Proweniencja:
Poznań, kolekcja prywatna.
RYNEK SZTUKI, aukcja 25.04.2004, poz. 63.
Reprodukowany:
Dudzik S., Antoni Starczewski. Artysta i uniwersum, Fundacja 9/11 Art Space, Poznań 2014, il. 9, s. 267.
Antoni Starczewski znany jest szerszemu gronu odbiorców dzięki swoim pracom ceramicznym. Doświadczenie z tym medium rozpoczął jako projektant w fabryce fajansu i porcelany we Włocławku. Ceramika stała się dla niego środkiem wypowiedzi artystycznej, spójnej z ideami głoszonymi przez Władysława Strzemińskiego o jedności sztuki z przemysłem. „Nie odróżniam sztuki czystej od użytkowej” mówił Starczewski (cyt. za: Kowalewska M., Musiał G., Antoni Starczewski. Transpozycje, wyd. Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Łódź 2020, s. 17). Oferowany obiekt należy do grupy wczesnych prac ceramicznych Antoniego Starczewskiego. Płaskorzeźby powstające po 1955 roku charakteryzowały się owalnym bądź wrzecioniowatym kształtem i nosiły czytelne odniesienia do doświadczeń polskiego informelu i malarstwa materii. Wykorzystywały one wagę gestu w procesie twórczym, podkreślały istotę materii. Pokazane na wystawie w warszawskiej Kordegardzie w 1961 roku wzbudziły entuzjazm krytyki. Andrzej Wirth w recenzji pisał: „Świat ten nie podobny jest jednoznacznie do niczego istniejącego. Powstaje na skrzyżowaniu organicznego z nieorganicznym. (…) Jest przeraźliwie konkretny, zmysłowy, rzeczywisty. Kreacjonizm Starczewskiego nie stwarza fikcji, lecz nowe przedmioty. (…) Powstały na skrzyżowaniu dwuwymiarowości z trójwymiarowością, na skrzyżowaniu malarstwa i rzeźby” (cyt. za: Kowalewska M., Musiał G., op. cit., s. 18). Mniejsze formy rzeźbiarsko-malarskie, do których należy oferowana płaskorzeźba, są szczególnie cennym świadectwem najwcześniejszych działań twórczych, które uczyniły z Antoniego Starczewskiego czołowego artystę łódzkiej awangardy powojennej.
ceramika szkliwiona,
61 x 27 cm,
sygn. na odwrociu
Proweniencja:
Poznań, kolekcja prywatna.
RYNEK SZTUKI, aukcja 25.04.2004, poz. 63.
Reprodukowany:
Dudzik S., Antoni Starczewski. Artysta i uniwersum, Fundacja 9/11 Art Space, Poznań 2014, il. 9, s. 267.
Antoni Starczewski znany jest szerszemu gronu odbiorców dzięki swoim pracom ceramicznym. Doświadczenie z tym medium rozpoczął jako projektant w fabryce fajansu i porcelany we Włocławku. Ceramika stała się dla niego środkiem wypowiedzi artystycznej, spójnej z ideami głoszonymi przez Władysława Strzemińskiego o jedności sztuki z przemysłem. „Nie odróżniam sztuki czystej od użytkowej” mówił Starczewski (cyt. za: Kowalewska M., Musiał G., Antoni Starczewski. Transpozycje, wyd. Centralne Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, Łódź 2020, s. 17). Oferowany obiekt należy do grupy wczesnych prac ceramicznych Antoniego Starczewskiego. Płaskorzeźby powstające po 1955 roku charakteryzowały się owalnym bądź wrzecioniowatym kształtem i nosiły czytelne odniesienia do doświadczeń polskiego informelu i malarstwa materii. Wykorzystywały one wagę gestu w procesie twórczym, podkreślały istotę materii. Pokazane na wystawie w warszawskiej Kordegardzie w 1961 roku wzbudziły entuzjazm krytyki. Andrzej Wirth w recenzji pisał: „Świat ten nie podobny jest jednoznacznie do niczego istniejącego. Powstaje na skrzyżowaniu organicznego z nieorganicznym. (…) Jest przeraźliwie konkretny, zmysłowy, rzeczywisty. Kreacjonizm Starczewskiego nie stwarza fikcji, lecz nowe przedmioty. (…) Powstały na skrzyżowaniu dwuwymiarowości z trójwymiarowością, na skrzyżowaniu malarstwa i rzeźby” (cyt. za: Kowalewska M., Musiał G., op. cit., s. 18). Mniejsze formy rzeźbiarsko-malarskie, do których należy oferowana płaskorzeźba, są szczególnie cennym świadectwem najwcześniejszych działań twórczych, które uczyniły z Antoniego Starczewskiego czołowego artystę łódzkiej awangardy powojennej.