Wilhelm Wilczyński (1897 Kraków – 1972 Gdańsk) był młodszym bratem gen. bryg. Józefa Olszyny-Wilczyńskiego (1890-1939). Ukończył gimnazjum matematyczno-przyrodnicze w Krakowie. Od 10 sierpnia 1914 roku żołnierz Legionów Polskich (I Brygada). W 1918 roku komendant POW obwodu Modlin. Od 1 stycznia 1919 roku w Wojsku Polskim w stopniu podporucznika. Uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1920 roku. W WP służył w Korpusie Ochrony Pogranicza. We wrześniu 1939 roku dowódca batalionu w Ośrodku Zapasowym 1 DP Legionów Polskich. Po przekroczeniu granicy w dniu 19 września 1939 roku został internowany na Litwie, następnie przebywał w szpitalu w Kownie. Stamtąd został odesłany do obozu oficerów internowanych w Kalwarii Suwalskiej, z którego został zwolniony w kwietniu 1940 roku. Służbę w WP zakończył w stopniu majora. W czasie okupacji przebywał na Wileńszczyźnie, zaangażowany w pracę konspiracyjną. Od 1942 roku żołnierz Armii Krajowej Okręgu Wilno, początkowo jako oficer do zleceń, następnie jako referent mobilizacyjny. Po wojnie osiedlił się w Gdańsku, gdzie pracował jako księgowy. W latach 1945-1947 więziony przez UB. Jest autorem dziennika z okresu służby w Legionach oraz wspomnień z lat wojny o granice II RP (O granice Drugiej Rzeczypospolitej. Frontowe wspomnienia Wilhelma Wilczyńskiego).
13.12.1939, z Kowna, z wiadomością o zamordowaniu przez sowietów generała Olszyna-Wilczyńskiego
5.03.1940, obóz internowanych, Kalwaria
3.6.1940, Wilno, po zwolnieniu z obozu
1.12.1941, Wilno
Wilhelm Wilczyński (1897 Kraków – 1972 Gdańsk) był młodszym bratem gen. bryg. Józefa Olszyny-Wilczyńskiego (1890-1939). Ukończył gimnazjum matematyczno-przyrodnicze w Krakowie. Od 10 sierpnia 1914 roku żołnierz Legionów Polskich (I Brygada). W 1918 roku komendant POW obwodu Modlin. Od 1 stycznia 1919 roku w Wojsku Polskim w stopniu podporucznika. Uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1920 roku. W WP służył w Korpusie Ochrony Pogranicza. We wrześniu 1939 roku dowódca batalionu w Ośrodku Zapasowym 1 DP Legionów Polskich. Po przekroczeniu granicy w dniu 19 września 1939 roku został internowany na Litwie, następnie przebywał w szpitalu w Kownie. Stamtąd został odesłany do obozu oficerów internowanych w Kalwarii Suwalskiej, z którego został zwolniony w kwietniu 1940 roku. Służbę w WP zakończył w stopniu majora. W czasie okupacji przebywał na Wileńszczyźnie, zaangażowany w pracę konspiracyjną. Od 1942 roku żołnierz Armii Krajowej Okręgu Wilno, początkowo jako oficer do zleceń, następnie jako referent mobilizacyjny. Po wojnie osiedlił się w Gdańsku, gdzie pracował jako księgowy. W latach 1945-1947 więziony przez UB. Jest autorem dziennika z okresu służby w Legionach oraz wspomnień z lat wojny o granice II RP (O granice Drugiej Rzeczypospolitej. Frontowe wspomnienia Wilhelma Wilczyńskiego).