Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna. Kolekcja spadkobierców artystki.
„Złota siatka” należy to tzw. miniatur tkackich, fascynującej i wysoce cenionej formy w obszarze współczesnej tkaniny artystycznej. Choć przez lata tkanina kojarzyła się głównie z wielkoformatowymi dziełami o charakterze dekoracyjnym lub użytkowym (takimi jak gobeliny czy monumentalne instalacje przestrzenne), miniatura stała się dla artystek i artystów polem do intymnych, skoncentrowanych poszukiwań twórczych. Główną cechą wyróżniającą miniaturę jest jej niewielka skala. W zależności od regulaminów konkursów i biennale tkaniny artystycznej praca musiała mieścić się w ściśle określonych ramach – bardzo popularnym formatem stało się 20 x 20 cm. Już od lat 60. artyści zajmujący się tkaniną artystyczną cenili sobie miniaturę za ogromną swobodę szybkiego testowania materii czy nietypowych rozwiązań technologicznych.
Barbara Levittoux-Świderska chętnie sięgała po tę mikroformę. Artystka znana z odwagi w eksperymentowaniu z materią wykorzystywała w miniaturach sizal, druciane siatki, folię, nylon i elementy organiczne. „Złota siatka” posiada siłę wyrazu dorównującą dużym realizacjom artystki. Zmusza ona widza do bliskiego, niemal intymnego kontaktu z dziełem. Jest zapisem cierpliwości, precyzyjnego rzemiosła, refleksją nad niewielką przestrzenią zbudowaną z pojedynczych splotów ażurowej siatki i przenikającego przez nią światła. Powstała w 2001 roku, czasie, w którym artystka odeszła już od bujności materii organicznej na rzecz coraz bardziej delikatnych i oszczędnych form i subtelnie rozegranych rytmów układu. Niezależnie od tego, czy tworzyła monumentalne obiekty, czy miniatury takie jak oferowana „Złota siatka”, kluczowymi zagadnieniami w sztuce Barbary Levittoux-Świderskiej pozostawały światło, przejrzystość oraz relacja między przestrzenią rzeczywistą a umowną. Metaliczny i nylonowy splot pozwala na przenikanie światła, co nadaje pracy lekkość i niemal biżuteryjny, poetycki charakter.
nylon, metal, 20 x 20 x 2 cm
opisany na stelażu: B. LEVITTOUX-ŚWIDERSKA "ZŁOTA SIATKA" 2001 20x20x2,
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja prywatna. Kolekcja spadkobierców artystki.
„Złota siatka” należy to tzw. miniatur tkackich, fascynującej i wysoce cenionej formy w obszarze współczesnej tkaniny artystycznej. Choć przez lata tkanina kojarzyła się głównie z wielkoformatowymi dziełami o charakterze dekoracyjnym lub użytkowym (takimi jak gobeliny czy monumentalne instalacje przestrzenne), miniatura stała się dla artystek i artystów polem do intymnych, skoncentrowanych poszukiwań twórczych. Główną cechą wyróżniającą miniaturę jest jej niewielka skala. W zależności od regulaminów konkursów i biennale tkaniny artystycznej praca musiała mieścić się w ściśle określonych ramach – bardzo popularnym formatem stało się 20 x 20 cm. Już od lat 60. artyści zajmujący się tkaniną artystyczną cenili sobie miniaturę za ogromną swobodę szybkiego testowania materii czy nietypowych rozwiązań technologicznych.
Barbara Levittoux-Świderska chętnie sięgała po tę mikroformę. Artystka znana z odwagi w eksperymentowaniu z materią wykorzystywała w miniaturach sizal, druciane siatki, folię, nylon i elementy organiczne. „Złota siatka” posiada siłę wyrazu dorównującą dużym realizacjom artystki. Zmusza ona widza do bliskiego, niemal intymnego kontaktu z dziełem. Jest zapisem cierpliwości, precyzyjnego rzemiosła, refleksją nad niewielką przestrzenią zbudowaną z pojedynczych splotów ażurowej siatki i przenikającego przez nią światła. Powstała w 2001 roku, czasie, w którym artystka odeszła już od bujności materii organicznej na rzecz coraz bardziej delikatnych i oszczędnych form i subtelnie rozegranych rytmów układu. Niezależnie od tego, czy tworzyła monumentalne obiekty, czy miniatury takie jak oferowana „Złota siatka”, kluczowymi zagadnieniami w sztuce Barbary Levittoux-Świderskiej pozostawały światło, przejrzystość oraz relacja między przestrzenią rzeczywistą a umowną. Metaliczny i nylonowy splot pozwala na przenikanie światła, co nadaje pracy lekkość i niemal biżuteryjny, poetycki charakter.