynnego i nieustannie przeobrażającego się. Przeniesienie fotografii na płótno i duży format pogłębiają ten efekt - przypadkowy kadr zyskuje nową wagę, zmuszając do oglądania tego, co w fotograficznym oryginale pozostaje niezauważone. To pytanie o relację między fotografią a malarstwem, między zapisem a dziełem.
Lachowicz od końca lat 60. badał język wizualny fotografii jako narzędzie analizy i refleksji nad rzeczywistością. W 1970 roku współzałożył we Wrocławiu galerię Permafo - ważny ośrodek sztuki konceptualnej i eksperymentów z medium fotografii, skupiający m.in. Natalię LL i Zbigniewa Dłubaka.
Autor istotnych tekstów teoretycznych, w tym „Poziomy energetyczne sztuki" (1978). Retrospektywa jego twórczości „Obserwacje i notacje" odbyła się w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie w 2008 roku.
technika własna, płótno fotograficzne
100 x 100 cm
sygn. p.d.: AndrzejL [podpis artysty] 1987; sygn. na blejtramie: ANDRZEJ LACHOWICZ NA UKOS 14 1987
Proweniencja:
Desa Unicum, Fotografia Kolekcjonerska. Klasyka i Awangarda Artystyczna, 2020
Miasto widziane z ukosa - rozmazane, przechylone, uchwycone bez premedytacji. Bloki, drzewa, ulica: rozpoznawalne, a jednocześnie wyobcowane. Poruszenie obrazu i jego niedookreśloność wprowadzają nastrój melancholii i alienacji - zdjęcie staje się nie dokumentem, lecz śladem jednorazowego spojrzenia.
Praca należy do cyklu „Na ukos , wpisującego się w trwające zainteresowanie Lachowicza uchwyceniem rzeczywistości jako zjawiska płynnego i nieustannie przeobrażającego się. Przeniesienie fotografii na płótno i duży format pogłębiają ten efekt - przypadkowy kadr zyskuje nową wagę, zmuszając do oglądania tego, co w fotograficznym oryginale pozostaje niezauważone. To pytanie o relację między fotografią a malarstwem, między zapisem a dziełem.
Lachowicz od końca lat 60. badał język wizualny fotografii jako narzędzie analizy i refleksji nad rzeczywistością. W 1970 roku współzałożył we Wrocławiu galerię Permafo - ważny ośrodek sztuki konceptualnej i eksperymentów z medium fotografii, skupiający m.in. Natalię LL i Zbigniewa Dłubaka.
Autor istotnych tekstów teoretycznych, w tym „Poziomy energetyczne sztuki" (1978). Retrospektywa jego twórczości „Obserwacje i notacje" odbyła się w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie w 2008 roku.