Proweniencja:
Warszawa, kolekcja spadkobierców artystki.
Wystawiany:
Pietrasanta, Sala delle Grasce, Moc przeznaczenia, 15.06-13.07.2025 (wersja z białego marmuru karraryjskiego, wys. 50 cm). Orońsko, Muzeum Rzeźby Współczesnej, Haptyczny rezonans materii. Maria Papa Rostkowska i gościnie w stulecie urodzin artystki, 04.03- 04.06.2023 (wersja z białego marmuru karraryjskiego, wys. 50 cm).
Reprodukowany:
Smolińska M. [red.], Haptyczny rezonans materii. Maria Papa Rostkowska i gościnie w stulecie urodzin artystki [katalog wystawy], wyd. Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Orońsko, 2023, s. 41 (wersja z białego marmuru karraryjskiego wys. 50 cm). Cortina S., Riva V., Maria Papa Rostkowska. Le opere, gli amici, I luoghi [katalog wystawy], Galleria d’Arte Contemporanea Virgilio Guidi, San Donato Milanese 2017, s. 75 (wersja z białego marmuru karraryjskiego, wys. 50 cm).
Rzeźba „Rigoletto” to osobisty komentarz do życia Marii Papy-Rostkowskiej, personifikacja jej fascynacji operą oraz głębokiej więzi z ojcem Bolesławem Baranowskim. Był on wielkim miłośnikiem twórczości Verdiego i sam grał na skrzypcach, dlatego artystka dorastała w miłości do dźwięku i rytmu. Została wychowana na takich operach jak „Aida”, „La Traviata”, „Moc przeznaczenia” czy właśnie „Rigoletto”.
Jednym z kluczowych wydarzeń, które trwale zapisały się w jej pamięci, była wizyta w Operze Warszawskiej w listopadzie 1933 roku. To wtedy ojciec po raz pierwszy zabrał córkę na spektakl pod tytułem „Rigoletto”. Dla młodej Marii stanowiło to powód do ogromnej dumy, a muzyka stała się z czasem kluczem interpretacyjnym do jej późniejszej twórczości.
Zainspirowana tymi młodzieńczymi przeżyciami rzeźbiarka stworzyła dzieło pod tytułem „Rigoletto”. Prezentowana rzeźba posiada wersję marmurową o wysokości 50 cm, która powstała w 1995 roku. Jej gładka struktura i smukła forma charakteryzują się skomplikowanym układem brył. Ta dynamika nawiązuje bezpośrednio do pełnej zawiłości i satyry historii tytułowego Rigoletta – pokracznego garbusa znienawidzonego przez dwór w Mantui. Opowieść z błaznem w roli głównej to dramat od początku aż do końca. To opera w trzech aktach, do której libretto napisał Francesco Maria Piave na podstawie dramatu Wiktora Hugo „Król się bawi”. Układ rzeźby nie jest więc przypadkowy – oddaje ducha zagmatwanej opowieści, której tytuł pierwotnie brzmiał po prostu „Klątwa”. Figura jest stereometryczna, co sprawia, że z każdej strony ukazuje inną „twarz”. Niczym książę Mantui zmieniający kobiety, obiekt zmienia swoje oblicze w zależności od perspektywy, z której go oglądamy. Daje to szerokie pole do interpretacji aktu twórczego, będącego jednocześnie hołdem dla ojca artystki, bez którego to dzieło prawdopodobnie nigdy by nie powstało.
brąz patynowany, podstawa granitowa, wys. 105 cm (135 cm z podstawą), ed. 1/3
sygn. u dołu: M. PAPA 1/3,
Proweniencja:
Warszawa, kolekcja spadkobierców artystki.
Wystawiany:
Pietrasanta, Sala delle Grasce, Moc przeznaczenia, 15.06-13.07.2025 (wersja z białego marmuru karraryjskiego, wys. 50 cm). Orońsko, Muzeum Rzeźby Współczesnej, Haptyczny rezonans materii. Maria Papa Rostkowska i gościnie w stulecie urodzin artystki, 04.03- 04.06.2023 (wersja z białego marmuru karraryjskiego, wys. 50 cm).
Reprodukowany:
Smolińska M. [red.], Haptyczny rezonans materii. Maria Papa Rostkowska i gościnie w stulecie urodzin artystki [katalog wystawy], wyd. Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku, Orońsko, 2023, s. 41 (wersja z białego marmuru karraryjskiego wys. 50 cm). Cortina S., Riva V., Maria Papa Rostkowska. Le opere, gli amici, I luoghi [katalog wystawy], Galleria d’Arte Contemporanea Virgilio Guidi, San Donato Milanese 2017, s. 75 (wersja z białego marmuru karraryjskiego, wys. 50 cm).
Rzeźba „Rigoletto” to osobisty komentarz do życia Marii Papy-Rostkowskiej, personifikacja jej fascynacji operą oraz głębokiej więzi z ojcem Bolesławem Baranowskim. Był on wielkim miłośnikiem twórczości Verdiego i sam grał na skrzypcach, dlatego artystka dorastała w miłości do dźwięku i rytmu. Została wychowana na takich operach jak „Aida”, „La Traviata”, „Moc przeznaczenia” czy właśnie „Rigoletto”.
Jednym z kluczowych wydarzeń, które trwale zapisały się w jej pamięci, była wizyta w Operze Warszawskiej w listopadzie 1933 roku. To wtedy ojciec po raz pierwszy zabrał córkę na spektakl pod tytułem „Rigoletto”. Dla młodej Marii stanowiło to powód do ogromnej dumy, a muzyka stała się z czasem kluczem interpretacyjnym do jej późniejszej twórczości.
Zainspirowana tymi młodzieńczymi przeżyciami rzeźbiarka stworzyła dzieło pod tytułem „Rigoletto”. Prezentowana rzeźba posiada wersję marmurową o wysokości 50 cm, która powstała w 1995 roku. Jej gładka struktura i smukła forma charakteryzują się skomplikowanym układem brył. Ta dynamika nawiązuje bezpośrednio do pełnej zawiłości i satyry historii tytułowego Rigoletta – pokracznego garbusa znienawidzonego przez dwór w Mantui. Opowieść z błaznem w roli głównej to dramat od początku aż do końca. To opera w trzech aktach, do której libretto napisał Francesco Maria Piave na podstawie dramatu Wiktora Hugo „Król się bawi”. Układ rzeźby nie jest więc przypadkowy – oddaje ducha zagmatwanej opowieści, której tytuł pierwotnie brzmiał po prostu „Klątwa”. Figura jest stereometryczna, co sprawia, że z każdej strony ukazuje inną „twarz”. Niczym książę Mantui zmieniający kobiety, obiekt zmienia swoje oblicze w zależności od perspektywy, z której go oglądamy. Daje to szerokie pole do interpretacji aktu twórczego, będącego jednocześnie hołdem dla ojca artystki, bez którego to dzieło prawdopodobnie nigdy by nie powstało.