„Adoracja Baranka” (znane też jako „Hymn Wybranych”), czyli trzynasty drzeworyt z przełomowego cyklu Apokalipsa (Apocalypsis cum figuris) autorstwa Albrechta Dürera, stworzony w latach 1497–1498.
Najważniejsze informacje o dziele
Tematyka: Grafika ilustruje biblijne wizje z Księgi Objawienia św. Jana (głównie z rozdziału 7 i 14). W centralnym punkcie nieba, w świetlistym okręgu, stoi Apokaliptyczny Baranek z siedmioma rogami i siedmioma oczami, trzymający chorągiew. Otaczają Go cztery żywe istoty (symbole ewangelistów) oraz dwudziestu czterech Starców.
Kompozycja: Poniżej niebios Dürer umieścił ogromny, gęsty tłum zbawionych ze wszystkich plemion Izraela. Trzymają oni w dłoniach liście palmowe i śpiewają pieśń chwalebną. Na samym dole, pośrodku chmur, klęczy święty Jan, który rozmawia z jednym ze Starców.
Rewolucja w technice: Dürer całkowicie odmienił tradycyjny drzeworyt. Wprowadził niespotykaną wcześniej delikatność linii, gęste kreskowanie i grę światłocienia, co pozwoliło mu uzyskać niezwykłą dynamikę i trójwymiarowość bez użycia koloru.
Monogram: Na samym dole, w centralnej części planszy, widnieje słynna sygnatura artysty — charakterystyczny monogram AD.
Wydanie tego cyklu w 1498 roku przyniosło zaledwie 26-letniemu wówczas Dürerowi ogromną sławę w całej Europie i ugruntowało jego pozycję jako mistrza renesansu.
„Adoracja Baranka” (znane też jako „Hymn Wybranych”)
Drzeworyt (odbitka XXw.), papier 40 x 30 cm.
Zobacz katalog„Adoracja Baranka” (znane też jako „Hymn Wybranych”), czyli trzynasty drzeworyt z przełomowego cyklu Apokalipsa (Apocalypsis cum figuris) autorstwa Albrechta Dürera, stworzony w latach 1497–1498.
Najważniejsze informacje o dziele
Tematyka: Grafika ilustruje biblijne wizje z Księgi Objawienia św. Jana (głównie z rozdziału 7 i 14). W centralnym punkcie nieba, w świetlistym okręgu, stoi Apokaliptyczny Baranek z siedmioma rogami i siedmioma oczami, trzymający chorągiew. Otaczają Go cztery żywe istoty (symbole ewangelistów) oraz dwudziestu czterech Starców.
Kompozycja: Poniżej niebios Dürer umieścił ogromny, gęsty tłum zbawionych ze wszystkich plemion Izraela. Trzymają oni w dłoniach liście palmowe i śpiewają pieśń chwalebną. Na samym dole, pośrodku chmur, klęczy święty Jan, który rozmawia z jednym ze Starców.
Rewolucja w technice: Dürer całkowicie odmienił tradycyjny drzeworyt. Wprowadził niespotykaną wcześniej delikatność linii, gęste kreskowanie i grę światłocienia, co pozwoliło mu uzyskać niezwykłą dynamikę i trójwymiarowość bez użycia koloru.
Monogram: Na samym dole, w centralnej części planszy, widnieje słynna sygnatura artysty — charakterystyczny monogram AD.
Wydanie tego cyklu w 1498 roku przyniosło zaledwie 26-letniemu wówczas Dürerowi ogromną sławę w całej Europie i ugruntowało jego pozycję jako mistrza renesansu.