Archiwalne zdjęcie Piusa XI podczas spaceru w ogrodach Watykańskich - papież w białej sutannie, za nim kopuła Świętego Piotra - zostaje przykryte gęstwiną włosia ze szczotki i luźnych ludzkich włosów, tworzących nieregularny, organiczny znak. Całość zamknięta w plexi: jak eksponat, jak relikwia, jak dowód rzeczowy.

Zderzenie jest precyzyjnie skalkulowane. Pius XI słynął z zamiłowania do porządku i dyscypliny. Na fotografię tego człowieka Knaflewski nakłada materię najbardziej niepodporządkowaną — włos, który wymyka się wszelkiej dyscyplinie, rośnie po śmierci, splątuje się, nie daje się uszeregować.

Knaflewski budował swoje prace ze zderzenia elementów organicznych z nieorganicznymi, codziennych przedmiotów z ładunkiem znaczeń wykraczającym poza ich indywidualną semantykę. Włosie i ludzkie włosy — materiały z pogranicza ciała i przedmiotu, żywego i martwego — wnikają tu w szczeliny historycznego obrazu, zakłócając jego powagę i porządek.