Proweniencja:
- Kolekcja prywatna, USA, do 1994
- Sotheby’s, aukcja 29.09.1994, poz. 16
- Kolekcja Alicji i Stanisława Jonasów
- Phillips Auctioneers, aukcja 02.07.2025 poz. 49
- Kolekcja prywatna, Polska
Literatura:
- X. Deryng, Bolesław Biegas, Paryż 2011, s. 172 (il.) (por.)
Wystawiany:
-Exposition Biegas, Galerie des Artists Modernes, Paryż, 23 marca – 11 kwietnia 1908, (brąz) (por.)
„Ja wyrzeźbię, ja z marmuru twoje lica… Tchnę miłością i cierpieniem… naszkicuję oczy twoje swą boleścią – i wycisnę łzy płynące swymi łzami… i płacz straszny zarysuję swoim płaczem. Wszystko razem, wszystko zmieszczę w rysach twoich. Moje dzieło a twój posąg; ja postawię na ołtarzu i napiszę na posągu: („Siostra moja tajemnic”) i otoczę ją miłością … bo to będzie dzieło wielkie, bo stworzone łzami smutkiem”.
Bolesław Biegas w: „Bolesław Biegas „Graczak”, Warszawa: Księgarnia K. Idzikowskiego, 1905, s. 81
„W dziele Biegasa uderza przede wszystkim bujność fantazji, szczerość, siła w ekspresji i niepowszedni dar inwencji. Wizja jego nie ogranicza się na samej formie, on ją zapoznaje pozornie, ale tylko pozornie, bo niezadowolony wciąż szuka nowych form dla swych widzeń. On tylko myśli, a więcej jeszcze sny swoje wykłada w rzeźbiarskich kompozycjach. Rzeźbi, ale te jego hautreliefy wyglądają jak malowane halucynacje, obrazy błyskotliwe, na których się przesuwają całe orszaki masek i widziadeł.”
A. Basler, „Bolesław Biegas (Szkic)*”, „Przegląd Tygodniowy” 1902, nr 31, s. 894.
Ponadprzeciętny talent „wiejskiego geniusza” pozwolił artyście stać się najwybitniejszym rzeźbiarzem europejskiego modernizmu. Fenomen jego twórczości możne wyjaśniać w pewnym stopniu credo artystyczne sformułowane w 1906 roku: „Siła twórcza powinna iść śmiało, odważnie naprzód. Dusza artysty nie powinna się krępować formą; zły to środek i fałszywy, który nieraz zabija siłę twórczą. Sztuki skojarzone są z ołtarzem duszy ludzkiej, nad nimi unosi się sfinks, patrzący w tajemniczą przyszłość. Artysta obdarzony łaską natchnienia przedziera się przez ciemność, zwalcza przeszkody, wkracza myślą w dal, łamie zapory, dzielące go od źródeł zaświatów; tam zdąża owiany marzeniem, poszukując ogniska siły tajemniczej”. (Polski przekład Le Criterium de l’Art. – credo artystycznego Bolesława Biegasa w: Louis Theuveny, Bolesłas Biegas. Sculpteur et peintre, Paris 1906, s.6-10). (..) Biegas opowiadał się za swobodą artystyczną za uprawianiem „sztuki dla sztuki” , za tworzeniem dzieł „nowych, szczerych, wyłaniających się z tajemnicy wszechświata”, za zerwaniem z racjonalnością, dogmatyzmem i kulturą mieszczańską będzie przyświecało rzeźbiarzowi przez całe życie. (cyt. za Anna Wierzbicka, „Bolesław Biegas. Rzeźba. La Sculpture”. Sculpture Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 2012, s. 15.
„Cierpienie” („La Vie blessée”) stworzył Bolesław Biegas w momencie zmiany kierunku twórczości artysty – rzeźbiarza. Po 1903 roku Biegas odchodzi od dzieł linearnych i zgeometryzowanych, zaś w jego stylu pojawia się falista secesyjna linia. Płynna fala i jej kompilacje w wyrażaniu ekspresji zarówno przy modelowaniu popiersi jak i symbolicznie ukazywanych emocji, stanów duszy człowieka jak i całego ciężaru ludzkiego życia staje się motywem przewodnim rzeźb wykonywanych w tym okresie. Zatopiona w masie twarz miotana w odmętach bólu i cierpienia stwarza wyrafinowany w odbiorze, ale i niepokojący w formie obraz człowieczego losu.
Rzeźba pochodzi z kolekcji Alicji i Stanisława Jonasów. Stanisław Jonas urodził się w Warszawie. W czasie wojny, jako sześcioletnie dziecko, trafił do warszawskiego getta. Po wojnie ukończył Akademię Medyczną i uzyskał doktorat z chemii analitycznej. W latach 60. wyjechał wraz z żoną Alicją do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczął kolekcjonowanie polskiej sztuki. Pierwszy obraz Stanisława Eleszkiewicza zakupił od Zbigniewa Legutki. Z czasem pasja ta przerodziła się w stworzenie znaczącej kolekcji polskiego malarstwa i rzeźby. . Małżeństwo Jonasów stworzyło wielką kolekcję malarstwa polskiego i rzeźby, która do końca ich życia pozostawała droga ich sercu. (oprac. na podstawie: Czesław Czapliński, „Kolekcje sztuki polskiej w Ameryce / Polish Art Collections in America”, Fundacja Dobrej Książki, 2005).
Rzeźba „La Vie blessée” została odlana w 1983 roku w paryskiej odlewni Blanchet-Landowski, jednej z ważnych pracowni francuskiego odlewnictwa artystycznego. Historia odlewni sięga lat 20. XX wieku, kiedy Armand Blanchet, inżynier związany z École des Arts et Manufactures, przejął dawną ludwisarnię przy rue Saint-Martin 237 w Paryżu. W 1933 roku do przedsiębiorstwa dołączył jego bratanek Robert Landowski, absolwent École des Travaux Publics. W drugiej połowie XX wieku, pod kierownictwem Didiera Landowskiego, zakład coraz silniej koncentrował swoją działalność na odlewaniu rzeźb w brązie. W 1965 roku zakończono produkcję dzwonów, a odlewnia wyspecjalizowała się w realizacji dzieł współczesnych rzeźbiarzy. Jej działalność obejmowała wszystkie najważniejsze etapy procesu odlewniczego, od przygotowania formy i wykonania odlewu, poprzez cyzelowanie, aż po patynowanie powierzchni. Istotną postacią w historii odlewni był Georges Gay (1930–2009), wybitny francuski brązownik, który w latach 80. XX wieku kierował warsztatem Blanchet-Landowski. W 1983 roku, a więc w czasie powstania oferowanego odlewu „La Vie blessée”, pełnił funkcję kierownika pracowni. Gay należał do grona najbardziej cenionych francuskich rzemieślników specjalizujących się w odlewnictwie artystycznym. Otrzymał prestiżowy tytuł Meilleur Ouvrier de France (MOF), a w 1995 roku został uhonorowany tytułem Maître d’art. W tym kontekście datowany na 1983 rok odlew „La Vie blessée” należy rozpatrywać jako realizację powstałą w renomowanej paryskiej pracowni, w okresie jej działalności pod kierownictwem Georges’a Gaya.
brąz patynowany, wym. 38 x 50.5 x 16 cm
sygn. na podstawie "Boleslaw / Biegas / 2/8 Blanchet Fondeur”
Odlew wykonano w 1983 roku, w paryskiej odlewni Blanchet Fondeur.
Proweniencja:
- Kolekcja prywatna, USA, do 1994
- Sotheby’s, aukcja 29.09.1994, poz. 16
- Kolekcja Alicji i Stanisława Jonasów
- Phillips Auctioneers, aukcja 02.07.2025 poz. 49
- Kolekcja prywatna, Polska
Literatura:
- X. Deryng, Bolesław Biegas, Paryż 2011, s. 172 (il.) (por.)
Wystawiany:
-Exposition Biegas, Galerie des Artists Modernes, Paryż, 23 marca – 11 kwietnia 1908, (brąz) (por.)
„Ja wyrzeźbię, ja z marmuru twoje lica… Tchnę miłością i cierpieniem… naszkicuję oczy twoje swą boleścią – i wycisnę łzy płynące swymi łzami… i płacz straszny zarysuję swoim płaczem. Wszystko razem, wszystko zmieszczę w rysach twoich. Moje dzieło a twój posąg; ja postawię na ołtarzu i napiszę na posągu: („Siostra moja tajemnic”) i otoczę ją miłością … bo to będzie dzieło wielkie, bo stworzone łzami smutkiem”.
Bolesław Biegas w: „Bolesław Biegas „Graczak”, Warszawa: Księgarnia K. Idzikowskiego, 1905, s. 81
„W dziele Biegasa uderza przede wszystkim bujność fantazji, szczerość, siła w ekspresji i niepowszedni dar inwencji. Wizja jego nie ogranicza się na samej formie, on ją zapoznaje pozornie, ale tylko pozornie, bo niezadowolony wciąż szuka nowych form dla swych widzeń. On tylko myśli, a więcej jeszcze sny swoje wykłada w rzeźbiarskich kompozycjach. Rzeźbi, ale te jego hautreliefy wyglądają jak malowane halucynacje, obrazy błyskotliwe, na których się przesuwają całe orszaki masek i widziadeł.”
A. Basler, „Bolesław Biegas (Szkic)*”, „Przegląd Tygodniowy” 1902, nr 31, s. 894.
Ponadprzeciętny talent „wiejskiego geniusza” pozwolił artyście stać się najwybitniejszym rzeźbiarzem europejskiego modernizmu. Fenomen jego twórczości możne wyjaśniać w pewnym stopniu credo artystyczne sformułowane w 1906 roku: „Siła twórcza powinna iść śmiało, odważnie naprzód. Dusza artysty nie powinna się krępować formą; zły to środek i fałszywy, który nieraz zabija siłę twórczą. Sztuki skojarzone są z ołtarzem duszy ludzkiej, nad nimi unosi się sfinks, patrzący w tajemniczą przyszłość. Artysta obdarzony łaską natchnienia przedziera się przez ciemność, zwalcza przeszkody, wkracza myślą w dal, łamie zapory, dzielące go od źródeł zaświatów; tam zdąża owiany marzeniem, poszukując ogniska siły tajemniczej”. (Polski przekład Le Criterium de l’Art. – credo artystycznego Bolesława Biegasa w: Louis Theuveny, Bolesłas Biegas. Sculpteur et peintre, Paris 1906, s.6-10). (..) Biegas opowiadał się za swobodą artystyczną za uprawianiem „sztuki dla sztuki” , za tworzeniem dzieł „nowych, szczerych, wyłaniających się z tajemnicy wszechświata”, za zerwaniem z racjonalnością, dogmatyzmem i kulturą mieszczańską będzie przyświecało rzeźbiarzowi przez całe życie. (cyt. za Anna Wierzbicka, „Bolesław Biegas. Rzeźba. La Sculpture”. Sculpture Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, 2012, s. 15.
„Cierpienie” („La Vie blessée”) stworzył Bolesław Biegas w momencie zmiany kierunku twórczości artysty – rzeźbiarza. Po 1903 roku Biegas odchodzi od dzieł linearnych i zgeometryzowanych, zaś w jego stylu pojawia się falista secesyjna linia. Płynna fala i jej kompilacje w wyrażaniu ekspresji zarówno przy modelowaniu popiersi jak i symbolicznie ukazywanych emocji, stanów duszy człowieka jak i całego ciężaru ludzkiego życia staje się motywem przewodnim rzeźb wykonywanych w tym okresie. Zatopiona w masie twarz miotana w odmętach bólu i cierpienia stwarza wyrafinowany w odbiorze, ale i niepokojący w formie obraz człowieczego losu.
Rzeźba pochodzi z kolekcji Alicji i Stanisława Jonasów. Stanisław Jonas urodził się w Warszawie. W czasie wojny, jako sześcioletnie dziecko, trafił do warszawskiego getta. Po wojnie ukończył Akademię Medyczną i uzyskał doktorat z chemii analitycznej. W latach 60. wyjechał wraz z żoną Alicją do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczął kolekcjonowanie polskiej sztuki. Pierwszy obraz Stanisława Eleszkiewicza zakupił od Zbigniewa Legutki. Z czasem pasja ta przerodziła się w stworzenie znaczącej kolekcji polskiego malarstwa i rzeźby. . Małżeństwo Jonasów stworzyło wielką kolekcję malarstwa polskiego i rzeźby, która do końca ich życia pozostawała droga ich sercu. (oprac. na podstawie: Czesław Czapliński, „Kolekcje sztuki polskiej w Ameryce / Polish Art Collections in America”, Fundacja Dobrej Książki, 2005).
Rzeźba „La Vie blessée” została odlana w 1983 roku w paryskiej odlewni Blanchet-Landowski, jednej z ważnych pracowni francuskiego odlewnictwa artystycznego. Historia odlewni sięga lat 20. XX wieku, kiedy Armand Blanchet, inżynier związany z École des Arts et Manufactures, przejął dawną ludwisarnię przy rue Saint-Martin 237 w Paryżu. W 1933 roku do przedsiębiorstwa dołączył jego bratanek Robert Landowski, absolwent École des Travaux Publics. W drugiej połowie XX wieku, pod kierownictwem Didiera Landowskiego, zakład coraz silniej koncentrował swoją działalność na odlewaniu rzeźb w brązie. W 1965 roku zakończono produkcję dzwonów, a odlewnia wyspecjalizowała się w realizacji dzieł współczesnych rzeźbiarzy. Jej działalność obejmowała wszystkie najważniejsze etapy procesu odlewniczego, od przygotowania formy i wykonania odlewu, poprzez cyzelowanie, aż po patynowanie powierzchni. Istotną postacią w historii odlewni był Georges Gay (1930–2009), wybitny francuski brązownik, który w latach 80. XX wieku kierował warsztatem Blanchet-Landowski. W 1983 roku, a więc w czasie powstania oferowanego odlewu „La Vie blessée”, pełnił funkcję kierownika pracowni. Gay należał do grona najbardziej cenionych francuskich rzemieślników specjalizujących się w odlewnictwie artystycznym. Otrzymał prestiżowy tytuł Meilleur Ouvrier de France (MOF), a w 1995 roku został uhonorowany tytułem Maître d’art. W tym kontekście datowany na 1983 rok odlew „La Vie blessée” należy rozpatrywać jako realizację powstałą w renomowanej paryskiej pracowni, w okresie jej działalności pod kierownictwem Georges’a Gaya.