„Kurze Biura" to jeden z najbardziej osobliwych i konsekwentnych projektów w polskiej sztuce ostatnich dekad. Paruzel realizuje go od 1988 roku — zbierając w pracowniach, na planach filmowych, w tekstach i miejscach obecności artystów drobne ślady ich istnienia: okruchy, przedmioty, strzępy rzeczywistości. Każda wypełniona skrzynka jest, jak sam artysta mówi, „jednym rozdziałem dziennika kolekcjonera zdarzeń".
Projekt wyrósł z działalności Biura Przewodników po/Sztuce i Kulturze — indywidualnej parainstytucji Paruzela z lat 1988–1995, której oś penetracji przebiegała między Warszawą a Paryżem. Obok oznaczania tabliczkami obiektów sztuki, zbieranie „kurzy" było najważniejszym działaniem Biura.
Opisy i opakowania wykonane są z niezwykłą starannością — przy czym artysta dopuszcza możliwość drobnych pomyłek i fikcyjnych scenariuszy, co samo w sobie jest częścią konceptualnej gry z autentycznością i dokumentem. Projekt dokumentowany jest materiałem filmowym przechowywanym w Filmotece Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Paruzel — magister nauk o Ziemi, artysta z pogranicza konceptualizmu i fluxusu — mimo formalnego rozwiązania Biura Przewodników kontynuuje projekt do dziś, zestawiając fakty, artefakty i zdarzenia towarzyszące mu na drodze egzystencjalnego performansu.
Prezentowana skrzynka zawiera 14 obiektów:
1.Podręczny zestaw do naprawy dętek znaleziony w pokoju stypendysty DAAD w Berlinie przez Ryszarda Kapuścińskiego, lata 70. XX w.
2. Naczynie do przemywania oka z pokoju uczestnika Pleneru w Osiekach, lata 70. XX w.
3. Ze studia Yvesa Kleina na Montparnassie, rue Campagne Premiere, lata 50. XX w.
4. Z pracowni Ryszarda Winiarskiego (Czarne kwadraty), lata 70. XX w.
5. Z pracowni Ryszarda Winiarskiego (Białe kwadraty), lata 70. XX w.
6. Śledzie w „Linii smakowej", z tych jedzonych przez Małgorzatę Potocką, Józefa Robakowskiego, Andrzeja Paruzela i Marinę Abramović w czasie „Word end Words" w De Appel w Amsterdamie w 1979 roku
7. Kilkunastoletnie greckie wino, zapomniany prezent od fanki dla Milo Kurtisa w czasie współpracy z Pawłem Kwiekiem, lata 70. XX w.
8. Kupiona w antykwariacie w Brukseli jedna z fajek, która służyła do pracy Rene Magritte’a – 1928/1929
9. Sprasowany bambus – fragment blatu stołu w ekskluzywnym samochodzie (Roulette) Raymonda Roussela
10. Zdjęcie wykonane przez Johna Braxtona, który jako Henry Lewinski podróżował po Polsce i prawdopodobnie spotkał się w Krakowie z Witkacym w 1932 roku
11. Fragment francuskiej flagi wywieszonej na Montparnassie na Rue Huighens w latach 20. XX w. przez rysownika Guy’a Arnouix (w proteście wobec braku francuskich artystów wśród międzynarodowej Bohemy tego czasu). Flaga została wywieszona wraz z tabliczką „Konsulat francuski"
12. Kałamarz, z którego korzystał Marc Chagall, pisząc listy do przyszłej żony Beli Rosenfeld ok. 1910 roku
13. Film ORWO /mały obrazek/ z pracowni Antka Mikołajczyka w Łodzi z ulicy Łagiewnickiej
14. Znaczek Citroena wykorzystany do pracy Raymonda Hainsa prezentowanej w Paryżu w Galerii Daniel Templon w 1996 roku
gablota (drewno, szkło) 35 x 44 x 14 cm, w środku 14 elementów, opatrzony numerem i opisem
35 x 44 x 14 cm
„Kurze Biura" to jeden z najbardziej osobliwych i konsekwentnych projektów w polskiej sztuce ostatnich dekad. Paruzel realizuje go od 1988 roku — zbierając w pracowniach, na planach filmowych, w tekstach i miejscach obecności artystów drobne ślady ich istnienia: okruchy, przedmioty, strzępy rzeczywistości. Każda wypełniona skrzynka jest, jak sam artysta mówi, „jednym rozdziałem dziennika kolekcjonera zdarzeń".
Projekt wyrósł z działalności Biura Przewodników po/Sztuce i Kulturze — indywidualnej parainstytucji Paruzela z lat 1988–1995, której oś penetracji przebiegała między Warszawą a Paryżem. Obok oznaczania tabliczkami obiektów sztuki, zbieranie „kurzy" było najważniejszym działaniem Biura.
Opisy i opakowania wykonane są z niezwykłą starannością — przy czym artysta dopuszcza możliwość drobnych pomyłek i fikcyjnych scenariuszy, co samo w sobie jest częścią konceptualnej gry z autentycznością i dokumentem. Projekt dokumentowany jest materiałem filmowym przechowywanym w Filmotece Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
Paruzel — magister nauk o Ziemi, artysta z pogranicza konceptualizmu i fluxusu — mimo formalnego rozwiązania Biura Przewodników kontynuuje projekt do dziś, zestawiając fakty, artefakty i zdarzenia towarzyszące mu na drodze egzystencjalnego performansu.
Prezentowana skrzynka zawiera 14 obiektów:
1.Podręczny zestaw do naprawy dętek znaleziony w pokoju stypendysty DAAD w Berlinie przez Ryszarda Kapuścińskiego, lata 70. XX w.
2. Naczynie do przemywania oka z pokoju uczestnika Pleneru w Osiekach, lata 70. XX w.
3. Ze studia Yvesa Kleina na Montparnassie, rue Campagne Premiere, lata 50. XX w.
4. Z pracowni Ryszarda Winiarskiego (Czarne kwadraty), lata 70. XX w.
5. Z pracowni Ryszarda Winiarskiego (Białe kwadraty), lata 70. XX w.
6. Śledzie w „Linii smakowej", z tych jedzonych przez Małgorzatę Potocką, Józefa Robakowskiego, Andrzeja Paruzela i Marinę Abramović w czasie „Word end Words" w De Appel w Amsterdamie w 1979 roku
7. Kilkunastoletnie greckie wino, zapomniany prezent od fanki dla Milo Kurtisa w czasie współpracy z Pawłem Kwiekiem, lata 70. XX w.
8. Kupiona w antykwariacie w Brukseli jedna z fajek, która służyła do pracy Rene Magritte’a – 1928/1929
9. Sprasowany bambus – fragment blatu stołu w ekskluzywnym samochodzie (Roulette) Raymonda Roussela
10. Zdjęcie wykonane przez Johna Braxtona, który jako Henry Lewinski podróżował po Polsce i prawdopodobnie spotkał się w Krakowie z Witkacym w 1932 roku
11. Fragment francuskiej flagi wywieszonej na Montparnassie na Rue Huighens w latach 20. XX w. przez rysownika Guy’a Arnouix (w proteście wobec braku francuskich artystów wśród międzynarodowej Bohemy tego czasu). Flaga została wywieszona wraz z tabliczką „Konsulat francuski"
12. Kałamarz, z którego korzystał Marc Chagall, pisząc listy do przyszłej żony Beli Rosenfeld ok. 1910 roku
13. Film ORWO /mały obrazek/ z pracowni Antka Mikołajczyka w Łodzi z ulicy Łagiewnickiej
14. Znaczek Citroena wykorzystany do pracy Raymonda Hainsa prezentowanej w Paryżu w Galerii Daniel Templon w 1996 roku