Proweniencja:
OSTOYA, 64 Aukcja malarstwa i rzemiosła, 2007

Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w latach 1924–1929 pod kierunkiem Władysława Jarockiego, Wojciecha Weissa oraz Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. W latach 1929–1932 kontynuował naukę w Warszawie w pracowniach Feliksa Szczęsnego Kowarskiego i Leona Pękalskiego. Dyplom z malarstwa uzyskał w 1937 roku.

W 1931 roku został członkiem „Grupy Sześciu", zrzeszającej uczniów Feliksa Szczęsnego Kowarskiego. Wkrótce ugrupowanie przekształciło się w grupę „Pryzmat", której członkowie należeli do grona polskich kolorystów, opierających swój język malarski na czystych, intensywnych barwach.

Dorobek artysty obejmuje pejzaże, kompozycje figuralne, portrety oraz martwe natury. W okresie międzywojennym zdobył uznanie przede wszystkim jako portrecista. Zajmował się również malarstwem monumentalnym – wspólnie z Zygmuntem Sikorskim i Adamem Łubniewiczem wykonał polichromię kościoła Matki Boskiej Zwycięskiej w Warszawie. Regularnie uczestniczył także w wystawach organizowanych przez grupę „Pryzmat" w Instytucie Propagandy Sztuki.

Po zakończeniu II wojny światowej, po powrocie z przymusowych robót w Niemczech, osiadł w Łodzi. W 1947 roku otrzymał stanowisko profesora w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. Brał udział w najważniejszych wystawach powojennej sztuki polskiej, między innymi w Ogólnopolskich Wystawach Plastyki w Warszawie (1950, 1951 i 1954), wystawie „Malarstwo w XV-lecie PRL" zorganizowanej w Muzeum Narodowym w Warszawie (1961–1962) oraz Wystawie Malarstwa z okazji XX-lecia Polski Ludowej.

Prace artysty znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.