Proweniencja:
Warszawwa, kolekcja prywatna.
Francja, kolekcja prywatna

Oferowany obraz Wandy Paklikowskiej-Winnickiej to malarstwo abstrakcyjne, malarstwo materii, o silnie zaznaczonej fakturze, skomplikowanej i dynamicznej kompozycji. Prace z cyklu biologicznego należą do w pełni określonej i dojrzałej fazy w twórczości artystki. Obok serii określanej jako obrazy figuralne kompozycje biologiczne opierają się na formach przypominających fragmenty organizmów lub postaci ludzkie a płótno organizuje bogata materia malarska. Mięsista faktura to element, który charakteryzuje całą twórczość Paklikowskiej-Winnickiej, artystki, która do malarstwa doszła poprzez doświadczenie rzeźby. W oferowanym obrazie z cyklu biologicznego zwraca uwagę nie tylko faktura ale to, co się z niej wyłania. Gruzłowata materia tworzy sylwetową, wydłużoną formę przypominającą prehistoryczny organizm, który występuje przestrzennie z ciemnego tła obrazu.
Obrazy Paklikowskiej-Winnickiej przez ostatnie lata niesłusznie pozostawały w cieniu twórczości artystów, którzy również eksperymentowali z materią – Jonasza Sterna, Tadeusza Kantora, Aleksandra Kobzdeja. W latach 60. wielokrotnie wystawiała swoje prace w paryskiej Galerie Lambert, co stało się trampoliną do wystaw również za oceanem, jak ta na Artforum w Nowym Jorku w 1963 roku. Również w kraju o malarstwie Paklikowskiej-Winnickiej było głośno - warszawska Zachęta regularnie organizowała pokazy jej twórczości. W środowisku artystycznym miała silną pozycję, cieszyła się autorytetem - w zmaskulinizowanych strukturach Akademii Sztuk Pięknych była przez jakiś czas jedyną kobietą, która prowadziła własną pracownię na Wydziale Malarstwa. Wanda Paklikowska-Winnicka, obok Jadwigi Maziarskiej, należy do pierwszej ligi artystek powojennych, których wkład w rozwój polskiej sztuki współczesnej jest niezaprzeczalny.

Wanda Paklikowska-Winnicka, malarka abstrakcyjna, kostiumolog. Ukończyła Państwową Szkołę Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Krakowie. W Okresie przedwojennym pracowała jako nauczycielka rysunku i kostiumologii w Żeńskiej Szkole Zawodowej w Bydgoszczy a następnie w Prywatnym Żeńskim Gimnazjum Krawieckim w Przemyślu. W 1934 roku została żoną Aleksandra Winnickiego – artysty, współzałożyciela I Grupy Krakowskiej. Podczas II wojny światowej zaangażowana w pomoc artystom żydowskiego pochodzenia – pomagała ukrywać się przed Niemcami m.in. Arturowi Nachtowi-Samborskiemu, Jonaszowi Sternowi i Ernie Rosenstein. Po wojnie wraz z mężem osiedliła się w Warszawie, na Saskiej Kępie. W 1946 rozpoczęła studia na Wydziale Malarstwa ASP w pracowni prof. Kazimierza Tomorowicza, którego została następnie asystentką i rozpoczęła pracę dydaktyczną na uczelni zdobywając kolejno tytuł docenta (1957) a następnie profesora nadzwyczajnego (1983). Wyjeżdżała do Francji i Włoch jako stypendystka Ministerstwa Kultury i Sztuki. Z warszawską ASP związana była przez blisko 40 lat pełniąc tam kolejno funkcje prodziekana i kierownika Katedr wydziałowych.
Na twórczość Paklikowskiej-Winnickiej największy wpływ miał jej mąż Aleksander, oraz twórcy tacy jak Jan Cybis, Jan Lebenstein. W latach 50. zaczęła malować abstrakcje. Fascynowało ją malarstwo materii. Charakterystyczne dla jej obrazów powstających od 1956 roku stały się skomplikowane i dynamiczne kompozycje, odznaczające się silną fakturą, przypominające fragmenty organizmów lub postaci ludzkie. Opisywane były numerami, tworzyły też zamknięte cykle. Zasadniczą techniką dla Paklikowskiej pozostawały olej i gwasz. W dojrzalszych kompozycjach używała technik mieszanych wprowadzając w materię obrazu m.in. piasek.
Paklikowska-Winnicka brała udział w licznych krajowych i zagranicznych wystawach. Jej pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w 1959 roku w warszawskiej Zachęcie.
Z zagranicznych pokazów należy wymienić ten w paryskiej Galerie Lambert, belgijskiej Galerie Nova w Mechelen czy w hiszpańskiej Sala de Arte Caja de Ahorros y Préstamos de Antequera w Maladze.